Opinia i leku, zamienniki

ACARD

Tabletki dojelitowe 75 mg
ACIDUM ACETYLSALICYLICUM

Działanie

Acard hamuje agregację płytek krwi. Specjalnie skonstruowana otoczka powoduje, że tabletka rozpada się dopiero w jelicie cienkim, co pozwala ochronić śluzówkę żołądka i dwunastnicy przed podrażnieniem.

Zawartość

Wskazania

Wskazaniem do stosowania preparatu Acard® jest choroba niedokrwienna serca oraz wszelkie sytuacje kliniczne, w których celowe jest zapobieganie agregacji krwinek płytkowych:

* zapobieganie zawałowi serca u osób dużego ryzyka
* w niestabilnej chorobie wieńcowej
* u osób po przebytym już zawale
* stan po wszczepieniu pomostów aortalno-wieńcowych, angioplastyce wieńcowej
* zapobieganie zatorom naczyń mózgowych u osób z migotaniem przedsionków
* u osób po przebytym udarze zatorowym mózgu
* u osób z zarostową miażdżycą tętnic obwodowych

Ostrzeżenie

Z uwagi na możliwość nadmiernej skłonności do krwawień, kwas acetylosalicylowy nie powinien być podawany na 5 – 7 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym.
U osób szczególnie wrażliwych należy zachować ostrożność stosując Acard®: u chorych na astmę oskrzelową i inne choroby alergiczne, u osób ze zwiększoną skłonnością do krwawień (hemofilia, niedobór witaminy K), u osób z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, w niedoborze dehydrogenazy glukozo-6-fosforanu z uwagi na ryzyko hemolizy.

Działania Niepożądane

Kwas acetylosalicylowy podawany w małej dawce jest z reguły dobrze tolerowany przez chorych. Większość opisanych działań niepożądanych występowała po dawkach rzędu kilkuset do kilku tysięcy miligramów dziennie; nie można jednak wykluczyć, że objawy takie mogą wystąpić u osób wrażliwych po dawkach mniejszych.

Uczulenie na kwas acetylosalicylowy występuje najczęściej w wieku średnim, najczęściej u kobiet. Reakcje pojawiają się niezależnie od wielkości podanej dawki. Objawami uczulenia mogą być: nieżyt nosa, polipy nosa, skurcz oskrzeli, obrzęk naczyniowy, pokrzywka, eozynofilia. Niezależnie od tych objawów kwas acetylosalicylowy może spowodować tzw. astmę aspirynową, która jest przeciwwskazaniem do jego stosowania; rzadko trombocytopenia oraz niedokrwistość hemolityczną. Dolegliwość ze strony przewodu pokarmowego i krwawienia po niskich dawkach stosowanych dojelitowo występują bardzo rzadko.

Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzać!

Dawkowanie

Zwykle 75 lub 150 mg 1 – 2 razy na dobę lub co drugi dzień w czasie posiłku. Jeśli konieczne jest szybkie działanie antyagregacyjne, celowe jest rozpoczęcie leczenia od 300 mg dziennie przez 2 dni, a następnie zmniejszenie dawki do wartości 75 – 150 mg.
Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzać.

Opakowania

30 tabletek 60 tabletek

Przeciwwskazania

* nadwrażliwość na pochodne kwasu salicylowego
* uczulenie na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, tzw. astma aspirynowa
* nie stosować u dzieci poniżej 15 roku życia chorych na zakażenia wirusowe, z uwagi na podejrzenie o powodowanie zespołu Rey’a
* nie stosować leku w ciąży
* choroba wrzodowa
* skaza krwotoczna, hemofilia, polipy nosa, trombocytopenia

Interakcje

Częstość występowania interakcji kwasu acetylosalicylowego stosowanego w małych dawkach nie jest dokładnie znana. Lek podawany w dawkach konwencjonalnych nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (z grupy pochodnych kumaryny i pochodnych mocznika). Jednoczesne podawanie tych leków może być przyczyną nadmiernych krwawień; jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych powoduje wzajemne nasilenie działań niepożądanych (zastrzeżenie to nie odnosi się do paracetamolu); hamuje działanie leków moczopędnych – furosemidu i spironolaktonu; osłabia hipotensyjne działanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (kaptopril, enalapril), tiazydów (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, klopamid) i innych leków hipotensyjnych; może zwiększać stężenie frakcji wolnej kwasu walproinowego, nasilając jego działanie. W konwencjonalnych dawkach (300 mg) może dawać interakcję z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.

 

APAP

krople 100 mg/ml; tabletki 500 mg.

PARACETAMOL

Zastosowanie

APAP stosuje się w celu uśmierzania różnego rodzaju bólu (zębów, głowy, bólów menstruacyjnych, mięśni oraz reumatycznych) a także w stanach podwyższonej temperatury w przeziębieniach.

Działanie

APAP uśmierza ból oraz obniża temperaturę w podobny sposób jak kwas acetylosalicylowy, lecz nie powoduje podrażnienia błon śluzowych przewodu pokarmowego. APAP nie wpływa na czynniki krwi decydujące o jej krzepliwości i dlatego może być używany przez osoby skłonne do krwawień. Lek jest na ogół dobrze tolerowany przez pacjentów reagujących alergicznie na kwas acetylosalicylowy. Efekt uśmierzania bólu wynika z tego, że paracetamol przeciwdziała powstawaniu pewnych substancji powodujących ból, substancji które organizm produkuje w stanach zapalnych oraz w razie uszkodzeń tkanki. Jest prawdopodobne, że APAP unieszkodliwia pewne produkty drażniące tkanki (substancje oksydujące). Efekt obniżania temperatury ciała wynika z tego, że APAP zwiększa wydalanie ciepła z organizmu. Lek nie obniża temperatury ciała, gdy ta jest w normie. Tabletki i krople zaczynają działać po 30 minutach od chwili podania.

Preparat z grupy leków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Pochodna fenacetyny, która w wyniku hamowania cyklooksygenazy kwasu arachidonowego zapobiega tworzeniu się prostaglandyn w OUN. Skutkiem tego oddziaływania jest spadek wrażliwości na działanie takich mediatorów jak kininy i serotonina, co zaznacza się podwyższeniem progu bólowego. Zmniejszenie stężenia prostaglandyn w podwzgórzu wywołuje działanie przeciwgorączkowe. Działanie przeciwbólowe paracetamolu zbliżone jest do działania NLPZ, jednak w odróżnieniu od innych leków tej grupy, nie hamuje on obwodowo syntezy prostaglandyn. Nie działa więc przeciwzapalnie i nie wywołuje typowych dla NLPZ działań niepożądanych; nie wpływa na agregację płytek krwi. Jest lekiem z wyboru w leczeniu bólu i gorączki. Szybko i prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając max. stęż. w osoczu po 1 h. Początek działania leku obserwuje się po 30 min. od momentu podania drogą doustną. T0,5 wynosi 2-4 h. Czas działania przeciwbólowego wynosi 4-6 h, a przeciwgorączkowego 6-8 h. Zasadniczą drogą eliminacji leku jest jego biotransformacja w wątrobie.

Zawartość

substancja czynna- paracetamol.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg paracetamolu.

Wskazania

Leczenie bólu o różnej etiologii: głowy, mięśni, zębów, nerwobólów, bólów miesiączkowych oraz gorączki, np. w przebiegu przeziębienia lub grypy.

Ostrzeżenie

Leku nie należy stosować w wysokim ciśnieniu, niedomodze nerek, wątroby lub serca.
Należy bezwzględnie unikać alkoholu w okresie leczenia paracetamolem.
W razie przedawkowania leku, należy bezzwłocznie szukać pomocy szpitala, gdyż zachodzi ryzyko poważnego uszkodzenia wątroby.
Nie stosować leku na własną odpowiedzialność dłużej niż 3-4 dni. Po upływie tego okresu, jeśli nie nastąpiła poprawa, należy skontaktować się z lekarzem w sprawie dalszego leczenia. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli APAP stosuje się jednocześnie z innymi lekami. W razie zamiaru stosowania innych preparatów podczas leczenia paracetamolem należy zasięgnąć porady lekarza.Ze względu na ryzyko przedawkowania należy sprawdzić, czy inne przyjmowane leki nie zawierają paracetamolu. Stosowanie preparatu przez osoby z niewydolnością wątroby, nadużywające alkoholu oraz głodzone stwarza ryzyko uszkodzenia wątroby. Ostrożnie stosować u osób z niewydolnością nerek i astmą oskrzelową. W czasie przyjmowania preparatu nie wolno pić alkoholu.

Działania Niepożądane

Normalne dozowanie wyklucza na ogół możliwość wystąpienia jakichkolwiek niekorzystnych objawów.
<1/1000- Reakcje alergiczne (np. wysypka), zakłócenia w funkcjach wątroby. W razie długotrwałego stosowania zachodzić może ryzyko uszkodzenia nerek.Mogą wystąpić nudności, wymioty, zaburzenia trawienia, reakcje alergiczne: pokrzywka, rumień, wysypka, plamica barwnikowa, wstrząs anafilaktyczny. Opisywano pojedyncze przypadki trombocytopenii i agranulocytozy. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym, występującym zwykle w wyniku przedawkowania leku, jest ostre uszkodzenie wątroby.

Dawkowanie

Tabletki: dorośli 1 tabletka 4 razy dziennie (najwyżej 4000 mg dziennie), dzieci o wadze 15-25 kg H tabletki 3 razy dziennie (najwyżej1000 mg na dobę), o wadze 25-40 kg
1- tabletka 3 razy dziennie (najwyżej 2000 mg na dobę), o wadze ponad 40 kg, tak jak dorośli.
Krople: (20 kropli = 1 ml)
Dzieci o wadze 5 kg – H ml 3 razy na dobę; o wadze 10 kg – 1G ml 3 razy na dobę; o wadze 15 kg – 2 ml 3 razy na dobę; o wadze 20 kg – 2H ml 3 razy na dobę; o wadze 25 kg – 3G ml 3 razy na dobę; o wadze 30 kg – 4 ml 3 razy na dobę, jeśli lekarz nie przepisze inaczej.Dorośli: 1-2 tabl. 3-4 x/dobę (max. 8 tabl./dobę). Dzieci powyżej 12 lat: 1 tabl. 3-4x/dobę. Należy przestrzegać co najmniej 4 h odstępu między kolejnymi dawkami.

Ciąża i Karmienie

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód.
Lek przenika do mleka matki, lecz oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne.
Należy jednak przekonsultować z lekarzem, jeśli zamierza się stosować APAP przez dłuższy czas.Paracetamol może być stosowany w okresie ciąży i karmienia piersią w razie zdecydowanej konieczności.

Opakowania

krople 100 mg/ml a 15 ml; tabletki 500 mg a 50 szt.

opakowanie zawiera: 2, 6, 12, 24 lub 50 sztuk

Przechowywanie

Kropli APAP nie należy przechowywać w lodówce.

ATC

N02BE

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężka niewydolność wątroby lub nerek, stosowanie inhibitorów MAO oraz okres do 2 tyg. po ich odstawieniu, wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej i reduktazy methemoglobinowej. Nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Interakcje

Paracetamol może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (warfaryny, kumaryny). Jednoczesne podawanie z rifampicyną, izoniazydem, lekami przeciwpadaczkowymi, barbituranami, diflunisalem, sulfinpirazonem lub innymi lekami indukującymi enzymy mikrosomowe wątroby zwiększa ryzyko jej uszkodzenia. Lek podawany łącznie z inhibitorami MAO może wywołać stan pobudzenia i wysoką gorączkę. Stosowanie preparatu łącznie z zydowudyną może powodować neutropenię oraz zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Kofeina nasila przeciwbólowe działanie paracetamolu.

Przedawkowanie

Objawy: nudności, wymioty, nadmierna potliwość, senność, og#243;lne osłabienie. Mogą one ustąpić następnego dnia pomimo, że zaczyna się rozwijać uszkodzenie wątroby, z rozpieraniem w nadbrzuszu, powrotem nudności i żółtaczką. W każdym przypadku przyjęcia jednorazowo 5 g paracetamolu lub więcej, jeśli od spożycia nie upłynęło więcej niż 1 h należy sprowokować wymioty. Warto podać doustnie 60-100 g węgla aktywowanego, najlepiej rozmieszanego z wodą. Jeśli prawdopodobna dawka paracetamolu była duża, to leczenie zatrucia paracetamolem musi odbywać się w szpitalu, w warunkach intensywnej terapii. Należy podać co najmniej 2,5 g metioniny i kontynuować leczenie acetylocysteiną i/lub metioniną, które są bardzo skuteczne w pierwszych 10-12 h od zatrucia i prawdopodobnie pożyteczne po 24 h.

Uwagi

Uwagi: Preparatu nie należy stosować równocześnie z innymi lekami zawierającymi paracetamol.

 

BENZACNE

żel 5%; żel 10%.

Zastosowanie

Trądzik młodzieńczy.

Działanie

Benzacne przeciwdziała trądzikowi młodzieńczemu – dzięki temu że wywołuje łuszczenie się zgrubiałej warstwy naskórka oraz uwolnienie substancji tłuszczowej z mieszka włosowego – łoju, który jest budulcem wągrów. Benzacne niszczy bakterie w gruczołach łojowych oraz wysusza powierzchnię zainfekowaną trądzikiem.

Zawartość

substancja czynna – benzoyl peroxide.

Ostrzeżenie

Preparat nie powinien być stosowany u osób uczulonych na benzoyl peroxide. Należy unikać kontaktu substancji z błonami śluzowymi ust nosa i oczu. W czasie stosowania preparatu należy unikać słońca. Benzacne pozostawia plamy na odzieży oraz odbarwia włosy.

Działania Niepożądane

1/100- Uczucie ciepła bezpośrednio po wmasowaniu preparatu w skórę. Lek daje lekkie zaczerwienienie oraz złuszczanie się naskórka.W razie zaczerwienienia skóry należy kurację przerwać na 3-4 dni.
1/1000- Reakcje alergiczne.

Dawkowanie

Kurację ustala lekarz. Jeśli lekarz nie zaleci inaczej substancję wmasowywać w zajęte trądzikiem powierzchnie raz dziennie. Po 2-3 godzinach należy leczoną powierzchnię umyć. Tak postępować na początku kuracji, ponieważ skóra musi oswoić się z preparatem. W dalszym ciągu leczenia można pozostawiać preparat bez usuwania go z chorej powierzchni na cały dzień.

Opakowania

żel 5% a 30 g; żel 10% a 30 g.

 

DURACEF

Forma Leku

kapsułki 250 mg; kapsułki 500 mg; zawiesina 25 mg/ml; zawiesina 50 mg/ml; zawiesina 100 mg/ml.

Zastosowanie

Niektóre choroby infekcyjne, spowodowane bakteriami wrażliwymi na cefadroxil, np. infekcje dolnych i górnych dróg moczowych, infekcje skóry i tkanek miękkich. Infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenie migdałków.

Działanie

Duracef jest antybiotykiem, należącym do grupy cefalosporyn. Duracef jest skuteczny w zwalczaniu wielu szczepów bakteryjnych. Preparat uniemożliwia bakteriom syntezę błon komórkowych, przez co udaremnia ich namnażanie. Duracef wydziela się powoli z organizmu, co oznacza, że wytarczy preparat podawać 2 razy dziennie.

Zawartość

substancja czynna – cefadroxil.

Ostrzeżenie

Duracefu nie wolno podawać pacjentom uczulonym na cefalosporyny. Osoby uczulone na penicylinę mogą również wykazywać uczulenie na Duracef. Pacjenci cierpiący na zaburzenia w funkcji nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Duracefem. U osób chorych na cukrzycę Duracef może wpływać na dodatnie wyniki niektórych testów badających poziom cukru w moczu.
Już po paru dniach kuracji występuje znaczne polepszenie stanu zdrowia, nie oznacza to jednak że można leczenie zakończyć Przedwczesne zakończenie przepisanej przez lekarza kuracji może spowodować bowiem nawrót choroby.

