Reklama
OPIS LEKU
BIOXETIN
tabletki 20 mg
Lek przeciwdepresyjny z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny. Fluoksetyna selektywnie hamuje wychwyt serotoniny do neuronu w o.u.n., powodując zwiększenie stężenia serotoniny w synapsie. Jest to spowodowane blokadą selektywnego transportera serotoniny (SERT). Działanie terapeutyczne występuje zwykle po 4 tyg. stosowania. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego.
1 tabl. zawiera 20 mg fluoksetyny.
* Depresja.
* Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.
* Bulimia.
W czasie leczenia mogą wystąpić reakcje alergiczne (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy). Jeżeli wystąpią powyższe objawy, lek należy odstawić.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zaleca się stosowanie mniejszych dawek lub wydłużenie odstępu między kolejnymi dawkami. Ostrożnie należy stosować u pacjentów z cukrzycą; może okazać się konieczne dostosowanie dawek insuliny lub doustnych środków hipoglikemizujących.

U pacjentów z padaczką, u których pojawią się napady drgawkowe, należy przerwać podawanie fluoksetyny; leku nie należy stosować u pacjentów z padaczką nie poddającą się leczeniu. Pacjenci leczeni lekami przeciwpadaczkowymi i stosujący fluoksetynę, powinni być objęci dokładną kontrolą lekarską. Lek może powodować zmniejszenie mc. (zmniejszenie łaknienia).

Podczas stosowania mogą wystąpić: lęk, bezsenność. W przypadku nasilenia tych objawów może być konieczne odstawienie leku. W trakcie leczenia może wystąpić hiponatremia, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku lub przyjmujących leki moczopędne. Na początku leczenia chorych z depresją i obniżonym nastrojem należy dokładnie obserwować.

Ostrożnie stosować u pacjentów z niestabilną chorobą wieńcową, w krótkim okresie po zawale mięśnia sercowego. Fluoksetyna powoduje wzrost ryzyka krwawienia, dlatego ostrożnie stosować u pacjentów z grupy ryzyka.

Fluoksetyna może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu. Pacjent powinien unikać wykonywania tych czynności, do momentu upewnienia się, że zdolność osądu i sprawność psychoruchowa nie są zaburzone.
Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi podczas leczenia są:

* uczucie zmęczenia,
* zaburzenia snu,
* nerwowość,
* lęk,
* osłabienie siły mięśniowej,
* bóle i zawroty głowy,
* zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (zmniejszenie łaknienia, rzadziej nudności, wymioty, biegunka, niestrawność).

Mogą również wystąpić:

* reakcje alergiczne,
* suchość błon śluzowych jamy ustnej,
* podwyższenie temperatury ciała,
* przemijające łysienie,
* wzmożona potliwość,
* zaburzenia nastroju (mania, hipomania, splątanie, omamy, napady paniki, pobudzenie psychoruchowe, dyskinezy, rzadko napady drgawek, bóle mięśniowe, bóle stawów, zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego,
* zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych bardzo rzadko zapalenie wątroby,
* hiponatremia,
* zaburzenia seksualne (zmniejszenie libido),
* zaburzenia oddawania moczu,
* rzadko objawy odstawienne (zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, lęk, nudności).
Doustnie.
Depresja:
zwykle 20 mg/dobę, rano. W razie braku poprawy po kilku tyg. leczenia dawkę można zwiększyć. Max. dawka dobowa nie może być większa niż 80 mg (dawkę dobową należy podawać w 2 dawkach podzielonych, rano i wieczorem).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne:
stosuje się od 20 mg/dobę do 60 mg/dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 20 mg/dobę. W przypadku braku zadawalających wyników leczenia, po upływie kilku tyg. dawkę można zwiększyć. Max. dawka dobowa nie może być większa niż 80 mg.

Bulimia:
lek stosuje się w dawce 60 mg/dobę, rano.

Lek można przyjmować niezależnie od posiłków. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy stosować dawki większej niż 60 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się stosowanie mniejszych dawek lub wydłużenie odstępu między kolejnymi dawkami.
Bezpieczeństwo stosowania leku w ciąży - kategoria C. Nie przeprowadzono odpowiednich badań u kobiet w ciąży. Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Fluoksetyna przenika do mleka kobiet karmiących. Kobiety karmiące nie powinny przyjmować fluoksetyny.
30 sztuk
N06AB
* Nadwrażliwość na składniki preparatu.
* Fluoksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min), ponieważ w trakcie długotrwałego leczenia może wystąpić kumulowanie się leku.
* Nie należy stosować z inhibitorami MAO; należy zachować 14-dniową przerwę między zaprzestaniem podawania inhibitorów MAO, a rozpoczęciem leczenia fluoksetyną. Należy również zachować przynajmniej 5-tygodniową przerwę między zakończeniem podawania fluoksetyny, a rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO.
* Okres karmienia piersią.
W czasie stosowania fluoksetyny obserwowano interakcje z:
inhibitorami MAO - wzrost temperatury ciała, zwiększenie napięcia mięśniowego, pobudzenie psychoruchowe;

preparatami litu - obniżenie lub zwiększenie stężenia litu w surowicy; fenytoiną - zwiększenie stężenia fenytoiny w surowicy krwi i nasilenie jej działania;

trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi - zwiększenie stężenia w surowicy tych leków, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych po zastosowaniu tej grupy leków;

diazepamem - zwiększenie stężenia diazepamu w surowicy krwi i nasilenie działania hamującego na o.u.n.; L-

tryptofanem - u kilku pacjentów obserwowano pobudzenie, niepokój ruchowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe;

lekami silnie wiążącymi się z białkami krwi - fluoksetyna silnie się wiąże z białkami surowicy, może wypierać inne leki (warfaryna, digitoksyna) z tych połączeń zwiększając ich stężenie w surowicy krwi, co może powodować nasilenie ich działania. W czasie stosowania fluoksetyny u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi środkami hipoglikemizującymi, może wystąpić hipoglikemia; odstawienie fluoksetyny może spowodować hiperglikemię. W czasie leczenia nie należy spożywać alkoholu.
Główne objawy przedawkowania to nudności i wymioty. Jest to prawie zawsze przyczyną wchłonięcia mniejszej ilości, niż podana dawka fluoksetyny. Pozostałe objawy to pobudzenie psychoruchowe, niepokój ruchowy, hipotonia i inne objawy pobudzenia o.u.n. Leczenie jest objawowe. Należy zapewnić pacjentowi drożność dróg oddechowych i jeśli to konieczne, zastosować sztuczną wentylację. Można podać węgiel aktywowany lub spowodować wymioty albo wykonać płukanie żołądka. Obserwacja, w tym kardiologiczna, jest zalecana. Brak specyficznego antidotum dla fluoksetyny.
Brak wystarczających danych klinicznych na temat stosowania fluoksetyny u dzieci.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©