Reklama
OPIS LEKU
CELEBREX
kapsułki 100 lub 200 mg
Specyficzny inhibitor cyklooksygenazy-2 (COX-2). Cyklooksygenaza wpływa na powstawanie prostaglandyn, zidentyfikowano dwie izoformy: COX-1 i COX-2. COX-2 jest izoformą enzymu indukowaną przez czynniki powodujące zapalenie i uważa się, że głównie ona powoduje syntezę prostanoidowych mediatorów bólu, zapalenia i gorączki. Prawdopodobnie COX-2 wpływa na proces owulacji, implantacji i zamknięcia przewodu tętniczego, a także reguluje czynność nerek i ośrodkowego układu nerwowego (indukcja gorączki, percepcja bólu, funkcje poznawcze).

Może też wpływać na proces gojenia wrzodu. Wykryto COX-2 w tkankach otaczających wrzód żołądka u ludzi, ale nie jest ustalony mechanizm wpływu COX-2 na gojenie owrzodzenia. Celekoksib jest dobrze wchłaniany, max. stężenie występuje w surowicy po ok. 2-3 h. Główne metabolity celekoksibu obecne w układzie krążenia nie hamują COX-l i COX-2. Celekoksib jest metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację, oksydację i w pewnym stopniu, glukuronidację (faza 1 metabolizmu jest głównie katalizowana przez CYP2C9).Wydalane są głównie metabolity celekoksibu, <1% dawki jest wydalone w niezmienionej postaci w moczu. W terapeutycznym stężeniu w osoczu celekoksib wiąże się z białkami w około 97%. Preparat nie wiąże się preferencyjnie z erytrocytami. T0,5 wynosi 8-12 h.
1 kaps. zawiera 100 mg lub 200 mg celekoksibu.
Leczenie objawowe stanu zapalnego i bólu w chorobie zwyrodnieniowej stawów i reumatoidalnym zapaleniu stawów.
Ostrożnie u pacjentów z małą lub umiarkowaną niewydolnością nerek i u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (choroba wrzodowa i stany zapalne), oraz u pacjentów z niewydolnością mięśnia sercowego, zaburzeniami czynności lewej komory lub z nadciśnieniem oraz u pacjentów z istniejącymi uprzednio obrzękami z różnych przyczyn, a także u pacjentów przyjmujących środki moczopędne. Pacjentkom w wieku rozrodczym dodatkowe stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji. Preparat zawiera małe ilości laktozy.
Najczęściej:
obrzęki obwodowe / zatrzymanie płynów, ból brzucha, biegunka, niestrawność, nadmierne oddawanie gazów, zawroty głowy, bezsenność, echowy: zapalenie gardła, zapalenie przewodów nosowych, zapalenie zatok, infekcja górnych dróg oddechowych, wysypka.

Często:
niedokrwistość, nadciśnienie, kołatanie serca, zaparcia, odbijanie, zapalenie śluzówki żołądka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, zwiększona aktywność AspAT i A1AT, nieprawidłowe wyniki testów czynności nerek (zwiększone stężenie kreatyniny, zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i hiperkaliemia), zaburzenia widzenia, zwiększenie napięcia mięśni, parestezje, lęk, depresja, kaszel, duszność, pokrzywka, skurcze nóg. szumy uszne, znużenie, zakażenie dróg moczowych, zmiany smaków.

Rzadko:
leukopenia, trombocytopenia, owrzodzenie dwunastnicy, żołądka i przełyku, zaburzenia potykania, perforacja jelit, zapalenie przełyku, smoliste stolce, ataksja, łysienie, nadwrażliwość na światło, zmiany smaku.

Bardzo rzadko:
reakcje alergiczne o ciężkim przebiegu, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, niewydolność mięśnia sercowego i zawal mięśnia sercowego, krwotok z przewodu pokarmowego, zapalenie naczyń i zapalenie mięśni, zapalenie wątroby, dezorientacja, ostra niewydolność nerek, skurcz oskrzeli, pojedyncze doniesienia o złuszczaniu się skóry (zespól Stevens-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, rumień wielopostaciowy).
Choroba zwyrodnieniowa stawów:
zaleca się 200 mg/dobę w 1-2 dawkach, w razie konieczności 200 mg 2x/dobę. Reumatoidalne zapalenie stawów: zaleca się 200-400 mg/dobę w 2 dawkach podzielonych, max. dawka dobowa to 400 mg. Różnice etniczne: pacjentom o czarnym kolorze skóry należy początkowo podawać mniejszą dawkę (200 mg/dobę), można ją zwiększyć do 400 mg/dobę. Pacjenci w podeszłym wieku (>65 lat) należy początkowo stosować mniejszą dawkę (200 mg/dobę, można ją zwiększyć do 400 mg/dobę. Pacjenci z wyrównanymi, umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i stężeniem albumin w surowicy 25-35 g/l: należy stosować połowę zalecanej dawki.
Kat. C. Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Nie należy podawać w laktacji.
10 lub 30 sztuk
M01AH
* Nadwrażliwość na składniki preparatu, sulfonamidy.
* Ciąża i laktacja.
* Nie należy stosować u pacjentów z napadami astmy, ostrym nieżytem nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką lub inną reakcją alergiczną po zażyciu kwasu acetylosalicylowego lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) w wywiadzie.
* Czynny wrzód trawienny lub krwawienie z przewodu pokarmowego.
* Zapalna choroba jelit.
* Ciężka zastoinowa niewydolność serca.
* Ciężka niewydolność wątroby (stężenie albumin w surowicy <25 g/l lub Child-Pugh >10).
* Nie stosować u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min.
* Ciężka niewydolność nerek.
* Nie stosować u dzieci.
Ostrożnie przy jednoczesnym podawaniu warfaryny (przypadki krwawień związanych z wydłużeniem czasu protrombinowego). NLPZ mogą zmniejszyć działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych. Jednoczesne leczenie IKA i celekoksibem (tak jak i innymi lekami z grupy NLPZ), może zwiększyć ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie NLPZ i cyklosporyny lub takrolimusa zwiększa uszkadzające nerki działanie cyklosporyny i takrolimusa (należy monitorować czynność nerek). Podczas leczenia celekoksibem (inhibitor CYP2D6) stężenie leków, będących substratami CYP2D6 może się zwiększyć: dekstrometorfan, oraz leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe i selektywne inhibitory wychwytu serotoniny), neuroleptyki, leki przeciwarytmiczne. Celekoksib działa hamująco na metabolizm katalityczny CYP2C19, ostrożnie podczas jednoczesnego podawania z diazepamem, citalopramem, lub impiraminą. Ostrożnie przy równoczesnym podaniu leku z metotreksatem. Należy dokładnie nadzorować pacjentów leczonych litem. Ostrożnie przy jednoczesnym podawaniem leku z flukonazolem (celekoksib jest metabolizowany głównie przez CYP2C9), może zwiększac stężenie celekoksibu. Jednoczesne stosowanie: rifampicyny, karbamazepiny i barbituranów (które indukują CYP2C9), może zmniejszyć stężenie celekoksibu w surowicy.
Leczenie objawowe.
Lek może być podawany niezależnie od posiłków. Lek może wpływać na zdolności psychoruchowe. Podawanie razem z jedzeniem (posiłki z dużą zawartością tłuszczu) opóźnia wchłanianie o ok. 1 h.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©