Działania Niepożądane

>1/100
– Zaburzenia trawienne – biegunka, bóle brzucha, mdłości i wymioty – wynika to z tego że antybiotyk zabija również normalnie występującą w jelitach florę bakteryjną. Objawom tym można zapobiegać, dzięki spożywaniu jogurtu raz dziennie. W razie uporczywych biegunek należy skontaktować się z lekarzem. Z lekarzem należy skontaktować się również w razie pojawienia się wysypki. Pojawienie się wysypki jest oznaką uczulenia, należy zatem kurację przerwać.1/1000- <1/1000
– Zmiana obrazu krwi i funkcji wątroby.
– Poważniejsze reakcje alergiczne, które jednak zanikają w razie przerwania leczenia.

Dawkowanie

Dawkę ustala lekarz. Wysokość dawki zależy od nasilenia infekcji, wagi ciała pacjenta oraz jego wieku. Dawkę zażywa się jednorazowo zawsze o tej samej porze. Lek można zażywać z posiłkiem. Kapsułki należy połykać w całości. Zarówno kapsułki jak i tabletki należy obficie popijać wodą. Zawiesinę należy dokładnie wstrząsnąć przed użyciem.

Ciąża i Karmienie

Nie stwierdzono jakiegokolwiek ujemnego wpływu preparatu na płód.
Duracef przenika do mleka matki. Należy zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

Przechowywanie

Zawiesinę należy przechowywać w lodówce.

Trwałość

Trwałość zawiesiny przechowywanej w lodówce wynosi 2 tygodnie. Zawiesina przechowywana w temperatu…

 

ETOPIRYNA

Forma Leku

tabletki.

Zastosowanie

Ból głowy, ból zębów, bóle reumatyczne, gorączka w przeziębieniu i chorobach infekcyjnych. Bóle pochodzenia nerwowego, bóle korzonków, bóle międzyżebrowe.

Działanie

Etopiryna działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo. Zawarty w leku kwas acetylosalicylowy przeciwdziała tworzeniu się pewnych substancji (prostaglandyn), które zwiększają wrażliwość na ból. Obniżanie temperatury jest spowodowane wydzielaniem się ciepła z organizmu pod wpływem kwasu acetylosalicylowego. Duże dawki kwasu acetylosalicylowego dają również efekt przeciwzapalny. Tabletka działa po upływie 30 minut od jej zażycia. Najwyższy efekt działania leku następuje po 2 godzinach od chwili jego przyjęcia. Kofeina ma działanie orzeęwiające, podnoszące nastrój; występuje naturalnie w kawie i herbacie.

Zawartość

substancje czynne – kwas acetylosalicylowy, etoksybenzamid, kofeina.

Ostrzeżenie

Leku nie wolno podawać w uczuleniu na którykolwiek ze składników Etopiryny. Osoby cierpiące na hemofilię, zbyt małą liczbę płytek krwi, wrzód żołądka, astmę, poważne schorzenie nerek lub wątroby nie mogą zażywać leku.

Działania Niepożądane

1/100
– Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, kwaśne odbicia, uczucie pieczenia w przełyku (zgaga), mdłości.
– Objawy te można złagodzić dzięki zażywaniu ETOPIRYNA przy okazji posiłków.
– Zwiększone ryzyko krwawień.1/1000
– Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego.
– Zmniejszona liczba płytek krwi, rozpad czerwonych ciałek krwi u pacjentów, którzy mają dziedziczny brak pewnego enzymu.
– Uszkodzenie wątroby, zwłaszcza u pacjentów będących na długotrwałej kuracji ETOPIRYNA. Uszkodzenie to zanika w momencie zakończenia kuracji. ETOPIRYNA zwiększa u dzieci ryzyko zachorowania na zespół Reye`a, zwłaszcza w związku z chorobami wirusowymi, jak ospa wietrzna oraz influenca. Zespół Reye`a charakteryzuje się obrzękiem mózgu, uszkodzeniem wątroby oraz zbyt niskim poziomem cukru we krwi.Często występują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak: nudności, biegunka, wymioty oraz niewielkie krwawienia z przewodu pokarmowego, które w wyjątkowych przypadkach mogą prowadzić do niedokrwistości. Czasami może dochodzić do rozwoju wrzodów trawiennych z krwawieniem i perforacją. Jeżeli wystąpią czarne, smoliste stolce, należy odstawić lek i zgłosić się do lekarza.
Rzadko dochodzi do reakcji nadwrażliwości (w postaci np. napadów duszności lub reakcji skórnych).
Opisano pojedyncze przypadki zaburzenia funkcji wątroby (wzrost aktywności aminotransferaz) i nerek, hipoglikemii oraz reakcji skórnych o szczególnie ciężkim przebiegu.
Zawroty głowy oraz szum w uszach, zwłaszcza u dzieci i osób starszych, mogą być objawami przedawkowania.

Dawkowanie

Dorośli jednorazowo w razie bólu głowy 1-2 tabletek. Inne bóle zazwyczaj 1 tabletka 3 razy dziennie.

Ciąża i Karmienie

Podczas ostatnich miesięcy ciąży regularne stosowanie kwasu acetylosalicylowego może oddziaływać na płód. Należy więc zasięgnąć porady lekarza w sprawie możliwości stosowania tego leku. W ostatnim tygodniu przed porodem należy odstawić wszelkie leki zawierające kwas acetylosalicylowy.
Preparat przenika do mleka matki, lecz jego oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy jednak omówić z lekarzem.

Opakowania

tabletki a 6 szt.; a 10 szt.

 

FLEGAMINA

Forma Leku

iniekcje 2 mg/ml; krople 2 mg/ml; syrop 0,8 mg/ml; tabletki 8 mg.

Nazwa Międzynarodowa

BROMHEXINI HYDROCHLORIDUM

Zastosowanie

Przewlekłe choroby oskrzeli z gęstą wydzieliną. Łagodzenie kaszlu, któremu towarzyszy lepka wydzielina z błon śluzowych oskrzeli.

Działanie

Flegamina rozpuszcza gęstą lepką wydzielinę z błon śluzowych oskrzeli. Ułatwia to odkasływanie flegmy i dzięki temu kaszel uspokaja się. Działanie leku następuje stopniowo i dlatego jest ważne, aby nie przerywać leczenia zbyt wcześnie, zwłaszcza w stanach chronicznych.

Bromheksyna – to syntetyczna pochodna alkaloidu wazycyny o działaniu mukolitycznym, otrzymywana z hinduskiej rośliny Adhatoda vasica. Jej działanie polega głównie na oczyszczaniu drzewa oskrzelowego z gęstej wydzieliny śluzowej towarzyszącej wielu schorzeniom dróg oddechowych. Po podaniu leku zwiększa się objętość wydzieliny śluzowej i zmniejsza się jej lepkość. Działanie leku polega na depolimeryzacji kwaśnych włókien polisacharydowych w śluzie i pobudzeniu aktywności komórek gruczołowych do wytwarzania obojętnych polisacharydów, co powoduje zmniejszenie lepkości gęstej wydzieliny oskrzelowej. Analiza mikroskopowa śluzu wykazała, że w ciągu 10 dni podawania bromheksyny następowała fragmentacja ciągliwych włókien. Po zaprzestaniu podawania leku morfologiczny obraz wydzieliny oskrzelowej wracał do stanu poprzedniego – zwiększała się jej lepkość. Na początku leczenia bromheksyną zwiększa się ilość wytwarzanego śluzu. Bromheksyna ułatwia wykrztuszanie gęstej wydzieliny, poprawia transport rzęskowy i wentylację płuc, co w efekcie przyśpiesza cofanie się stanu zapalnego.

Zawartość

substancja czynna – bromhexidine hydrochloride

1 ampułka (2 ml) roztworu do iniekcji zawiera 4 mg chlorowodorku bromheksyny.

Wskazania

Wskazaniami do stosowania bromheksyny są ostre i przewlekłe choroby dróg oddechowych przebiegające z zaburzeniami odkrztuszania i usuwania śluzu.

Ostrzeżenie

Pacjenci cierpiący na chorobę wrzodową oraz, u których występuje krwawe zabarwienie flegmy powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji.

W stanach zapalnych dróg oddechowych z towarzyszącą infekcją bakteryjną bromheksynę należy podawać jednocześnie z antybiotykami i lekami rozszerzającymi drogi oddechowe. Ważne jest także stosowanie fizykoterapii układu oddechowego (oklepywanie klatki piersiowej, drenaż ułożeniowy, inhalacje), w razie potrzeby – tlenoterapii oraz prawidłowego nawodnienia chorego, zwłaszcza pacjentów w podeszłym wieku i gdy w obrazie klinicznym dominuje gorączka. Bromheksynę należy ostrożnie stosować u chorych z czynną chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy oraz w przypadkach ciężkiej niewydolności nerek. Preparat wywiera wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia senności lub bólu i zawrotów głowy.

Działania Niepożądane

1/1000
– Biegunka,
– mdłości,
– wymioty.<1/1000
– Przejściowe zmiany w funkcjach wątroby.
– Suchość błon śluzowych jamy ustnej, dlatego niezbędna jest dokładna higiena zębów po każdym posiłku.Objawy niepożądane podczas stosowania bromheksyny występują bardzo rzadko. Są to: nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, wysypki skórne, świąd, spadek ciśnienia krwi, senność, zawroty i bóle głowy oraz przejściowe zwiększenie aktywności transaminaz w surowicy. U chorych z brakiem odruchu kaszlowego lub słabo wykrztuszających może dojść do zaczopowania oskrzeli przez nadmiar wydzielanego śluzu.

Dawkowanie

Tabletki-
Dorośli i dzieci powyżej 10 roku życia – 1 tabletka 3 razy dziennie lub według przepisu lekarza.Syrop-
Dorośli i dzieci powyżej 10 roku życia – 10 ml 3 razy dziennie.
Dzieci 6-10 lat – 5 ml 3 razy dziennie; 3-5 lat – 2,5 ml 2 razy dziennie; poniżej 1 roku życia 1,2 ml 2 razy dziennie lub według przepisu lekarza.Krople-
Dorośli i dzieci powyżej 10 roku życia – 4 ml 3 razy dziennie.
Dzieci 6-10 lat – 1-2 ml (15-30 kropli) 3 razy dziennie;1-5 lat – 12 kropli 3 razy dziennie; poniżej 1 roku życia – 8 kropli 3 razy dziennie lub według przepisu lekarza.iniekcje
Roztwór w ampułkach zalecany jest dla dorosłych i dzieci powyżej 10 lat. Dawkowanie i czas podawania leku zależy od rodzaju schorzenia i stanu klinicznego pacjenta.
Dorośli:
zwykle 1 ampułka (4 mg) 2-3x/dobę głęboko domięśniowo. W stanach ciężkich 2 ampułki 2x/dobę głęboko domięśniowo. W schorzeniach o ciężkim przebiegu z dużą ilością zalegającej wydzieliny w drogach oddechowych bromheksynę można stosować dożylnie, w powolnym wstrzyknięciu (2-3 min), w dawce 4 do 12 mg/dobę, ewentualnie w powolnym wlewie kroplowym, po rozcieńczeniu 8 do 12 mg leku w 500 ml 5% roztworu glukozy (nie stosować innych płynów do rozcieńczania).
Dzieci powyżej 10 lat:
1/2 ampułki (2 mg) – 3x/dobę głęboko domięśniowo. W ciężkich zaburzeniach czynności nerek dawki leku należy zmniejszyć lub wydłużyć przerwy między dawkami. Zwykle lek stosuje się przez 7-10 dni.syrop
dorośli i dzieci od 11 r.ż. – 8 mg 3 razy dziennie;
dzieci 8-10 r.ż. 4 mg 3 razy dziennie.tabletki
Doustnie: dorośli i dzieci powyżej 10 roku życia 3 razy dziennie 8 mg; dzieci 7-10 rok życia 3 razy dziennie 4 mgkrople
Niemowlęta od 1- 6 miesięcy życia: 10 kropli 2 razy na dobę
Niemowlęta od 6-12 miesięcy życia: 10 kropli 3 razy na dobę
Dzieci 1-2 lat : 15-20 kropli 3 razy na dobę
Dzieci 2-6 lat : 20-40 kropli 3 razy na dobę

Ciąża i Karmienie

Nie stwierdzono jakiegokolwiek ujemnego wpływu preparatu na płód.
Lek przenika do mleka matki, lecz oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne. Należy jednak przedyskutować z lekarzem zamiar stosowania leku w trakcie karmienia dziecka piersią.Kategoria bezpieczeństwa stosowania w ciąży – C. Bromheksyny nie należy podawać w I trymestrze ciąży. Lek przenika do mleka karmiącej matki, dlatego nie zaleca się stosowania leku w okresie laktacji.

Opakowania

iniekcje – 5 ampułek po 2 ml syrop – butelka 120 ml tabletki – 20 sztuk krople – flakonik 20 ml

…Zawierają kroplomierz, co ułatwia podawanie leku.
Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, według przepisu lekarza.

 

GINKOFAR

Forma Leku

tabletki powlekane 40 mg

Zastosowanie

Pomocniczo w leczeniu zaburzeń ukrwienia mózgu, objawiających się bólami i zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi, pogorszeniem pamięci, szumem w uszach, pogorszeniem słuchu oraz obniżeniem sprawności intelektualnej. Zaburzenia krążenia obwodowego krwi – chromanie przestankowe.

Działanie

Wyciąg z liści miłorzębu japońskiego zawiera substancje wzmagające krążenie krwi w drobnych naczyńkach krwionośnych obwodowych i mózgowych. Stymuluje rozwój nowych naczyniek krwionośnych w razie zaburzeń krążenia – zakrzepów krwi lub zwapnień. Preparat nie powoduje zmian w ciśnieniu tętniczym lub zmian w pracy serca. W wyniku działania miłorzębu japońskiego poprawia się pamięć, koncentracja uwagi oraz sprawność psychiczna i fizyczna.

Zespół substancji czynnych zawartych w suchym ekstrakcie z miłorzębu japońskiego zwiększa tolerancję tkankową, również mózgu, na niedotlenienie. Znosi skurcz naczyń, zmniejsza lepkość krwi i agregację krwinek, dzięki czemu następuje zwiększenie mikrokrążenia tkankowego krwi. Właściwości te wpływają również korzystnie na funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego.
Ekstrakt miłorzębu japońskiego neutralizuje wolne rodniki i działa neuroprotekcyjnie. Obserwuje się, iż wpływa on w niewielkim stopniu na łagodniejszy przebieg choroby Alzheimera oraz jaskry.
Kliniczne działanie polega na :

* zmniejszeniu niedokrwienia mózgu,
* usprawnieniu przepływu mózgowego oraz obwodowego w kończynach dolnych,
* ochronie komórek przed niedotlenieniem,
* hamowanie agregacji płytek krwi i zwiększenie płynności krwi.

Zawartość

substancja czynna – miłorząb japoński

Jedna tabletka zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo bilobae fol.extr. sicc.), zawierającego 24% ginkgoflawonoglikozydów i 6% laktonów terpenowych oraz następujące substancje pomocnicze: laktoza, poliwinylopirolidon, glikol polietylenowy, hydroksypropylometyloceluloza, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu, koloidalny dwutlenek krzemu, tlenek żelaza.

Wskazania

Ginkofar stosuje się w leczeniu i profilaktyce zaburzeń krążenia mózgowego i obwodowego, miażdżycy naczyń i związanych z tym objawach takich jak:
utrudniona koncentracja myślowa i zaburzenia pamięci,* zawroty i bóle głowy,
* szum w uszach,
* zaburzenia w ukrwieniu kończyn dolnych (uczucie zimna i bóle w stopach),
* osłabienie słuchu i wzroku.

