Reklama
OPIS LEKU
CARDILOPIN
tabletki 5, 10 lub 2,5 mg
Pochodna dihydropirydyny, należy do grupy leków blokujących kanały wapniowe. Amlodipina hamuje przepływ jonów wapniowych przez błony do komórek mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń krwionośnych (bloker wolnych kanałów wapniowych lub antagonista jonów wapniowych). Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego amlodipiny polega na bezpośrednim działaniu rozkurczającym mięśnie gładkie obwodowych naczyń krwionośnych i zmniejszeniu oporu przepływu przez obwodowe naczynia krwionośne. Amlodipina jest dobrze wchłaniana po podaniu doustnym. Osiąga max stężenie w osoczu po 6-12 h. Jednocześnie spożywane pokarmy nie mają wpływu na stopień jej wchłaniania. T0,5 leku wynosi 35-50 h, co umożliwia jego stosowanie raz na dobę.
1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg lub 10 mg amlodypiny.
Nadciśnienie tętnicze; zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze krwi. Stabilna dławica piersiowa oraz angina Prinzmetala, w monoterapii oraz w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwdławicowymi.
Amlodpiny nie należy stosować u pacjentów z zawałem mięśnia serca i przez miesiąc od jego wystąpienia.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodipiny w przełomie nadciśnieniowym nie zostały ustalone. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania amlodipiny u dzieci. Amlodipina u niektórych pacjentów może wywoływać zawroty głowy lub senność.

Zaleca się, aby pacjenci u których występują wyżej wymienione objawy unikali prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.
Najczęściej występujące (>1%):
obrzęki, zawroty głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, kołatanie serca, bóle głowy, uczucie zmęczenia, nudności, bóle brzucha, senność.

Rzadko wstępujące:
wysypka skórna, przerost dziąseł, niestrawność, osłabienie, bóle stawów, bóle mięśni, kurcze mięśni, zmniejszone libido u kobiet i mężczyzn, duszność, świąd, częstomocz.

Bardzo rzadkie:
nieprawidłowe wyniki biochemicznych testów czynności wątroby, żółtaczka, rumień wielopostaciowy, ginekomastia.

W bardzo rzadkich przypadkach donoszono o występowaniu u pacjentów z nasiloną miażdżycą tętnic wieńcowych następujących działań niepożądanych, których jednak nie można zróżnicować z naturalnym przebiegiem choroby wieńcowej: zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu (migotanie przedsionków, tachykardia komorowa) oraz dławica piersiowa.
Zarówno w nadciśnieniu tętniczym, jak i w dławicy piersiowej zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 5 mg podawana raz na dobę, najlepiej o tej samej porze dnia. Zależnie od skuteczności działania leczniczego, dawka początkowa może zostać zwiększona do 10 mg/dobę. Nie jest konieczne dostosowanie dawki w czasie leczenia skojarzonego z tiazydowymi lekami moczopędnymi, lekami b-adrenolitycznymi lub antagonistami angiotensyny. Pacjenci w podeszłym wieku, oraz z zaburzoną czynnością nerek nie wymagają zmiany dawki. Należy zmniejszyć dawkę (do 2,5 mg/dobę) u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby z powodu dłuższego w tych przypadkach T0,5 amlodypiny.
Kategoria C.
Z powodu braku odpowiednio liczebnych, kontrolowanych badań klinicznych ludzi nie zaleca się stosowania amlodipiny w kobiet w ciąży. Zalecając lek kobietom w ciąży lub w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, należy dokładnie rozważyć możliwe zagrożenie dla płodu i korzyści dla matki. Nie wiadomo czy amlodipina przenika do mleka matki, dlatego zaleca się przerwać karmienie piersią w czasie leczenia.
30 sztuk
C08CA
Nadwrażliwość na pochodne dihydropirydyny i/lub inne składniki preparatu, niestabilna dławica piersiowa z wyjątkiem postaci naczynioskurczowej Prinzmetala, wstrząs kardiogenny, istotna klinicznie stenoza aortalna.
Amlodipinę można bezpiecznie stosować z tiazydowymi lekami moczopędnymi, b-adrenolitykami, azotanami o przedłużonym działaniu, nitrogliceryną podawaną podjęzykowo, NLPZ, antybiotykami oraz doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Badania kliniczne przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że amlodipina nie wpływała na stężenie jednocześnie podawanej digoksyny w surowicy ani na jej klirens nerkowy. Jednoczesne leczenie cimetydyną nie wpływało na farmakokinetykę amlodipiny i amlodipina nie wpływała na farmakokinetykę cimetydyny. Badania in vitro, które wykonano w celu oceny wpływu preparatu na wiązanie innych leków z białkami osocza wykazały, że amlodipina nie wpływa na stopień wiązania się z białkami testowanych leków (digoksyny, fenytoiny, kumaryny, indometacyny).

Badania zdrowych mężczyzn przyjmujących amlodipinę i warfarynę wykazały, że amlodipina nie zmienia istotnie wypływu warfaryny na czas protrombinowy osocza. Spożywanie soku grejpfrutowego może nieznacznie zwiększać stężenie amlodipiny w surowicy i nie wymaga dostosowania dawki leku.
W przypadku przedawkowania mogą wystąpić objawy spowodowane nadmiernym rozszerzeniem obwodowej części żylnej układu krążenia: niedociśnienie tętnicze oraz odruchowa tachykardia. Leczenie: nie istnieje specyficzne antidotum. Uwzględniając powolny proces wchłaniania amlodipiny, korzystne może się okazać płukanie żołądka wykonane wkrótce po przedawkowaniu lub sprowokowanie wymiotów. Jeśli wystąpią kliniczne objawy niedociśnienia należy ułożyć pacjenta na plecach z uniesionymi kończynami dolnymi, kontrolować czynność układu krążenia i oddechowego, w razie potrzeby uzupełnić objętość krwi krążącej kontrolując jednocześnie objętość powstającego moczu. W przypadku utrzymywania się hipotonii należy rozważyć podanie leków zwężających naczynia (np. fenylefryny). Podanie dożylnie glukonianu wapnia może spowodować ponowne uczynnienie kanałów wapniowych. Amlodipina wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza, dlatego hemodializa nie eliminuje leku z surowicy krwi.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©