Ostrzeżenie

Nie należy podawać pacjentom uczulonym na miłorząb japoński. Działanie leku następuje po miesiącu kuracji. Osoby powyżej lat 65 powinny kontynuować leczenie, przez co najmniej 3 miesiące.

Lek jest bezpieczny i jego stosowanie nie wymaga zachowania żadnych specjalnych środków ostrożności.

Działania Niepożądane

Niekiedy mogą pojawić się miejscowe reakcje skórne, bóle głowy lub zaburzenia trawienne.

Ginkofar jest dobrze tolerowany. Rzadko występują objawy zaburzeń żołądkowo-jelitowych oraz bóle głowy. Brak jest interakcji z innymi lekami. Lek może być stosowany u cukrzyków.

Rzadko występują dolegliwości żołądkowo-jelitowe. U osób szczególnie wrażliwych mogą wystąpić bóle głowy, alergie skórne.

Dawkowanie

Zazwyczaj 1 kapsułka trzy razy dziennie po jedzeniu.

Ginkofar przyjmuje się doustnie Stosuje się 3 razy dziennie po jednej tabletce, po posiłku, popijając tabletkę płynem. Terapia powinna trwać 8-12 tygodni. Pierwsze objawy poprawy występują zwykle po około 4 tygodniach kuracji. Po kuracji zasadniczej, wskazane jest dalsze przyjmowanie leku 2 razy dziennie po 1 tabletce. Ginkofar jest lekiem dobrze tolerowanym i może być podawany przez dłuższy czas.

Ciąża i Karmienie

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy, zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania preparatu podczas ciąży.
Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy, zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.Nie są znane niekorzystne działania wyciągu z miłorzębu na płód i noworodka. Z przyczyn ogólnolekarskich leku Ginkofar nie należy stosować w czasie ciąży i karmienia piersią.

Opakowania

tabletki powlekane 40 mg  20 szt.,  60 szt

20, 60 i 90 tabletek

ATC

N06DX

Przeciwwskazania

Alergia na składniki leku, zła tolerancja leku.

Interakcje

Wyciąg z liści miłorzębu japońskiego nie powinien być stosowany jednocześnie podczas długoterminowej terapii aspiryną, warfaryną oraz diuretykami tiazydowymi.

Przedawkowanie

Po przedawkowaniu jednorazowym lub wielokrotnym mogą wystąpić dolegliwości żołądkowo-jelitowe, gonitwa myśli oraz bóle głowy.

Mechaniczne

Ginkofar nie wywiera ujemnego wpływu na zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi.

 

HERBAPECT

Forma Leku

syrop

Nazwa Międzynarodowa

PRIMULA SP., SULFOGAIACOL, THYMUS VULGARIS

Zastosowanie

Męczący kaszel. Ułatwianie odkrztuszania zalegającej wydzieliny oskrzelowej.

Działanie

Korzeń pierwiosnka lekarskiego sprzyja uwalnianiu wydzieliny z górnych dróg oddechowych oraz ułatwia kaszel. Korzeń wpływa ponadto na uszczelnianie drobnych naczyń krwionośnych. Pierwiosnek działa również lekko moczopędnie. Tymianek oraz sulfagwajakol działają rozkurczająco, rozrzedzają wydzielinę zalegającą w gardle, krtani i oskrzelach oraz ułatwiają jej odkasływanie Tymianek działa także przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo.

Wyciąg tymiankowy:

* działa w górnych drogach oddechowych, czyli tam gdzie podczas choroby zalega wydzielina oskrzelowa,
* wzmaga ruchy nabłonka rzęskowego co powoduje zwiększone wydzielanie śluzu, który rozrzedza wydzielinę, ułatwiając jej odkrztuszanie,
* działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjne.

Nalewka pierwiosnkowa:

* zatrzymuje suchy „nieproduktywny” kaszel,
* łagodzi obrzęki błony śluzowej górnych dróg oddechowych,
* łagodzi ból towarzyszący kaszlowi,
* rozrzedza wydzielinę oskrzelową.

Sulfogwajakol potasu:

* działa na błonę śluzową zwiększając wydzielanie śluzu,
* zmniejsza gęstość i lepkość wydzieliny chorobowej ułatwiając jej wykrztuszanie,
* działa przeciwbakteryjnie.

Herbapect działa wykrztuśnie, rozrzedza zalegającą wydzielinę w gardle, krtani, oskrzelach. Wzmaga ruch rzęsek nabłonka górnych dróg oddechowych. Zwiększa ilość wydzielanego śluzu, powodując jego upłynnienie i ułatwiając odkrztuszanie. Składniki łagodzą podraSnienia błony śluzowej i działają przeciwzapalnie.

Zawartość

substancje czynne – tymianek, korzeń pierwiosnka lekarskiego, sulfogwajakol

* Kalium guajakolosulfonicum 1,4cz.
* Extractum Thymi fluidum 8,0cz.
* Tinctura Primulae 5,6cz.
* Sorbitum 70% 85,0cz.

Preparat zawiera po 8,0 cz. wyciągu płynnego z ziela tymianku, 5,6 cz. nalewki z korzenia pierwiosnka, 1,4 cz. gwajakosulfonianiu potasu, 85,0 cz. sorbitolu 70%. Preparat zawiera około 5% obj. etanolu.

Wskazania

Uporczywy, męczący tzw. „suchy kaszel”, ostre i przewlekłe nieżyty górnych dróg oddechowych, utrudnione odksztuszanie zalegającej wydzieliny, zapobiegawczo w przeziębieniu i grypie.
Syrop może być stosowany przez diabetyków.Nieżyty górnych dróg oddechowych o charakterze ostrym i przewlekłym, ‚suchy kaszel’, utrudnione odksztuszanie z zalegającą wydzieliną. Pomocniczo w dychawicy oskrzelowej u osób starszych. Preparat może być stosowany przez diabetyków.

Ostrzeżenie

Preparatu nie wolno stosować w uczuleniu na którykolwiek z jego składników. Leku nie podaje się dzieciom poniżej 6 roku życia ze względu na zawartość alkoholu.

Działania Niepożądane

1/100
– Bóle brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe.<1/1000
– Reakcje alergiczneObjawy uczulenia u osób wrażliwych na korzeń pierwiosnki.

Dawkowanie

Dorośli 3-4 razy dziennie po łyżeczce (5 ml) syropu. Dzieci powyżej 6 roku życia 2,5 ml 3 razy dziennie. Lek należy zażywać po jedzeniu

3-4 razy dziennie po jedzeniu,
dorośli – 1 łyżeczkę,
dzieci – 1 łyżeczki.

Dorośli 1 łyżeczkę 3-4 razy dziennie, dzieci od 6 r.ż. 1/2 łyżeczki 3-4 razy dziennie. Preparat przyjmować po posiłku.

Ciąża i Karmienie

Ze względu na zawartość alkoholu w syropie należy zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku podczas ciąży.
Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

Opakowania

syrop 150 g

syrop: but. 150 ml

ATC

R05CA

Przeciwwskazania

Dzieci do 6 r.ż. NadwraSliwość na korzeń pierwiosnki.

Uwagi

Preparat może być stosowany przez diabetyków.

 

IBUPROM MAX


Forma Leku

tabletki drażowane 400 mg

Nazwa Międzynarodowa

IBUPROFEN

Działanie

IBUPROM MAX to lek przeciwbólowy, przeciwzapalny i przeciwgorączkowy.
Wskazaniem do stosowania leku są bóle różnego pochodzenia o umiarkowanym i słabym nasileniu w tym: bóle głowy, migrena, bóle menstruacyjne, bóle zębów, bóle mięśni, kości i stawów, bóle krzyża, bóle pourazowe, nerwobóle, rwa kulszowa. Lek obniża również gorączkę.

Zawartość

1 tabletka drażowana zawiera:
substancje czynne: ibuprofen 400 mg
substancje pomocnicze: laktoza, povidon, skrobia kukurydziana, talk, kroskarmeloza sodu, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny, sacharoza, dwutlenek tytanu (E171), wosk Carnauba, wosk pszczeli.

Działania Niepożądane

Jak każdy lek, IBUPROM MAX może powodować działania niepożądane.

* częste (1%-10% pacjentów) – układ pokarmowy: nudności, wymioty, zgaga, niestrawność, wzdęcia, biegunki, zaparcia, ból w nadbrzuszu; układ nerwowy: bóle i zawroty głowy, nadpobudliwość; skórne reakcje nadwrażliwości: świąd, pokrzywka, wysypka; układ krążenia: zatrzymywanie płynów i obrzęki.
* nieczęste (0,1%-1% pacjentów) – nadciśnienie, zaburzenia smaku, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i ALAT.
* rzadkie (0,01%-0,1 % pacjentów) – krwawienie z przewodu pokarmowego, nadmierna senność lub bezsenność, zaburzenia krzepnięcia.
* bardzo rzadkie (< 0,01% pacjentów) – niewydolność nerek, zaburzenia hematologiczne: niedokrwistość hemolityczna, granulocytopenia i małopłytkowość.

W przypadku doraźnego stosowania leku działania niepożądane występują rzadko. U osób nadwrażliwych mogą wystąpić dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, zaburzenia trawienia) lub skórne reakcje alergiczne (pokrzywka, wysypka). Należy wówczas odstawić lek i skontaktować się z lekarzem.
U niektórych osób w czasie stosowania leku mogą wystąpić inne działania niepożądane. W przypadku wystąpienia innych objawów niepożądanych nie wymienionych w tej ulotce, należy poinformować o nich lekarza

Dawkowanie

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia:
1 tabletka co 4 do 6 godzin (nie należy stosować dawki większej niż 3 tabletki na dobę).
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.W przypadku pominięcia dawki:
IBUPROM MAX służy do doraźnego leczenia przeciwbólowego, więc należy go przyjmować z zachowaniem zaleceń podanych w dawkowaniu.W przypadku zażycia większej dawki leku niż należałoby:
Mogą wystąpić nasilone nudności, wymioty, ból i zawroty głowy, ból brzucha, senność.
Jeśli zażyłeś większą dawkę leku niż należy lub zrobił to ktoś inny, niezwłocznie powiedz o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Ciąża i Karmienie

Ciąża:
Przed zażyciem leku należy poradzić się lekarza. Pomimo, iż nie wykazano działania teratogennego leku (uszkadzającego płód), należy unikać jego stosowania w ciąży zwłaszcza w trzech ostatnich miesiącach.Karmienie piersią:
Przed zażyciem leku należy poradzić się lekarza.

Opakowania

6 tabletek drażowanych w blistrze i w kartoniku 12 tabletek drażowanych w blistrze i w kartoniku 24 tabletki drażowane (2 blistry po 12 tabletek) w kartoniku

Przechowywanie

* Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
* Lek przechowywać w temperaturze pokojowej tj. 15°C – 25°C.Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonym na opakowaniu.
W razie pytań lub wątpliwości, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

ATC

M01AE

Przeciwwskazania

Nie należy zażywać leku jeśli:

* Wcześniej występowały objawy uczulenia (katar, pokrzywka, astma oskrzelowa) na kwas acetylosalicylowy, inne leki przeciwbólowe i przeciwzapalne lub na którykolwiek składnik preparatu.
* Występuje czynna lub niedawno przebyta choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy.
* Należy unikać stosowania leku w ciąży zwłaszcza w trzech ostatnich miesiącach.

Należy zachować szczególną ostrożność stosując IBUPROM MAX jeśli:

* Występuje astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy w wywiadzie,
* niewydolność wątroby i nerek,
* nadciśnienie tętnicze,
* zaburzenia krzepnięcia krwi.

Interakcje

Leku nie należy stosować z innymi lekami o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. W przypadku równoczesnego leczenia metotreksatem, kortykosteroidami, lekami moczopędnymi, lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze krwi, zidowudyną, bądź lekami wpływającymi na krzepnięcie krwi, przed przyjęciem preparatu należy zasięgnąć opinii lekarza.

Mechaniczne

Brak doniesień dotyczących negatywnego wpływu leku na zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługę maszyn i sprawność psychofizyczną.

Uwagi

Stosowanie leku z jedzeniem i piciem:
Jedzenie nie zmniejsza wchłaniania leku.

KLABION

Forma Leku

tabletki 250; 500 mg

Nazwa Międzynarodowa

CLARITHROMYCIN

Zawartość

Klarytromycyna 250 mg lub 500 mg
Substancje pomocnicze: Celuloza mikrokrystaliczna 80 mg 160 mg, Skrobia preżelatynowana (Starch 1500) 31 mg 62 mg, Poliwinylopirolidon 30 17,5 mg 35 mg, Kroskarmeloza sodowa 33 mg 66 mg, Talk 10 mg 20 mg, Kwas stearynowy 10 mg 20 mg, Stearynian magnezu 12,5 mg 25 mg, Krzemionka koloidalna 6 mg 12 mg
Otoczka: Hydroksypropylometyloceluloza 15,9 mg 21,1 mg, Glikol propylenowy 8,75 mg 11,7 mg, Dwutlenek tytanu 3,00 mg 4,00 mg, Tween 80 1,00 mg 1,30 mg, Kwas sorbowy 0,57 mg 0,76 mg, Wanilina 0,57 mg 0,76 mg
Lak żółcieni chinolinowej 0,25 mg 0,38 mg

Wskazania

Klabion – Klarytromycyna wskazana jest w leczeniu łagodnych i średnio ciężkich zakażeń:

* zapaleń gardła i migdałków wywołanych przez Streptococcus pyogenes;
* ostrego zapalenia zatok wywołanego przez Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Streptococcus pneumoniae;
* ostrego zapalenia ucha środkowego u dzieci wywołanego przez Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Streptococcus pneumoniae;
* zaostrzenia przewlekłego nieżytu oskrzeli wywołanego przez: Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Streptococcus pneumoniae;
* zapalenia płuc wywołanego przez Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae, Streptococcus pneumoniae;
* niepowikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich wywołanych przez Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus;
* choroby wrzodowej dwunastnicy przebiegającej z zakażeniem Helicobacter pylori
* (w leczeniu skojarzonym z inhibitorami pompy protonowej i np. amoksycyliną);
* rozsianych zakażeń Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare oraz w zapobieganiu uogólnionym zakażeniom wywołanym przez Mycobacterium avium complex (MAC) u pacjentów z obniżoną odpornością, a zwłaszcza z infekcją HIV.

Ostrzeżenie

* Przed rozpoczęciem leczenia klarytromycyną należy poinformować pacjentki w wieku rozrodczym o możliwości ryzyka dla płodu (lek teratogenny u zwierząt). (Patrz: Ciąża i laktacja).
* Nie należy podawać klarytromycyny niemowlętom do 6-go miesiąca życia ze względu na brak danych dotyczących aktywności i bezpieczeństwa stosowania leku u tych pacjentów. Jedyne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania klarytromycyny i jej toksyczności u młodych osobników pochodzą z badań przedklinicznych na zwierzętach (Patrz: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie).
* W niewydolności wątroby u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawki klarytromycyny. Jednakże w przypadku ciężkiej niewydolności nerek bez lub ze współistniejącą niewydolnością wątroby konieczna jest redukcja dawki leku lub zwiększenie przerwy między kolejnymi podaniami (Patrz: Dawkowanie i sposób podawania).
* Nie ma potrzeby modyfikacji dawki klarytromycyny u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek.
* Pacjentom z ostrą porfirią w wywiadzie lub u osób z klirensem kreatyniny mniejszym niż 25 ml/min nie zaleca się podawać klarytromycyny w skojarzeniu z ranitydyną i cytrynianem bizmutu.
* W trakcie leczenia klarytromycyną może wystąpić rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane działaniem toksyn wytwarzanych przez szczepy Clostridium difficile. Łagodne objawy ustępują zwykle po zaprzestaniu stosowania antybiotyku. W przypadkach o przebiegu od umiarkowanego do ciężkiego należy stosować nawadnianie organizmu oraz uzupełnianie niedoborów elektrolitów i białka, zależnie od stanu klinicznego, a także stosować odpowiedni antybiotyk działający na C. difficile (lek pierwszego rzutu – metronidazol, w przypadku niepowodzenia lub ciężkiego stanu pacjenta – wankomycyna doustnie).

Działania Niepożądane

Działania niepożądane obserwowane po zastosowaniu klarytromycyny są w większości przemijające i o umiarkowanym nasileniu.
Najczęściej występują objawy niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Są to: nudności, niestrawność, biegunka, wymioty, ból brzucha, zapalenie lub kandydoza jamy ustnej. Obserwowano zaburzenia węchu i smaku, przebarwienie zębów, a także bóle mięśni i stawów.
Bardzo rzadko występowało rzekomobłoniaste zapalenie jelit.
Mogą wystąpić reakcje alergiczne: pokrzywka, wykwity skórne, obserwowano również obrzęk naczynioruchowy, reakcję anafilaktyczną, a także zespół Stevens’a-Johnson’a.
Ze strony ośrodkowego układu nerwowego rzadko mogą wystąpić: zawroty i bóle głowy, niepokój, bezsenność, a także szumy uszne, notowano przypadki dezorientacji, omamy, stany psychotyczne.
Zanotowano pojedyncze przypadki przemijającej utraty słuchu.
Z innych działań niepożądanych mogą wystąpić: przemijające zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych), w wyjątkowych przypadkach może nastąpić zapalenie wątroby, zastój żółci i żółtaczka (sporadycznie marskość wątroby).
Bardzo rzadko obserwowano wzrost stężenia we krwi kreatyniny, azotu, mocznika oraz zmniejszenie liczby leukocytów, a także zapalenie nerek (wyjątkowo uszkodzenie nerek).
Bardzo rzadko obserwowano zaburzenia pracy serca (wydłużenie odcinka QT, częstoskurcz komorowy).
W pojedynczych przypadkach notowano trombocytopenię.
U pacjentów przyjmujących leki przeciwcukrzycowe obserwowano hipoglikemię.

Dawkowanie

Dawki dla dorosłych są ustalone w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia.

* Zapalenie gardła i migdałków: 250 mg dwa razy na dobę przez 10 dni;
* Ostre zapalenie zatok szczękowych: 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni;
* Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli spowodowanego przez: S. pneumoniae lub M. catarrhalis: 250 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni, H. influenzae: 500 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni;
* Zapalenie płuc wywołane przez S. pneumoniae, M. pneumoniae: 250 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni;
* Niepowikłane zakażenia skóry: 250 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni.
* Zakażenia wywołane przez Mycobacterium avium complex (leczenie i zapobieganie): 500 mg dwa razy na dobę.
* W eradykacji H. pylori klarytromycynę stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami, w jednym z kilku schematów terapeutycznych, podając 500 mg klarytromycyny co 12 godzin przez 14 – 28 dni. U pacjentów, u których terapia klarytromycyną nie przyniosła rezultatów, należy wykonać test wrażliwości i ewentualnie wdrożyć inne leczenie.

Dzieci powyżej 12 roku życia:
zwykle stosuje się 7,5 mg/kg masy ciała co 12 godzin. Czas trwania terapii – najczęściej 10 dni.
U dzieci z zakażeniami MAC dawką zalecaną jest 7,5 mg/kg masy ciała, nie więcej niż 500 mg co 12 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby
U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawki klarytromycyny w niewydolności wątroby. Jednak jeżeli współistnieje ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), niezależnie od czynności wątroby, dawkę należy zmniejszyć o połowę lub wydłużyć przerwy między kolejnymi podaniami.

Ciąża i Karmienie

Pod względem bezpieczeństwa stosowania w ciąży klarytromycyna należy do kategorii C.
Nie zostały dotychczas przeprowadzone odpowiednie i kontrolowane badania kliniczne u kobiet w ciąży i brak wystarczających danych, aby z całą pewnością określić bezpieczeństwo stosowania tego leku u kobiet ciężarnych. Badania przedkliniczne przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (szczury, myszy, króliki, małpy) wykazały niekorzystny wpływ klarytomycyny na rozwój płodu (rozszczep podniebienia, anomalie w układzie sercowo-naczyniowym, opóźnienie rozwoju płodu). Dawki klarytromycyny stosowane w tych badaniach wielokrotnie przekraczały maksymalne dopuszczalne dawki u ludzi, a stężenie leku w krwi było od 2 do 17 razy wyższe niż występujące u ludzi po maksymalnej dopuszczalnej dawce.
Klarytromycyna może mieć niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, dla płodu i noworodka i może być stosowana u ciężarnych tylko w szczególnych przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z jej przyjmowania przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu i nie można zastosować alternatywnego, mniej toksycznego leku.
Nie zbadano czy klarytromycyna podawana karmiącej kobiecie występuje w pokarmie. Ponieważ jednak wykrywano ją w mleku samic zwierząt laboratoryjnych oraz wiadomo, że inne leki z tej grupy przenikają do mleka kobiecego (erytromycyna może osiągać w mleku stężenie 40-krotnie wyższe niż w surowicy) należy zachować wyjątkową ostrożność przy podejmowaniu decyzji o podawaniu klarytromycyny kobietom karmiącym.

Opakowania

10 lub 14 tabletek dla każdej dawki w słoikach z tworzywa sztucznego, zabezpieczonych membraną z folii metalizowanej i zakrętką z tworzywa sztucznego; słoiki w kartonowych pudełkach. 10 lub 14 tabletek dla każdej dawki, w blistrach z polichlorku

Przechowywanie

Preparat należy przechowywać w suchym miejscu w szczelnie zamkniętym opakowaniu w temperaturze do 30°C, chronić przed światłem.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

ATC

J01FA

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na klarytromycynę, erytromycynę lub inne antybiotyki makrolidowe.
Klarytromycyna przeciwwskazana jest także u pacjentów przyjmujących terfenadynę, astemizol, cisapryd i pimozyd (Patrz: Interakcje).

Interakcje

Klarytromycyna wchodzi w interakcje z wieloma lekami. Niektóre interakcje mogą mieć ciężki przebieg i stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia pacjenta.
Najpoważniejsze interakcje występują z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P450. Do leków tych należą m.in.: astemizol, terfenadyna, cisapryd, pimozyd, karbamazepina, dizopiramid, cyklosporyna, heksobarbital, fenytoina, lowastatyna, bromokryptyna, alfentanyl, kwas walproinowy, alkaloidy sporyszu.
Na skutek hamowania odpowiednich izoenzymów cytochromu P450 klarytromycyna powoduje zwiększenie stężenia tych leków w surowicy, wynikiem czego mogą być ciężkie reakcje niepożądane. W przypadku terapii skojarzonej z klarytromycyną należy monitorować stężenie tych leków w surowicy krwi pacjentów.
Terfenadyna, astemizol, cisapryd, pimozyd – podawanie klarytromycyny jednocześnie z tymi lekami jest przeciwwskazane, gdyż może prowadzić do wielokrotnego zwiększenia stężenia leków w surowicy i objawiać się ciężkimi zaburzeniami rytmu serca (niemiarowość, tachykardia komorowa, migotanie komór, wydłużenie odstępu QT) mogącymi prowadzić nawet do śmierci.
Karbamezepina – podczas jednoczesnego podawania z klarytromycyną stężenie karbamezepiny w surowicy może znacząco wzrosnąć ze względu na zmniejszenie stopnia wydalania.
Teofilina – klarytromycyna może spowodować zwiększenie stężenia teofiliny w surowicy i nasilenie jej działań niepożądanych. U pacjentów otrzymujących wysokie dawki teofiliny należy monitorować stężenie tego leku podczas terapii klarytromycyną.
Doustne leki przeciwzakrzepowe – klarytromycyna może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, m.in. warfaryny i kumaryny oraz zwiększać niebezpieczeństwo krwawień. U chorych otrzymujących jednocześnie klarytromycynę i doustne środki przeciwzakrzepowe należy sprawdzać okresowo czas protrombinowy.
Opisane powyżej niezgodności są charakterystyczne dla wszystkich czternastoczłonowych makrolidów, jednakże klarytromycyna wykazuje zdecydowanie mniejsze powinowactwo do cytochromu P450 niż erytromycyna, a więc zagrożenie interakcjami jest mniejsze w przypadku stosowania tego makrolidu.Klarytromycyna wykazuje również interakcje nie związane z hamowaniem aktywności enzymów.
Digoksyna – klarytromycyna zwiększa stężenie digoksyny w surowicy i nasila jej działanie, co może prowadzić do pojawienia się objawów świadczących o zatruciu digoksyną, m.in. zaburzeń rytmu serca. Należy monitorować stężenie digoksyny w surowicy podczas terapii klarytromycyną.
Inhibitory reduktazy HMG-CoA (lowastatyna, simwastatyna) – podczas jednoczesnego stosowania z klarytromycyną lub innymi antybiotykami makrolidowymi może wystąpić rabdomioliza.
Klarytromycyna powoduje wzrost stężenia w surowicy podawanych razem z nią: omeprazolu, ranitydyny i cytrynianu bizmutu. pH soku żołądkowego zwiększa się w stosunku do wartości występujących po podaniu samego omeprazolu.
Klarytromycyna podana doustnie zmniejsza wchłanianie zydowudyny z przewodu pokarmowego, osłabiając jej działanie. Flukonazol powoduje podwyższenie stężenia klarytromycyny w krwi, nie wpływając jednocześnie na farmakokinetykę jej metabolitów. Podawanie klarytromycyny razem z ergotaminą lub dihydroergotaminą może wywołać u niektórych pacjentów ostre zatrucie, objawiające się m.in. poważnym skurczem naczyń obwodowych.
Klarytromycyna może, podobnie jak erytromycyna, zmniejszać klirens triazolamu i nasilać jego działanie farmakologiczne, a także działania niepożądane, w tym dotyczące ośrodkowego układu nerwowego (senność, splątanie).
Ryfampicyna i ryfabutyna powodują zmniejszenie stężenia (> 50%) klarytromycyny w krwi.

Przedawkowanie

Przedawkowanie może wywołać zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a także reakcje alergiczne. W celu usunięcia nie wchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego stosuje się płukanie żołądka. W zależności od stanu pacjenta należy zastosować leczenie objawowe. Hemodializa jest nieskuteczna.

Mechaniczne

Przyjmowanie klarytromycyny nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

LINOMAG

Forma Leku

krem 20%; maść 20%; płyn; zasypka 2,5 %.

Nazwa Międzynarodowa

VITAMIN F

Zastosowanie

Linomag stosowany jest w leczeniu: wypryskowe zapalenie skóry, odleżyny, owrzodzenie żylakowate podudzi, łojotok, łuszczyca, nadżerki ginekologiczne.

Działanie

Witamina F stanowi ęródło niezbędnych dla organizmu nienasyconych kwasów tłuszczowych – głównie kwasu linolowego, linolenowego oraz arachidowego. Witamina F jest nieodzownym czynnikiem wzrostu i prawidłowych czynności skóry. Linomag przyspiesza regenerację skóry. Działa zapobiegawczo w trądziku i czyraczności.

Wielonienasycone egzogenne kwasy tłuszczowe nazywane witaminą F, poprzez swój udział w metabolizmie lipidów są niezbędne do utrzymania prawidłowego stanu skóry. Krem można stosować zarówno do celów leczniczych, jak i leczniczo – kosmetycznych.

Zawartość

substancje czynne – euceryna, linomag, kwas borowy (krem); linomag, lanolina, wazelina biała (maść); witamina F – nienasycone kwasy tłuszczowe rozpuszczone w oleju lnianym (płyn); linomag, kwas borowy, skrobia ziemniaczana (zasypka).

* substancja czynna (Linomag 20,0 g)
* 3% maść borna 40,0 g
* substancje pomocnicze (ad 100,0 g)

Wskazania

Choroby skóry jak:

* nadmierna suchość,
* wyprysk,
* wyprzenia,
* odparzenia,
* łuszczyca

Ostrzeżenie

Płynu nie należy podawać doustnie w razie biegunki.

Działania Niepożądane

Brak informacji na temat działań ubocznych.

Dawkowanie

Płyn Linomag doustnie początkowo 30 kropel dziennie. Dawkę można stopniowo zwiększyć do 3 łyżeczek od herbaty dziennie. Płyn, maść, krem i zasypka zewnętrznie w postaci przymoczek, pędzlowania, smarowań, zasypek 2-3 razy dziennie. Wskazane jest skojarzone leczenie doustne z miejscowym.

Zewnętrznie do tamponów i wcierania, w zależności od rodzaju schorzenia stosować jeden do trzech razy na dobę. Lekko rozprowadzić cienką warstwę kremu bezpośrednio na zmienioną chorobowo powierzchnię skóry lub nałożyć grubą warstwę na stosowanym opatrunku. W łuszczycy wskazane stosowanie maści dwa do trzech razy na dobę lub wg wskazań lekarza.


Ciąża i Karmienie

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania Linomagu podczas ciąży.
Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

Opakowania

krem 20% a 30 g; maść 20 % a 30 g; płyn a 10 g, a 100 g; zasypka 2,5% a 60 g.

Przechowywanie

Krem przechowywać w temperaturze od 0°C do 25°C, w zamkniętym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.


ATC

D03AX

Przeciwwskazania

* Wyprysk łojotokowy,
* uczulenie na lanolinę lub którykolwiek składnik preparatu.Ze względu na zawartość kwasu borowego nie stosować u dzieci do 11 roku życia.

MAGNE-B6

Forma Leku

drażetki

Działanie

Pyridoksyna – witamina B6 występuje głównie w drożdżach, jest niezbędna w przemianie aminokwasów, istotna dla prawidłowego funkcjonowania skóry błon śluzowych, nerwów. Podaje się ją w napięciu przedmiesiączkowym.
Magnez jest koenzymem lub aktywatorem wielu enzymów, tj. substancji przyspieszających reakcje chemiczne w organizmie. Odgrywa on istotną rolę w pracy wszystkich mięśni, a szczególnie mięśnia sercowego. Niedobór magnezu jest szczególnie niekorzystny dla układu krążenia i objawia się nadwrażliwością nerwowo-mięśniową, zaburzeniami rytmu serca, zaburzeniami psychicznymi (depresja, drażliwość, zaburzenia snu, stany lękowe), osłabieniem odporności organizmu na różnego typu infekcje. Preparat podaje się w stanach wzmożonego wysiłku fizycznego i psychicznego.

Zawartość

substancje czynne – magnez, witamina B6

Dawkowanie

2 drażetki 2-3 razy dziennie.

Opakowania

drażetki a 50 szt.

 

NO-SPA

Forma Leku

iniekcje 20 mg/ml; tabletki 40 mg

Nazwa Międzynarodowa

DROTAVERINE HYDROCHLORIDUM

Zastosowanie

Stany bolesnego skurczu mięśni w przewodzie pokarmowym. Ostre stany skuczu mięśni naczyń krwionośnych, np. w zakrzepach krwi, w dławicy piersiowej, w bolesnej menstruacji.

Działanie

NO-spa działa silnie rozkurczowo na mięśnie gładkie. Rozszerza naczynia krwionośne oraz rozluźnia mięśnie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych. Łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego. Efekt działania leku następuje po około 5 minutach od jego wstrzyknięcia.

Drotaweryna jest stosowana w przypadkach skurczu mięśni gładkich pochodzenia zarówno nerwowego jak i mięśniowego.

Działanie rozkurczające drotaweryny nie zależy od rodzaju unerwienia oraz lokalizacji mięśni gładkich (przewód pokarmowy, układ moczowo-płciowy, układ krążenia oraz drogi żółciowe). W mechanizmie działania drotaweryny odgrywa rolę wpływ na fosfodiesterazę, powodujący wzrost stężenia cAMP oraz zwiększony napływ jonów wapnia do komórek.

Po podaniu doustnym w ciągu godziny wchłania się 90% podanej dawki. Lek jest metabolizowany w wątrobie, wydalany jest z żółcią i moczem.

Zawartość

substancja czynna – drotaverine hydrochloride

1 tabl. zawiera 40 mg chlorowodorku drotaweryny.

Wskazania

* Stany skurczowe mięśni gładkich związane z chorobami dróg żółciowych: kamicą dróg żółciowych, zapaleniem pęcherzyka żółciowego, zapaleniem okołopęcherzykowym, zapaleniem przewodów żółciowych, zapaleniem brodawki Vatera.
* Stany skurczowe mięśni gładkich dróg moczowych: kamica nerkowa, kamica moczowodowa, zapalenie miedniczek nerkowych, zapalenie pęcherza moczowego, bolesne parcie na mocz.
* Jako leczenie wspomagające może zostać użyta bezpiecznie i z pożądanym efektem: w stanach skurczowych mięśni gładkich przewodu pokarmowego: chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zapaleniu żołądka, zapaleniu jelit, zapaleniu okrężnicy, stanach skurczowych wpustu i odźwiernika żołądka, zespole drażliwego jelita grubego, zaparciach na tle spastycznym i wzdęciach jelit, zapaleniu trzustki.
* W schorzeniach ginekologicznych: bolesnym miesiączkowaniu, zapaleniu przydatków zagrażającym poronieniu.

Ostrzeżenie

Leku nie wolno podawać pacjentom uczulonym na drotaverinę. Lek należy podawać ostrożnie w niewydolności wątroby. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli No-spa stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków jednocześnie z preparatem należy omówić z lekarzem.

Ze względu na zawartość laktozy w tabletce lek może powodować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego u pacjentów z nietolerancją laktozy.

Działania Niepożądane

>1/100
– Zmiany w pracy wątroby.1/1000- <1/1000
– Nieregularna akcja serca (zwłaszcza po zastrzykach).
– Zapalenie wątroby.Działania uboczne były obserwowane jedynie u 3% pacjentów. Zwykle były to: bóle i zawroty głowy, kołatanie serca, nudności. W niektórych przypadkach obserwowano obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zwłaszcza w następstwie podania dożylnego.

Dawkowanie

Dawkę ustala lekarz. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Dawka dobowa wynosi 120-240 mg, stosuje się w 2-3 dawkach podzielonych. Dzieci: Od 3 rż. do 6 lat: dawka dobowa wynosi 40-120 mg chlorowodorku drotaweryny, stosuje się w 2-3 dawkach podzielonych; powyżej 6 lat: 80-200 mg w 2-5 dawkach.

Ciąża i Karmienie

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód.
Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

Opakowania

iniekcje 20 mg/ml a 5 ampułek po 2 ml; tabletki 40 mg a 20 szt. (Chinoin); iniekcje 20 mg/ml a 5 ampułek po 2 ml, a 25 ampułek po 2 ml, a 50 ampułek po 2 ml; tabletki 40 mg a 10 szt., a 100 szt., a 1000 szt. (Polfa).

20 sztuk

ATC

A03AD

Przeciwwskazania

* Ciężka niewydolność wątroby,
* niewydolność nerek,
* niewydolność krążenia.
* Blok przedsionkowo-komorowy II°-III°.

Interakcje

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu z lewodopą ze względu na zmniejszenie jej działania przeciwparkinsonowego oraz nasilenie drżeń i sztywności.

Przedawkowanie

Nie ma doniesień na temat przypadków przedawkowania.

 

OLFEN

Forma Leku

żel 10 mg/g

Nazwa Międzynarodowa

DICLOFENAC

Działanie

Preparat zawiera sól sodową dikolofenaku na bazie chłodzącego żelu, łatwo przenikającego przez skórę. Preparat łagodzi ból, przeciwdziała stanom zapalnym oraz obrzękom pochodzenia pourazowego i reumatycznego.

Zawartość

1 g żelu zawiera 10 mg diklofenaku.

Wskazania

Bóle stawów, mięśni, ścięgien pochodzenia reumatycznego, jak również bóle pourazowe wskutek: stłuczeń, naderwań, zwichnięć.

Ostrzeżenie

Nie stosować pod opatrunkiem nie przepuszczającym powietrza. Nie stosować na uszkodzoną skórę, na otwarte rany, obrażenia, okolice oczu i błon śluzowych.

Działania Niepożądane

Sporadycznie obserwowano: świąd, zaczerwienienie skóry, wysypki i pieczenie w miejscu stosowania. Nie można wykluczyć wystąpienia ogólnych działań niepożądanych w przypadku długotrwałego stosowania na duże powierzchnie skóry.

Dawkowanie

Nanieść cienką warstwę żelu (2-3 g), delikatnie rozsmarować, nie wcierając; stosować 3-4x/dobę. Preparat w opakowaniu z dozownikiem roll-on: posmarować dozownikiem kulkowym kilkakrotnie bolące miejsce, nadmiar żelu na skórze należy pozostawić do całkowitego wchłonięcia; stosować 3-4x/dobę.

Ciąża i Karmienie

Preparat może być stosowany u kobiet do 5 m-ca ciąży; stosowanie od 6 m-ca ciąży jest przeciwwskazane.

ATC

M02AA

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu, pochodne kwasu acetylosalicylowego i inne NLPZ.

Interakcje

Nie obserwowano.

Przedawkowanie

Nie obserwowano.

 

OEKOLP FORTE

Forma Leku

globulki dopochwowe 0,5 mg

Nazwa Międzynarodowa

ESTRIOLUM

Zastosowanie

Oekolp forte stosuje się w leczeniu nieprawidłowości spowodowanych niedoborem estrogenów:
– atrofia (zmiany zanikowe) pochwy i sromu; dolegliwości w obrębie sromu i pochwy (świąd, pieczenie, suchość pochwy, dyspareunia, atroficzny nieżyt pochwy i sromu, upławy przy niedoborze estrogenów, zapalenie szyjki macicy, zwężenie pochwy, owrzodzenie pochwy i szyjki macicy);
– w ramach postępowania przed- i po operacyjnego (zabiegi w obrębie pochwy).

Działanie

Po podaniu dopochwowym około 20% zawartego w globulkach estriolu jest wchłaniane do krwi i może wywołać działanie ogólne. Po podaniu w dawce 0,5 mg stężenie estriolu we krwi osiąga wartości od 50-150 pg/ml. Po podaniu wielokrotnym leku uzyskuje się w przybliżeniu stałe stężenie estriolu we krwi, które mieści się w granicach stężeń fizjologicznych. W surowicy estriol występuje w około 8% w postaci wolnej, a w około 91% w postaci związanej z albuminami. Estriol jest metabolizowany w wątrobie przeważnie do nieaktywnych glukuronianów i siarczanów, które następnie są szybko wydalane przez nerki. Pozostała część estriolu wydalana jest z żółcią do jelita, przy czym nie dochodzi do istotnej resorpcji zwrotnej wolnego estriolu.

Zawartość

1 globulka zawiera: Substancja czynna: 0,5 mg estriolu. Substancje pomocnicze: cetomakrogol 1000, monorycynolenian glicerolu, tłuszcz utwardzany.

Ostrzeżenie

Przed leczeniem i w trakcie leczenia estrogenami należy regularnie, najlepiej co pół roku, przeprowadzać gruntowne badanie ogólnolekarskie i ginekologiczne; odstawić lek i zwrócić się do lekarza, jeśli pojawią się po raz pierwszy migrenowe bóle głowy, w przypadku zajścia w ciążę, wystąpienia objawów zapalenia żył lub objawów zakrzepowo-zatorowych (niedrożność naczyń krwionośnych wywołana zakrzepem krwi), zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi, nagłych zaburzeń widzenia, wystąpienia żółtaczki wywołanej zaburzeniami odpływu żółci (żółtaczka cholestatyczna) oraz w przypadku dłuższego unieruchomienia; u pacjentek z cukrzycą lub dużą nadwagą należy regularnie kontrolować poziom cukru we krwi. U osób tych należy zwrócić szczególną uwagę na leczenie stanów zapalnych pochwy; u kobiet z nadciśnieniem lub palących papierosy należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze krwi.

Działania Niepożądane

Najczęściej występują:
– miejscowe podrażnienie w okolicy pochwy ze świądem, pieczeniem i zaczerwienieniem;
– na początku leczenia mogą wystąpić: plamienie z pochwy, bóle piersi z uczuciem napięcia i wrażliwością brodawek, przemijające zwiększenie masy ciała wskutek gromadzenia płynów w tkankach (obrzęki);
– zwiększenie wydzieliny z obrębu szyjki macicy i upławy z pochwy;
– dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. nudności).Rzadko występują: migrenowe bóle głowy.
Bardzo rzadko występują: uczucie „ciężkich nóg” i kurcze kończyn. W razie zauważenia powyższych objawów lub innych, nie opisanych w ulotce, należy skonsultować się z lekarzem, gdyż umożliwi to w razie potrzeby zalecenie odpowiedniego postępowania.Objawy niepożądane występujące zwłaszcza w obrębie narządów płciowych mogą oznaczać przedawkowanie leku.
W takim przypadku należy natychmiast porozumieć się z lekarzem, który zmieni sposób dawkowania.

Dawkowanie

Jeśli lekarz nie zalecił inaczej, zwykle stosuje się 1 globulkę dopochwową (0,5 mg estriolu) w ciągu doby. Dawki tej nie powinno się przekraczać. Globulkę wprowadza się głęboko do pochwy wieczorem, przed położeniem się spać.

Leczenie zmian wstecznych pochwy i sromu oraz jednoczesne leczenie zakażeń dróg rodnych trwa zwykle około 3 tygodni. Następnie podaje się lek 1-2 razy w tygodniu przez okres ustalony przez lekarza. Jest to dawka podtrzymująca.

W ramach postępowania przedoperacyjnego lek stosuje się w dawce 1 globulka na dobę przez okres 2 tygodni przed planowaną interwencją, a po operacji 1-2 razy w tygodniu 1 globulkę przez okres ustalony przez lekarza. Jeżeli w trakcie leczenia przewidzianego na kilka tygodni lub miesięcy zdarzy się nie przyjęcie jednej lub kilku dawek leku, należy natychmiast wrócić do zalecanej dawki dobowej. W przypadku nie stosowaniu leku przez dłuższy czas, należy zapytać lekarza, jak przedłużyć okres leczenia. W przypadku znacznej poprawy samopoczucia, leczenie należy doprowadzić do końca, zgodnie z zaleceniem lekarza, w przeciwnym razie może dojść do nawrotu dolegliwości.
Jeżeli jednak terapia została przerwana lub przedwcześnie zakończona z powodu wystąpienia objawów niepożądanych, należy skonsultować się z lekarzem.

Uwaga: przed pierwszą kuracją preparatem OEKOLP zalecane jest przeprowadzenie gruntownego badania ogólnolekarskiego i ginekologicznego. W razie długotrwałej terapii konieczne jest regularne przeprowadzanie badania ogólnolekarskiego i ginekologicznego co 6 miesięcy. Dodatkowo podczas długotrwałej terapii, u kobiet z prawidłową macicą, raz w roku należy przeprowadzać badanie stanu błony śluzowej macicy.

Czas trwania leczenia określa lekarz, w zależności od rodzaju i nasilenia schorzenia u danej pacjentki. OEKOLP należy stosować przez dłuższy okres czasu, nawet kilka lat, w zależności od nasilenia hormonalnych objawów niedoboru. Leczenie należy rozpoczynać od najniższych dawek terapeutycznych. Nie należy przerywać stosowania leku przed zaleconym przez lekarza terminem, nawet jeśli wcześniej nastąpi poprawa samopoczucia.

Ciąża i Karmienie

Nie dopuszcza się stosowania leku w ciąży. W okresie karmienia piersią nie stosować.

Opakowania

globulki dopochwowe 0,5 mg

Przeciwwskazania

– niewyjaśnione krwawienia z dróg rodnych,
– estrogenozależny złośliwy guz macicy lub gruczołów sutkowych lub podejrzenie tych chorób,
– nadwrażliwość na estriol lub inne składniki preparatu, występujące lub zagrażające powikłania zakrzepowo-zatorowe (niedrożność naczyń krwionośnych wywołana zakrzepami krwi),
– operacje z podwyższonym ryzykiem wystąpienia tego rodzaju objawów zakrzepowo-zatorowych;
– ostre i przewlekłe postępujące ciężkie schorzenia wątroby (także zespół Dubin-Johnsona lub zespół Rotora),
– żółtaczka wywołana zaburzeniami odpływu żółci (żółtaczka cholestatyczna),
– występujące podczas ciąży: świąd, żółtaczka idiopatyczna, zakażenie wirusem Herpes,
– występowanie błony śluzowej macicy poza normalnym obszarem macicy (endometrioza),
– niedosłyszenie (otoskleroza) po przebytych ciążach, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, zaburzenia przemiany tłuszczowej, świeży zawał serca.

 

POLPRAZOL

Forma Leku

kapsułki 10 lub 20 mg

Nazwa Międzynarodowa

OMEPRAZOLUM

Wskazania

* Choroba wrzodowa dwunastnicy i żołądka.
* Eradykacja zakażenia Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową dwunastnicy i żołądka.
* Refluks żołądkowo-przełykowy: objawowy refluks żołądkowo-przełykowy (zgaga i inne objawy związane z refluksem); refluksowe zapalenie przełyku.
* Leczenie czynnościowej dyspepsji.
* Zespół Zollingera-Ellisona.

Ostrzeżenie

* W przypadku podejrzenia owrzodzenia żołądka należy przed rozpoczęciem leczenia wykluczyć złośliwy charakter owrzodzenia.
* W sporadycznych przypadkach, u pacjentów długotrwale leczonych omeprazolem może wystąpić zanikowy nieżyt żołądka.
* Brak kontrolowanych badań skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia.

Działania Niepożądane

W czasie leczenia omeprazolem najczęściej występowały: bóle i zawroty głowy, biegunka, nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu, zaparcie, wysypka, osłabienie, kaszel i bóle pleców. Rzadko pojawiały się: bóle w klatce piersiowej, przyspieszenie albo zwolnienie czynności serca, kołatanie serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego, złe samopoczucie, zmęczenie, bezsenność, parestezje, niewielkie podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (AspAT, ALAT) i bilirubiny, świąd i pokrzywka.

Dawkowanie

Dorośli:
Zwykle zaleca się następujące dawkowanie:Choroba wrzodowa dwunastnicy
Leczniczo – 20 mg preparatu Polprazol raz na dobę (rano) przez 4 tygodnie. U niektórych pacjentów może być konieczne stosowanie leku przez następne 4 tygodnie. W ciężkich przypadkach lub w razie nawrotu choroby dawka może być zwiększona do 40 mg na dobę.
W przypadku długotrwałego leczenia pacjentów z nawracającą chorobą wrzodową dwunastnicy zaleca się stosowanie dawki 20 mg na dobę.
Zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej dwunastnicy – 10 mg preparatu raz na dobę. W przypadku nawrotu dolegliwości dawka może być zwiększona do 20 mg na dobę.
Choroba wrzodowa żołądka
40 mg preparatu Polprazol jeden raz na dobę przez 4 do 8 tygodni.
Eradykacja zakażenia Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową dwunastnicy i żołądka
Polprazol stosuje się w dawce 40 mg jeden raz na dobę lub 20 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z lekami przeciwbakteryjnymi.Zaleca się następujące schematy dawkowania:
W chorobie wrzodowej dwunastnicy* Polprazol i amoksycylina w dawce 750-1000 mg, dwa razy na dobę przez 14 dni.
* Polprazol i klarytromycyna w dawce 500 mg, trzy razy na dobę przez 14 dni.
* Polprazol i amoksycylina w dawce 500 mg oraz metronidazol w dawce 500 mg, trzy razy na dobę przez 7 dni.
* Polprazol i klarytromycyna w dawce 250 mg oraz metronidazol w dawce 500 mg (lub tinidazol w dawce 500 mg), dwa razy na dobę przez 7 dni.
* Polprazol i amoksycylina w dawce 1000 mg oraz klarytromycyna w dawce 500 mg, dwa razy na dobę przez 7 dni.W chorobie wrzodowej żołądka
Polprazol i amoksycylina w dawce 750-1000 mg, dwa razy na dobę przez 14 dni.
W przypadku nawrotu dolegliwości u pacjentów, u których nadal występuje zakażenie H. pylori leczenie można powtórzyć lub zastosować inny z wyżej wymienionych schematów leczenia.

Refluks żołądkowo-przełykowy
W leczeniu objawowego refluksu żołądkowo-przełykowego – 20 mg preparatu Polprazol jeden raz na dobę przez 4 tygodnie. W leczeniu podtrzymującym stosuje się zwykle 10 mg leku jeden raz na dobę, zwiększając dawkę do 20 mg na dobę w razie nawrotów objawów.
W refluksowym zapaleniu przełyku – 20 mg preparatu Polprazol na dobę przez 4 do 8 tygodni. W rzadkich przypadkach, gdy po 8 tygodniach leczenia nie obserwuje się oczekiwanej skuteczności, może być konieczne przedłużenie leczenia o kolejne 4 tygodnie. Można również stosować dawkę 40 mg na dobę przez 8 tygodni u pacjentów, u których inne schematy leczenia były nieskuteczne. W leczeniu podtrzymującym stosuje się 20 mg preparatu Polprazol na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania omeprazolu w terapii podtrzymującej, trwającej dłużej niż 1 rok, nie zostały ustalone.

Leczenie czynnościowej dyspepsji
Zazwyczaj stosuje się 20 mg preparatu Polprazol na dobę przez 2 do 4 tygodni. W niektórych przypadkach dawka 10 mg na dobę jest wystarczająca. Jeśli po 2 do 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić szczegółowe badania kliniczne celem wykluczenia choroby organicznej.

Zespół Zollingera-Ellisona
Początkowo 60 mg preparatu Polprazol jeden raz na dobę. Dawkę i czas leczenia należy ustalić indywidualnie w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Omeprazol był stosowany w dawkach do 120 mg trzy razy na dobę. Preparat w dawkach dobowych większych niż 80 mg, należy stosować w dawkach podzielonych.

Stosowanie u dzieci
Doświadczenie ze stosowaniem omeprazolu u dzieci jest ograniczone. U dzieci powyżej 4. roku życia z ciężkim refluksowym zapaleniem przełyku zaleca się stosowanie preparatu w dawce 0,7 do 1,4 mg/kg masy ciała na dobę przez 4 do 12 tygodni. Dawka maksymalna wynosi 40 mg na dobę. Zazwyczaj stosuje się 10 mg preparatu u dzieci o masie ciała 10 do 20 kg i 20 mg na dobę u dzieci o masie ciała powyżej 20 kg. Leczenie powinno być rozpoczynane w warunkach szpitalnych. W przypadku stosowania preparatu u dzieci pomiędzy 4. a 6. rokiem życia dopuszcza się otwarcie kapsułki i podanie peletek zawartych w kapsułce. Peletki należy przyjmować w całości, nie wolno ich kruszyć ani rozgryzać.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna zmiana dawkowania leku.

Dawkowanie w niewydolności nerek
U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania leku.

Dawkowanie w niewydolności wątroby
W zaburzeniach czynności wątroby zwiększa się dostępność biologiczna leku i wydłuża okres półtrwania. U chorych tych należy odpowiednio dostosować dawkowanie. Dawka maksymalna wynosi 20 mg na dobę.

Sposób stosowania:
Kapsułki należy połykać w całości. W wyjątkowych sytuacjach dopuszcza się otwarcie kapsułki i podanie peletek zawartych w kapsułce (patrz: Dawkowanie u dzieci).
Lek należy przyjmować przed jedzeniem.
W czasie leczenia preparatem Polprazol można przyjmować środki zobojętniające.

Ciąża i Karmienie

Ciąża:
kategoria C
W badaniach przeprowadzonych na ciężarnych szczurach i królikach, otrzymujących preparat w dawkach do 345 razy (szczury) i 172 razy (króliki) większych od dawek stosowanych u ludzi, nie wykazano działania teratogennego. W obydwu grupach zwierząt obserwowano jednak działanie embriotoksyczne (wzrost liczby resorpcji płodów i poronień) oraz opóźnienie rozwoju potomstwa.
Sporadycznie występowały wady wrodzone u dzieci urodzonych przez matki, które otrzymywały omeprazol w czasie ciąży.
Brak dobrze kontrolowanych badań preparatu u kobiet ciężarnych.
Dlatego w ciąży omeprazol może być stosowany tylko wtedy, jeśli korzyści ze stosowania preparatu u matki przewyższają ewentualne ryzyko uszkodzenia płodu.
Stosowanie leku w okresie karmienia piersiąBrak badań dotyczących przenikania omeprazolu do mleka matek. Preparat podawany szczurom w ostatnim okresie ciąży oraz w czasie laktacji w dawkach 35 do 345 razy większych od dawek stosowanych u ludzi, zmniejszał przyrost masy ciała potomstwa. Ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych u karmionych niemowląt, leku nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Opakowania

Lek dostępny w opakowaniach po: 10 mg – 14 kapsułek; 20 mg – 14 i 28 kapsułek.

ATC

A02BC

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na omeprazol lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje

* Omeprazol może opóźniać eliminację diazepamu, warfaryny i fenytoiny, leków metabolizowanych w procesie utleniania przez układ enzymatyczny cytochromu P-450. Zaleca się monitorowanie pacjentów otrzymujących Polprazol oraz warfarynę lub fenytoinę, gdyż może być konieczna zmiana dawki warfaryny lub fenytoiny. U pacjentów stosujących omeprazol 20 mg na dobę i fenytoinę nie obserwowano zwiększenia stężenia fenytoiny w surowicy. Podobnie u pacjentów stosujących omeprazol 20 mg na dobę i warfarynę nie obserwowano wydłużenia czasu protrombinowego.
* Interakcje występują również z niektórymi innymi lekami metabolizowanymi przez układ enzymatyczny cytochromu P-450 (np. disulfiramem, benzodiazepinami). Nie stwierdzono natomiast interakcji z teofiliną i propranololem, które są metabolizowane przez układ enzymatyczny cytochromu P-450.
* Omeprazol zwiększa pH soku żołądkowego i może teoretycznie wpływać na dostępność biologiczną takich leków, jak np. ketokonazol, estry ampiciliny lub sole żelaza.
* Podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu i klarytromycyny może zwiększyć się stężenie omeprazolu i klarytromycyny w osoczu.
* Nie stwierdzono interakcji z kofeiną, metoprololem, cyklosporyną, lignokainą, chinidyną, estradiolem, amoksycyliną, piroksykamem, diklofenakiem, naproksenem, środkami zobojętniającymi kwas żołądkowy.

Mechaniczne

Brak danych na temat przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn w czasie stosowania omeprazolu.
Ponieważ omeprazol może wywołać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak: zawroty głowy ograniczające sprawność psychofizyczną, należy poinformować pacjenta o możliwości wystąpienia takich objawów i wynikającym z tego potencjalnym niebezpieczeństwie związanym z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i obsługą maszyn.

RANIGAST MAX

Forma Leku

tabletki powlekane 150 mg

Nazwa Międzynarodowa

RANITIDINI HYDROCHLORIDUM

Wskazania

Objawowe leczenie dolegliwości żołądkowych nie związanych z chorobą organiczną przewodu pokarmowego: niestrawność (dyspepsja), zgaga, nadkwaśność, ból w nadbrzuszu.

Ostrzeżenie

* Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z owrzodzeniem żołądka należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby (leczenie ranitydyną może maskować objawy choroby nowotworowej żołądka). Szczególnie dotyczy to pacjentów w średnim wieku i starszych, z zaburzeniami dyspeptycznymi w wywiadzie, bądź pacjentów, u których zmienił się charakter dolegliwości.
* Ranitydyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek nie należy stosować więcej niż 150 mg ranitydyny na dobę.
* Ranitydyna jest metabolizowana w wątrobie, dlatego podczas stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność.
* Pacjenci, którzy stosują równocześnie niesteroidowe leki przeciwzapalne i ranitydynę powinni być systematycznie kontrolowani. Dotyczy to szczególnie pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie.
* Istnieją nieliczne doniesienia sugerujące, że ranitydyna może wywołać ostre napady porfirii. Dlatego należy unikać stosowania leku u pacjentów z ostrą porfirią w wywiadzie.
* Pacjenci w podeszłym wieku: w badaniach klinicznych na grupie pacjentów powyżej 65 lat, stopień wyleczenia choroby wrzodowej i występowanie objawów niepożądanych, nie różniły się od pacjentów w młodszym wieku.

Działania Niepożądane

Działania niepożądane obserwowane w czasie leczenia ranitydyną podano poniżej. W wielu przypadkach nie wykazano związku przyczynowego między stosowaniem ranitydyny, a wystąpieniem tych objawów.

układ nerwowy:
niekiedy: bóle głowy (czasami silne) i zawroty głowy. Rzadko podniecenie, przemijające stany splątania, depresja i omamy, szczególnie u pacjentów ciężko chorych i w podeszłym wieku;

układ sercowo-naczyniowy:
rzadko: bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, zapalenie naczyń;

układ pokarmowy i wątroba:
przemijające zaburzenia czynności wątroby;
sporadycznie: zwykle przemijające zapalenie wątroby (komórkowe, kanalikowe lub mieszane), przebiegające z żółtaczką lub bez (pojedyncze doniesienia); ostre zapalenie trzustki, biegunka;

układ mięśniowo-szkieletowy:
rzadko: bóle stawowe i mięśniowe;

układ krwiotwórczy:
rzadko: zwykle przemijająca leukopenia i trombocytopenia; agranulocytoza lub pancytopenia, czasami z aplazją lub hipoplazją szpiku;

układ wydzielania wewnętrznego:
sporadycznie: ginekomastia, przemijająca impotencja;

skóra:
wysypka, w pojedynczych przypadkach rumień wielopostaciowy, rzadko łysienie;

reakcje nadwrażliwości:
rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, gorączka, skurcz oskrzeli, eozynofilia, niedociśnienie, wstrząs anafilaktyczny, ból w klatce piersiowej; reakcje te występowały niekiedy po podaniu pojedynczej dawki leku;

narządy zmysłów:
rzadko: niewyraźne widzenie (zaburzenia akomodacji).

Dawkowanie

Ranigast Max wskazany jest w doraźnym leczeniu dolegliwości dyspeptycznych u pacjentów powyżej 16 lat.
W przypadku wystąpienia objawów niestrawności należy zastosować 1 tabletkę powlekaną 150 mg. Nie należy stosować dawki większej niż 150 mg na dobę. Tabletkę należy połknąć w całości, popijając niewielką ilością wody.
Preparatu nie należy stosować dłużej niż 2 tygodnie. Jeśli dolegliwości nie ustępują po 2 tygodniach leczenia, należy bezzwłocznie zweryfikować diagnozę.

Ciąża i Karmienie

Ciąża: kategoria B
Brak kontrolowanych badań dotyczących stosowania ranitydyny u kobiet w ciąży. Ranitydyna przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, dlatego lek można stosować u kobiet w ciąży i kobiet karmiących tylko w przypadku bezwzględnej konieczności. Ranitydyna podawana w dawkach leczniczych kobietom podczas porodu lub przed cesarskim cięciem nie wpływa niekorzystnie na przebieg porodu ani na późniejszy rozwój niemowlęcia.

Opakowania

Lek dostępny w opakowaniach po 10 tabletek powlekanych.

ATC

A02BA

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ranitydynę lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje

* Ranitydyna nie hamuje aktywności oksygenazy związanej z wątrobowym cytochromem P-450. Dlatego ranitydyna nie nasila działania leków, które są unieczynniane przez ten enzym, takich jak amoksycylina, diazepam, lidokaina, fenytoina, metronidazol, propranolol, teofilina i warfaryna.
* Leki średnio silnie i silnie zobojętniające treść żołądkową podane równocześnie z ranitydyną mogą zmniejszać wchłanianie ranitydyny. Dlatego jeśli wskazane jest stosowanie takich leków, to należy je przyjmować co najmniej godzinę przed lub po podaniu dawki ranitydyny.
* Podczas równoczesnego stosowania sukralfatu w dużych dawkach (2 g) może zmniejszyć się wchłanianie ranitydyny. Zastosowanie sukralfatu 2 godziny po przyjęciu ranitydyny nie wpływa na jej wchłanianie.
* Nie stwierdzono interakcji między ranitydyną a amoksycyliną lub metronidazolem.
* Ranitydyna może zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i innych leków, których wchłanianie zależy od kwaśności soku żołądkowego.
* Palenie tytoniu zmniejsza skuteczność ranitydyny.

Przedawkowanie

Opisano przypadek zatrucia po przyjęciu 18 g ranitydyny. Wystąpiły przemijające objawy podobne do objawów niepożądanych, mogących wystąpić w czasie leczenia ranitydyną. Niekiedy wystąpić może niedociśnienie i zaburzenia chodu.
W razie przedawkowania należy zastosować odpowiednie leczenie objawowe i podtrzymujące. Ranitydynę można usunąć z osocza krwi przez hemodializę.

Mechaniczne

Brak danych na temat przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn w czasie stosowania ranitydyny. Niemniej, w niektórych przypadkach, obserwowano działania niepożądane, takie jak: zawroty i bóle głowy lub niewyraźne widzenie (zaburzenia akomodacji) mogące ograniczać sprawność psychofizyczną, o czym należy poinformować pacjenta. W przypadku wystąpienia takich działań niepożądanych nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

 

SARIDON

Forma Leku

tabletki

Nazwa Międzynarodowa

PARACETAMOLUM + PROPYPHENAZONUM + COFFEINUM

Zastosowanie

Bóle różnego pochodzenia, m. in. migrena, zapalenie korzonków nerwowych, bóle reumatyczne, bóle zębów, zapalenie stawów, postrzał, rwa kulszowa, bóle po operacjach chirurgicznych.

Saridon zawiera paracetamol i propyfenazon, dwie substancje działające przeciwbólowo i przeciwgorączkowo oraz małą dawkę kofeiny, która nasila działanie paracetamolu.
Saridon jest skutecznym lekiem przeciwbólowym w bólu głowy, bólu zęba, bólu miesiączkowym, bólu reumatycznym, bólu pooperacyjnym.
Stosuje się go również w przypadku bólu i gorączki związanych z przeziębieniem i grypą.

Działanie

Propyfenazon działa przeciwgorączkowo i przeciwbólowo. Jego działanie jest silniejsze niż kwasu acetylosalicylowego. Propyfenazon nie wykazuje takiej samej szkodliwości jak aminofenazon. Paracetamol działa przeciwgorączkowo i przeciwbólowo, rozkurczająco; wzmacnia działanie propyfenazonu. Kofeina ma działanie orzeźwiające, podnoszące nastrój; występuje naturalnie w kawie i herbacie. Lek ma silniejsze działanie przeciwbólowe aniżeli kwas acetylosalicylowy, a efekt jego działania utrzymuje się dłużej.
Pełny efekt działania leku następuje po 1 godzinie od momentu jego zastosowania.

Zawartość

substancje czynne – propyfenazon, paracetamol, kofeina

Jedna tabletka zawiera
substancje czynne: paracetamol 250 mg, propyfenazon 150 mg, kofeina 50 mg
substancje pomocnicze: hydroksypropylometyloceluloza, celuloza mikrokrystaliczna, Esma-spreng (kazeina), skrobia kukurydziana, talk, stearynian magnezu, koloidalny dwutlenek krzemu.

Ostrzeżenie

Leku nie wolno podawać pacjentom z niewydolnością nerek lub wątroby, w uczuleniu na pochodne pirazolonu oraz w zbyt niskim poziomie granulocytów we krwi. SARIDON nie wolno podawać w uczuleniu na którykolwiek z jego składników. Leku nie należy stosować w okresie klimakterium, ani u osób w podeszłym wieku. Preparat nie nadaje się do systematycznego stosowania.
Nawet małe dawki propyfenazonu mogą wywołać uszkodzenie szpiku kostnego. Nadwrażliwość na lek występuje dość często i objawia się podwyższoną temperaturą, bólem gardła, owrzodzeniami błon śluzowych oraz uogólnionymi zakażeniami.
Należy bezwzględnie unikać alkoholu w okresie leczenia SARIDON, gdyż alkohol wzmaga jego działanie i zachodzi ryzyko poważnego uszkodzenia wątroby.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli SARIDON stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania SARIDON z innymi lekami należy omówić z lekarzem.Przeciwwskazaniem do stosowania preparatu Saridon są:* nadwrażliwość na pyrazolony lub pochodne tych związków (nadwrażliwość na fenazon, propyfenazon, aminofenazon, metamizol zawarte w innych produktach)
* nadwrażliwość na fenylbutazon zawarty w innych produktach
* nadwrażliwość na paracetamol, kwas acetylosalicylowy lub kofeinę
* wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej
* ostra porfiria wątrobowa
* alkoholizm
* ciężka niewydolność wątroby
* ciężka niewydolność nerekPreparatu Saridon nie należy podawać dzieciom poniżej 12 lat.* preparatu nie należy stosować długotrwale ani w dawkach większych niż zalecane. Długotrwałe przyjmowanie środków przeciwbólowych zawierających paracetamol może w rzadkich przypadkach spowodować nieodwracalną niewydolność nerek.
* lek należy stosować ostrożnie (zmniejszenie dawki lub czasu przyjmowania dawek) u osób z niewydolnością nerek lub wątroby, zespołem Gilberta (łagodną żółtaczką spowodowaną niedoborem glukuronylotransferazy), zaburzeniami hematopoezy.
* u osób głodzonych i regularnie pijących alkohol istnieje szczególne ryzyko uszkodzenia wątroby.
* w czasie stosowania preparatu nie należy pić alkoholu.

Działania Niepożądane

Lek może spowodować uszkodzenie wątroby, nerek, zaburzenia przewodu pokarmowego, bóle i zawroty głowy, odczyny alergiczne w postaci wysypki.

Podczas stosowania preparatu Saridon sporadycznie mogą pojawić się działania niepożądane, takie jak wysypka skórna, pokrzywka, świąd, zaczerwienienie, obrzęk naczynioruchowy. Mogą również wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe (pieczenie, nudności, wymioty)
Istnieją również nieliczne doniesienia o wystąpieniu reakcji anafilaktoida1nych lub wstrząsu anafilaktycznego oraz przypadków trombocytopenii, leukopenii, agranulocytozy i pancytopenii powodowanych przez paracetamol i propyfenazon.

Dawkowanie

Dzieci powyżej 6 roku życia – H tabletki 3 razy dziennie; dorośli – 1 tabletka 3 razy na dzień.

Zaleca się następujące dawkowanie:
dorośli 1-2 tabletki, młodzież w wieku 12-16 lat 1 tabletka, do trzech razy na dobę. Tabletki należy popić dużą ilością wody lub innego płynu.
Leku nie należy przyjmować dłużej niż jeden tydzień ani w dawkach większych niż zalecane.

Ciąża i Karmienie

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie należy stosować leku w okresie ciąży. Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią należy omówić z lekarzem.

Preparatu Saridon nie należy stosować w okresie ciąży i karmienia piersią.

Opakowania

tabletki � 10 szt., � 250 szt.

10, 20 tabletek

Przechowywanie

Lek należy przechowywać w temperaturze do 30°C.
Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!
Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.
W razie pytań lub wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

ATC

N02BE


Interakcje

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, nawet tych, które wydawane są bez recepty.
W przypadku równoczesnego przyjmowania niżej wymienionych leków możliwe jest ryzyko wystąpienia interakcji:
leki stymulujące aktywność enzymów wątrobowych (np. fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), rifampicyna, chloramfenikol, doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryny, niesteroidowe, leki przeciwzapalne, AZT (zydowudyna).

Mechaniczne

Preparat nie powoduje upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

 

TABEX

Forma Leku

tabletki powlekane

Nazwa Międzynarodowa

CYTISINUM

Działanie

Substancją czynną preparatu TABEX, jest alkaloid cytozyny (występujący m.in. w nasionach złotokapu Laburnum), wywierający działanie na receptory N-cholinergiczne (nikotynowe). Cytyzyna pobudza, a następnie poraża zwoje wegetatywne układu nerwowego oraz powoduje na zasadzie odruchu stymulację oddychania: powoduje też wydzielanie adrenaliny z części rdzeniowej nadnercza i wzrost ciśnienia krwi. Działanie cytyzyny jest podobne do nikotyny.
Cytyzyna jest wchłonięta z preparatu TABEX, ze względu na podobny mechanizm działania stopniowo wypiera nikotynę, konkurując z nią o te same receptory.
Pozwala to na uzyskanie stopniowego zmniejszenia zależności organizmu od nikotyny i odzwyczajenie się od palenia tytoniu bez objawów abstynencji. U palaczy stosujących preparat TABEX stopniowo zmniejsza się zapotrzebowanie na nikotynę co pozwala zmniejszyć liczbę wypalanych papierosów.
Należy podkreślić, że osiągnięcie wyleczenia wymaga od osoby palącej silnej woli pozbycia się nałogu palenie tytoniu!

Zawartość

substancja czynna: cytyzyna 1,5 mg
substancja pomocnicze: laktoza, celuloza mikrokrystaliczna, talk, stearynian magnezu do 100 mg.
Skład otoczki: hypromeloza 6cP, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek, polietylenoglikol 3000, tracetyna, tlenek żelaza żółty, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza czarny.

Wskazania

Preparat stosuje się w celu odzwyczajenia od używania nikotyny.

Ostrzeżenie

Pacjenci z chorobą wrzodowa powinni zachować szczególną ostrożność.

Działania Niepożądane

U niektórych pacjentów przyjmujących wyższe dawki preparatu mogą wystąpić nudności, wymioty, zawroty głowy, skurcze i osłabienia mięśni. Po obniżeniu dawki objawy znikają.

Dawkowanie

Kurację należy rozpocząć od przyjmowania preparatu TABEX doustnie, w ciągu 3 pierwszych dni, po 1 tabletce co 2 godziny (6 tabletek dziennie), stopniowo zmniejszając liczbę wypalanych papierosów.
Od 4 do 12 dnia należy przyjmować po 1 tabletce co 2 i pół godziny (5 tabletek dziennie).
Od 13 do 16 dnia należy przyjmować po 1 tabletce co 3 godziny (4 tabletki dziennie).
Od 17 do 20 dnia należy przyjmować po 1 tabletce co 5 godzin (3 tabletki dziennie).
Od 21 do 25 dnia należy przyjmować 1-2 tabletki dziennie.
Osoba paląca powinna definitywnie zrezygnować z palenia, najpóźniej 5 dnia po rozpoczęciu leczenia.
Osoba, która zrezygnowała z palenia, w żadnym przypadku nie powinna pozwolić sobie na zapalenie nawet jednego papierosa. Od tego zależy trwałość uzyskanych wyników terapii. Terapię można powtórzyć po 4-5 miesiącach.

Ciąża i Karmienie

Nie stosować w okresie ciąży i karmienia piersią.

Opakowania

Tekturowe pudełko zawierające 100 tabletek (5 blistrów po 20 tabletek powlekanych).

Przechowywanie

Przechowywać w temperaturze pokojowej tj. od 15°C do 25°C w suchym miejscu, chronić od światła. Preparat należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dl dzieci.
Przed zastosowaniem leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu. Nie stosować leku po upływie terminu ważności.

ATC

N07BA

Przeciwwskazania

Miażdżyca tętnic, guz chromochłonny nadnerczy, ciężka niewydolność układu sercowo-naczyniowego, zaawansowane nadciśnienie.
Interakcja z innymi lekami i żywnością:
Nie należy stosować razem z lekami przeciwgruźliczymi. Podczas stosowania preparatu nie należy pić alkoholu.

Przedawkowanie

Po przedawkowaniu preparatu obserwuje się nudności, wymioty, przyspieszenie czynności serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi, zaburzenia oddychania. Należy postępować podobnie jak po zatruciu nikotyną, stosować leczenie objawowe (w przypadku pobudzenia można zastosować środki uspokajające lub obniżające ciśnienie krwi).

Mechaniczne

Nie stwierdzono.

 

ULGASTRAN


Forma Leku

tabletki 1000 mg; zawiesina 200 mg/ml


Zastosowanie

Leczenie wrzodu żołądka i wrzodu dwunastnicy oraz zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej, a także krwawieniom w żołądku oraz dwunastnicy.


Działanie

ULGASTRAN wytwarza błonę ochronną ponad wrzodem żołądka. Błona ta utrzymuje się przez kilka godzin i nie przepuszcza kwasu żołądkowego ani innych drażniących substancji. W ten sposób przyspiesza się proces


Zawartość

substancja czynna – sucralfate


Ostrzeżenie

Pacjenci cierpiący na niewydolność nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli ULGASTRAN stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy zatem poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków w trakcie leczenia ULGASTRAN.


Działania Niepożądane

1/100
– Przewlekłe zaparcia.
– Wymioty, nudności.
– Senność.
– Suchość w jamie ustnej.1/1000
– Wysypka.


Dawkowanie

Dawkę ustala lekarz.
Zazwyczaj dawka we wrzodzie dwunastnicy
wynosi 2 g 2 razy dziennie rano i wieczorem.
Dawka we wrzodzie żołądka wynosi 1 g 3 razy dziennie.
W celach profilaktycznych dawka wynosi zazwyczaj 1 g 2 razy dziennie.
Leku nie należy stosować łącznie z posiłkami.


Ciąża i Karmienie

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód.
Lek nie przenika do mleka matki.


Opakowania

tabletki 1000 mg  50 szt.; zawiesina 200 mg/ml  250 ml.

VIAGRA


Forma Leku

tabletki 25 mg; 50 mg; 100 mg


Nazwa Międzynarodowa

SILDENAFIL


Zastosowanie

Leczenie dysfunkcji prącia zarówno o podłożu neurologicznym, psychicznym jak i organicznym. Aby Viagra była skuteczna konieczna jest stymulacja seksualna. Lek jest przeznaczony wyłącznie dla mężczyzn.


Działanie

Preparat wzmaga ukrwienie członka, przez co ułatwia jego erekcję. Mechanizm działania leku polega na wyzwoleniu tlenku azotu (NO) w ciele jamistym, co z kolei w wyniku reakcji kaskadowej powoduje rozszerzenie licznych tu naczyń krwionośnych. Preparat ulega szybkiemu wchłanianiu. Maksymalne działanie Viagry następuje w ciągu 1 godziny od zażycia leku. Zażycie leku łącznie z posiłkiem opóźnia jego działanie.

Sildenafil jako inhibitor fosfodiesterazy typu 5 wspomaga rozkurcz naczyń krwionośnych w prąciu, zwiększając napływ krwi do prącia podczas podniecenia seksualnego.


Zawartość

substancja czynna – sildenafil

1 tabl. zawiera 25 mg, 50 mg, 100 mg sildenafilu w postaci cytrynianu.


Wskazania

Preparat jest stosowany w leczeniu zaburzeń wzwodu prącia.
Dla skutecznego działania preparatu konieczna jest stymulacja seksualna.


Ostrzeżenie

Przed przepisaniem leku należy ustalić przyczyny dysfunkcji prącia oraz zbadać funkcję krążenia i wydolność mięśnia sercowego pacjenta. Wysiłek seksualny może bowiem stanowić ryzyko w pewnych stanach niewydolności mięśnia sercowego, jak silne niedotlenienie lub dławica bolesna, obniżone ciśnienie tętnicze, świeżo przebyty zawał mózgu lub serca, dziedziczna choroba siatkówki oka retinitis pigmentosa. Leku nie powinni stosować pacjenci cierpiący na leukemię, priapismus (bolesny długotrwały wzwód członka bez podniecenia płciowego) sicle cell anemi – anemię sierpowatą (anemię spowodowaną deformacją czerwonych ciałek krwi, utrudniającą ich przepływ w naczyńkach włosowatych), myeloma multiplex (nowotwór szpiku kostnego). Pacjentom cierpiącym na zaburzenia krzepnięcia krwi lub aktywny wrzód żołądka lek podaje się z wielką ostrożnością.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Viagrę stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy więc poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków łącznie z preparatem. Leki z grupy nitratów nasilają działanie Viagry, podobnie erytromycyna oraz cymetydyna. Lek nie wpływa na działanie następujących pre-paratów: diuretyki, betablokery, antagoniści angiotensyny II, leki nadciśnieniowe.
Viagra może upośledzać sprawność psychofizyczną, dlatego też nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych, ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jej stosowania. Preparatu nie podaje się pacjentom poniżej 18 roku życia.Przed zastosowaniem należy określić zaburzenie erekcji i określić jego przyczynę. Ponieważ z aktywnością seksualną wiąże się pewne ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności układu krążenia; przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzenia erekcji lekarz powinien rozważyć ocenę stanu układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wykazuje właściwość rozszerzania naczyń, powoduje niewielkie, przejściowe obniżenie ciśnienia krwi. Przed przepisaniem sildenafilu należy starannie ocenić, czy dany pacjent może być podatny na działanie rozszerzające naczynia, szczególnie w czasie aktywności seksualnej. Pacjenci ze zwiększoną wrażliwością na środki rozszerzające naczynia krwionośne to pacjenci z lewokomorowym zaburzeniem odpływu krwi (np. zwężeniem ujścia aorty czy zaciskającą kardiomiopatią przerostową) oraz pacjenci z rzadkim zespołem atrofii wielonarządowej. Preparat nasila hipotensyjne działanie azotanów.Preparaty przeznaczone do leczenia zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, należy stosować ostrożnie u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak zagięcie, zwłóknienie ciał jamistych lub choroba Peyroniego) oraz u pacjentów ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi lub białaczka). Dotychczas nie zbadano bezpieczeństwa oraz skuteczności jednoczesnego stosowania sildenafilu oraz innych metod leczenia zaburzeń erekcji. Sildenafil nasila przeciwagregacyjne działanie nitroprusydku sodu. U pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub z czynną chorobą wrzodową sildenafil powinien być stosowany jedynie po dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i zagrożeń.


Działania Niepożądane

>1/100
– Bóle i zawroty głowy.
– Niestrawność.
– Zaczerwienienie twarzy.
– Obrzęk błon śluzowych nosa.
– Zaburzenia wzroku.<1/1000
– Priapismus.
– Bóle mięśni.Występujące z częstością >1% to: bóle głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy, dolegliwości dyspeptyczne, uczucie zatkanego nosa, zaburzenia widzenia. W przypadku stosowania sildenafilu częściej niż jest to zalecane są doniesienia o występowaniu bólów mięśniowych. Objawy niepożądane miały charakter łagodny lub umiarkowany, a ich częstotliwość i nasilenie zwiększały się proporcjonalnie do dawki.


Dawkowanie

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj zaleca się 50 mg na godzinę przed planowanym stosunkiem płciowym.
Zależnie od efektu leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub obniżyć do 25 mg. Pacjentom, którzy przekroczyli 65 rok życia zaleca się początkowo 25 mg, którą to dawkę można w zależności od tolerancji zwiększyć do 50 lub 100 mg.
Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek lub wątroby zaleca się 25 mg. Preparatu nie zaleca się stosować częściej niż 3 razy na tydzień.Zalecaną dawką jest 50 mg zażywane w zależności od potrzeb na około 1 h przed planowaną aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawka może być zwiększona do 100 mg lub zmniejszona do 25 mg. Max. zalecana dawka wynosi 100 mg. Max. zalecana częstość stosowania preparatu wynosi raz na dobę. Jeżeli preparat zażywany jest podczas posiłku, początek działania leku może być opóźniony w porównaniu do przyjęcia leku na czczo. U osób w podeszłym wieku ze względu na zmniejszony klirens sildenafilu zalecaną dawką początkową jest 25 mg. W zależności od skutecznośc i tolerancji leku, dawka może być zwiększona do 50 mg i 100 mg. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30ml/min) ze względu na zmniejszony klirens sildenafilu oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby, należy rozważyć zastosowanie dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawka może być zwiększona do 50 mg i 100 mg. Preparat nie może być stosowany u osób poniżej 18 lat.


Opakowania

tabletki 25 mg  4 szt.  12 szt.; tabletki 50 mg 4 szt.,  12 szt.; tabletki 100 mg  4 szt.,  12 szt.

1 sztuka

ATC

G04BE


Przeciwwskazania

* Równoczesne stosowanie donorów tlenku azotu lub azotanów w jakiejkolwiek postaci;
* stosowanie u mężczyzn, u których aktywność seksualna nie jest zalecana;
* ciężka niewydolność wątroby,
* hipotonia (ciśnienie krwi <90/50 mmHg),
* niedawno przebyty udar mózgu lub zawał serca,
* dziedziczne zmiany degeneracyjne siatkówki jak retinitis pigmentosa oraz nadwrażliwość na lek.
* Nie należy stosować preparatu w przypadku zażywania leków azotanów lub leków uwalniających tlenek azotu.
* Inhibitory izoenzymów cytochromu P450: 3A4 i mniejszym stopniu 2C9, mogą zmniejszyć klirens sildenafilu.
* Nie zaleca się jednoczesnego stosowania sildenafilu i ritonawiru, a w żadnym przypadku max. dawka sildenafilu nie powinna przekroczyć 25 mg w ciągu 48 h. Przy stosowaniu ketokonazolu, erytromycyny i cymetydyny powinno rozważyć się wstępną dawkę 25 mg.
* Sok grejpfrutowy może powodować nieznaczne zwiększenie stężenia sildenafilu w surowicy.


Uwagi

Viagra nie jest przeznaczona do stosowania przez kobiety. Pacjenci przed prowadzeniem pojazdów mechanicznych lub obsługą maszyn powinni zorientować się, w jaki sposób reagują na preparat.

Xylogel

Nazwa Międzynarodowa

XYLOMETAZOLINI HYDROCHLORIDUM

Działanie

Substancją czynną jest chlorowodorek ksylometazoliny-pochodna imidazoliny o działaniu sympatykomimetycznym. Preparat stosowany na śluzówkę nosa powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, znosi obrzęk, hamuje przekrwienie błon śluzowych jamy nosowo-gardłowej, zmniejsza ilość wydzieliny.

Pochodna imidazoliny o działaniu sympatykomimetycznym głównie na receptory a-adrenergiczne, podobnym do działania nafazoliny. Zastosowny miejscowo na błony śluzowe poprzez działanie obkurczające naczynia zmniejsza przekrwienie, obrzęk, wysięk. Po podaniu do nosa -udrażnia przewody nosowe (np. w infekcji kataralnej, stanach zapalnych i uczuleniowych, w chorobach zatok obocznych nosa). Wchłania się z błon śluzowych – przy intensywnym stosowaniu lub stosowaniu w dużych dawkach może wywołać objawy ogólne związane z działaniem sympatykomimetycznym (wzrost ciśnienia tętniczego, ból głowy, bezsenność, tachykardię, zaburzenia rytmu serca), zaburzenia widzenia, objawy ze strony o.u.n. (pobudzenie, drgawki). Po zastosowaniu miejscowym początek działania występuje po około 30 min., utrzymuje się do 5 h. żel stanowiący podłoże preparatu posiada właściwości nawilżające błonę śluzową nosa.

Zawartość

1 g żelu 0,05% i 0,1% zawiera:
substancję czynną: chlorowodorek ksylometazoliny odpowiednio 0,5 mg i 1,0 mg
substancje pomocnicze: dwuwodorofosforan sodu x H2O, chlorek sodu, wodorofosforan sodu x 12 H2O, sorbitol, wersenian dwusodowy, chlorek benzalkoniowy 100%, hydroksyetyloceluloza, gliceryna, woda oczyszczona.1 g żelu zawiera 0,5 mg lub 1 mg chlorowodorku ksylometazoliny.

Wskazania

Leczenie pomocnicze:

* ostrego nieżytu nosa pochodzenia wirusowego lub bakteryjnego;
* ostrego lub przewlekłego zaostrzającego się zapalenia zatok przynosowych;
* alergicznego nieżytu nosa;
* ostrego zapalenia ucha środkowego ; w celu udrożnienia trąbki słuchowej.

Wspomagająco w leczeniu: ostrego nieżytu nosa wirusowego lub bakteryjnego, ostrego lub przewlekłego zaostrzającego się zapalenia zatok przynosowych, alergicznego nieżytu nosa, ostrego zapalenia ucha środkowego – w celu udrożnienia trąbki słuchowej.

Ostrzeżenie

Pojemnik zawieraj?cy żel do nosa przeznaczony jest do stosowania u jednej osoby, aby zapobiec przenoszeniu zakażenia.
Żelu nie należy stosować u dzieci poniżej 3 lat. U dzieci poniżej 6 lat nie stosować preparatu bez porozumienia z lekarzem.
Ostrożnie stosować u chorych na nadci?nienie tętnicze, dławicę piersiow?, cukrzycę, z przerostem gruczołu krokowego, nadczynno?ci? tarczycy.
Nie stosować leku jednocze?nie z inhibitorami MAO i trójpier?cieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Działania Niepożądane

Miejscowe: rzadko mogą wystąpić podrażnienia, pieczenie, nieprzyjemne uczucie suchości błony śluzowej nosa, kichanie.
Bardzo rzadko występują działania ogólne: ból głowy, senność, osłabienie, przyspieszenie czynności serca, nadmierne uspokojenie po przedawkowaniu.W niektórych przypadkach po pierwszym podaniu leku może wystąpić podrażnienie błony śluzowej i zwiększone wydzielanie śluzu. Stosowany powyżej 5-7 dni może powodować pieczenie błony śluzowej nosa, objawy ogóle (kołatanie serca, zaburzenia rytmu, tachykardię, bóle głowy, bezsenność, wzrost ciśnenia tętniczego).
Stosowany przewlekle może prowadzić do uszkodzenia nabłonka pokrywającego błony śluzowe, podrażnienia, upośledzenia aktywności rzęsek, miejscowych zmian zanikowych.

Dawkowanie

W przypadku opakowania z pompk? dozuj?c? każdorazowo przed użyciem zdj?ć nasadkę ochronn?. Przed pierwszym użyciem nowego pojemnika, po zdjęciu nasadki, nacisn?ć dozownik 3-5 krotnie, aż do pojawienia się mgiełki preparatu.
Żel do nosa 0,05%* 1 kropla żelu zawiera 0,025 mg chlorowodorku ksylometazoliny.
* 1 rozpylenie zawiera 0,05 mg chlorowodorku ksylometazoliny.Konsystencja żelu pozwala na podawanie preparatu w kroplach.
Dzieci od 3 do 12 lat: 2 do 3 kropli (żelu z tuby) lub 1 rozpylenie (opakowanie z pompk? dozuj?c?) do każdego otworu nosowego co 8 do 10 godzin.Żel do nosa 0,1%* 1 kropla zawiera 0,05 mg chlorowodorku ksylometazoliny.
* 1 rozpylenie zawiera 0,1 mg chlorowodorku ksylometazoliny.

Dzieci powyżej 12 lat i doro?li: zwykle 2 do 3 kropli (żelu z tuby) lub 1 rozpylenie (opakowanie z pompk? dozuj?c?) do każdego otworu nosowego co 8 do 10 godzin.
Leczenie nie powinno na ogół trwać dłużej niż 3-5 dni, bez porozumienia z lekarzem.

Dorośli – roztwór 0,05% lub 0,1%, dzieci – roztwór 0,05%. Stosuje się zazwyczaj 1 kroplę do każdego otworu nosowego co 8-10 h.

Ciąża i Karmienie

Lek można stosować w ciąży jedynie w przypadku, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad zagrożeniem dla płodu.
Stosowanie preparatu u karmiącej piersią wymaga zachowania ostrożności.

Opakowania

Xylogel 0,05% i Xyloge 0,1%, żel do nosa pakowany jest w: tuby aluminiowe (5 lub 10 g), flakony ze szkła oranżowego z pompką dozującą lub butelki z pompką dozującą (10 g) w kartoniku z ulotką.

żel do nosa: (0,5 mg/g) tuba 5 g ;
żel do nosa: (1 mg/g) tuba 10 g ;
żel do nosa: (1 mg/g) but. 10 g z pompką dozującą

Przechowywanie

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Przechowywać w temperaturze pokojowej tj. od 15°C do 25°C, chronić od ?wiatła.
Przed zastosowaniem leku sprawdzić datę ważno?ci podan? na opakowaniu.
Nie stosować leku po terminie ważno?ci.

ATC

R01AA07

Przeciwwskazania

Rozpoznana nadwrażliwość na składniki preparatu.
Jaskra z zamkniętym kątem przesączania.
Nie stosować u pacjentów po usunięciu przysadki lub po innych zabiegach chirurgicznych przebiegających z odsłonięciem opony twardej.Nadwrażliwość na lek (z takimi objawami jak zaburzenia snu, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca), jaskra, jednoczesne leczenie inhibitorami MAO. Nie stosować przewlekle. Ostrożnie stosować w ciąży.

Interakcje

Odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia interakcji z trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Nie stosować w trakcie leczenia inhibitorami MAO.

Przedawkowanie

Znaczne przedawkowanie lub przypadkowe spożycie doustne, szczególnie u dzieci, może spowodować nadmierne uspokojenie, zaburzenia widzenia, ból głowy, nerwowość, zaburzenia rytmu serca, bezsenność.
Długotrwałe stosowanie preparatu może prowadzić do wtórnego nieżytu nosa opornego na leczenie (rhinitis medicamentosa). W razie przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem.
Leczenie objawowe ; według wskazań lekarza.

Mechaniczne

Nie wywiera wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

ZOVIRAX

Forma Leku

iniekcje 250 mg; krem 5,0%; maść do oczu 3,0%; tabletki 200 mg

Zastosowanie

Infekcje spowodowane wirusem Herpes simplex typu 1 i 2 oraz w zakażeniach wirusem ospy wietrznej i półpaśca. Leczenie poważnych infekcji skóry i błon śluzowych wirusem Herpes simplex. Długotrwałe i nawracające wirusowe infekcje narządów płciowych u pacjentów wykazujących normalną odporność immunologiczną. Zapobiegawczo w leczeniu często nawracających infekcji wirusowych u pacjentów z poważnie osłabioną odpornością organizmu. Leczenie ospy wietrznej u dzieci oraz dorosłych, u których choroba może oznaczać poważne ryzyko powikłań. Kurację należy rozpocząć w ciągu 1 doby od momentu pojawienia się pęcherzy. Poważne wypadki półpaśca. Leczenie należy zacząć w ciągu 3 dni od momentu pojawienia się wyprysków. Maść do oczu stosuje się w zakażeniach rogówki wirusem Herpes simplex.

Działanie

Zovirax działa wewnątrz zaatakowanych wirusem Herpes komórek i uniemożliwia namnażanie się wirusa. W ten sposób infekcja wirusem Herpes simplex zostaje zatrzymana. Skraca się czas trwania wykwitów pęcherzykowych na skórze, przy jednoczesnym ustępowaniu bólu i świądu.

Zawartość

substancja czynna – aciclovir sodium

Ostrzeżenie

Pacjenci cierpiący na niewydolność nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Zoviraxem. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Zovirax stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar podawania innych leków jednocześnie z Zoviraxem należy omówić z lekarzem.
W czasie leczenia stanu zapalnego rogówki nie należy stosować szkieł kontaktowych.

Działania Niepożądane

iniekcje, maść, tabletki
1/100
– Wysypka.1/1000
– Zmiany w pracy szpiku kostnego.<1/1000
– Ospałość, splątanie, halucynacje, które to objawy pojawiają się głównie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.Maść do oczu
1/100
– Przejściowe uczucie kłucia w oku bezpośrednio po zastosowaniu maści.
– Zewnętrzne uszkodzenia rogówki, które zanikają w trakcie kontynuowania leczenia.

Dawkowanie

Dawkę ustala lekarz. W leczeniu nawracających infekcji opryszczką należy preparat zastosować w momencie pojawienia się pierwszych oznak nowego zachorowania, zapewnia to bowiem dobry rezultat leczenia.
Tabletki, zastrzyki
Zazwyczaj dawka dla dorosłych i dzieci powyżej 2 lat w poważnej infekcji skóry oraz błon śluzowych wirusem Herpes simplex wynosi 200 mg – 1 tabletka dziennie.
W infekcjach organów płciowych dawka dzienna dla pacjentów dorosłych wynosi 1 tabletka 4 razy dziennie.
Dawki dla pacjentów z poważnie osłabioną odpornością organizmu są zazwyczaj znacznie wyższe.
Dorosłym oraz dzieciom powyżej 12 lat w leczeniu ospy wietrznej podaje się 4 tabletki 5 razy dziennie w ciągu 7 dni.
Dzieciom od 2-12 lat w leczeniu ospy wietrznej podaje się zazwyczaj 20 mg/kg wagi ciała dziennie w 4 dawkach podzielonych podczas 5 kolejnych dni. Leczenie należy rozpocząć najpóźniej w ciągu 1 doby od pojawienia się pierwszego pęcherza.
W leczeniu półpaśca podaje się pacjentom dorosłym 4 tabletki co 4 godziny (pięć razy dziennie z przerwą na noc). Leczenie należy rozpocząć najpóźniej w ciągu 3 doby od pojawienia się pierwszego pęcherza.
Krem
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj małą ilość kremu wsmarowywać w miejsca chorobowo zmienione 5 razy dziennie. Nie stosować na noc. Leczenie powinno trwać co najmniej 3 dni po zaniknięciu objawów. Unikać zetknięcia preparatu z błoną śluzową oczu, nosa oraz pochwy.
Maść do oczu
Zazwyczaj odrobinę maści do dolnej powieki oka co 4 godziny (nie na noc). Leczenie należy kontynuować co najmniej 3 dni po ustąpieniu objawów infekcji.

Ciąża i Karmienie

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania preparatu podczas ciąży.
Zovirax przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy jednak omówić z lekarzem.

Opakowania

iniekcje 250 mg a 5 ampułek z substancją suchą+ rozpuszczalnik; krem 5% a 2 g, a 10 g.; maść do oczu 3,0% a 4,5 g; tabletki 200 mg a 25 szt.

Trwałość

Maść do oczu zachowuje ważność przez 1 miesiąc od otwarcia opakowania.