Reklama
OPIS LEKU
DICLORATIO
roztwór do wstrzyknięć domięśniowych 75mg/2ml
Niesteroidowy lek przeciwzapalny i przeciwbólowy, pochodna kwasu fenylooctowego. Mechanizm działania przeciwzapalnego diklofenaku polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy prostaglandynowej i zmniejszenie zawartości kwasu arachidonowego w granulocytach.

Hamuje agregację płytek krwi indukowaną przez adenozynodwufosforan (ADP) i kolagen. Po podaniu domięśniowym diklofenak osiąga maks. stęż. w osoczu po ok. 10-20 min. T0,5 w surowicy krwi wynosi ok. 2 h i jest niezależny od czynności wątroby i nerek.

Diklofenak wiąże się w ok. 99% z białkami osocza, głównie albuminami. Ok. 70% diklofenaku - po zmetabolizowaniu w wątrobie (hydroksylacja i sprzęganie) - jest wydalane w postaci farmakologicznie nieaktywnych metabolitów przez nerki, a ok. 30% - z kałem.
2 ml roztworu zawiera 75 mg soli sodowej diklofenaku i 20 mg chlorowodorku lidokainy.
W przypadku konieczności szybkiego działania przeciwbólowego w reumatoidalnym zapaleniu stawów, chorobie zwyrodnieniowej kości i stawów, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa (choroba Bechterewa), tzw. reumatyzmie tkanek miękkich (zapalenie mięśni, więzadeł, powięzi, kaletek, ścięgien, pochewek ścięgnistych), dnie moczanowej. Ból po urazach i po zabiegach chirurgicznych, bolesne miesiączkowanie.
Diklofenak należy stosować tylko po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka stosowania w przypadku: I i II-go trymestru ciąży, laktacji, porfirii wątrobowej, tocznia rumieniowatego układowego (SLE), oraz mieszanych chorób tkanki łącznej (kolagenoz).

Szczególnie ostrożnie należy stosować diklofenak: w przypadku choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, owrzodzenia lub zapalenia jelit (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna); w przypadku nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca; w przypadku niewydolności nerek; w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby; u pacjentów będących bezpośrednio po większych zabiegach chirurgicznych; u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi należy monitorować parametry krzepnięcia krwi (lek może przemijająco hamować agregację płytek krwi). Jeśli diklofenak jest stosowany przez długi czas, należy przeprowadzać regularne badania kontrolne czynności wątroby i nerek oraz kontrolować obraz krwi.
Układ pokarmowy:
często: dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, krwawienia z przewodu pokarmowego, które niekiedy mogą powodować niedokrwistość).
Czasem występuje: niestrawność, wzdęcia, wiatry, skurcze brzuszne, brak apetytu, owrzodzenie żołądka i jelit (w niektórych przypadkach z krwawieniem i perforacją).
Bardzo rzadko: krwawe wymioty, smoliste stolce lub krwawe biegunki (w takich przypadkach lek należy odstawić), zapalenie śluzówki jamy ustnej, zapalenie języka, uszkodzenia przełyku i zaburzenia dolnej części przewodu pokarmowego (zapalenie okrężnicy z krwawieniem, nasilenie objawów choroby Crohna lub wrzody okrężnicy), zaparcia i (w przypadku stosowania preparatów doustnych) zwężenie jelit, spowodowane tworzeniem się błoniastych przegród.

O.u.n. i organy czuciowe:
czasem mogą wystąpić: bóle i zawroty głowy, podniecenie, irytacja, uczucie zmęczenia.
Rzadko: zaburzenia czucia, smaku, wzroku (niewyraźne i podwójne widzenie), przemijające zaburzenia słuchu (szumy uszne), zaburzenia pamięci, dezorientacja, drgawki, stany lękowe, koszmarne sny, drżenie, depresje i inne reakcje psychotyczne.
W pojedynczych przypadkach: objawy aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych ze sztywnością karku, bólami głowy, nudnościami, wymiotami, gorączką lub zaburzeniami świadomości (w takich przypadkach lek należy odstawić).

Skóra:
czasem obserwowano: objawy nadwrażliwości (wysypka i świąd oraz rzadko pokrzywka i łysienie).
Rzadko: wykwit pęcherzowy, wyprysk, rumień, nadwrażliwość na światło, drobnoplamiste wybroczyny skórne (także uwarunkowane alergią) oraz reakcje skórne o ciężkim przebiegu (zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella).

Nerki:
w pojedynczych przypadkach: ostra niewydolność nerek, proteinuria, hematuria lub uszkodzenie nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, martwica brodawek nerkowych), zmniejszenie ilości wydalanego moczu, obrzęki i ogólne złe samopoczucie mogą stanowić przejaw choroby nerek, włącznie z niewydolnością nerek (w takich przypadkach lek należy odstawić).

Wątroba:
sporadycznie: zwiększona aktywność aminotransferaz w surowicy krwi.
Rzadko: uszkodzenie wątroby (zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez niej).

Trzustka:
w pojedynczych przypadkach: zapalenia trzustki.

Krew:
rzadko: zaburzenie hematopoezy (niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia): gorączka, bóle gardła, powierzchowne rany w jamie ustnej, dolegliwości grypopodobne, silne zmęczenie, krwawienia z nosa (w takich przypadkach należy natychmiast odstawić lek).
W pojedynczych przypadkach: niedokrwistość hemolityczna (niedokrwistość spowodowana przyspieszonym rozpadem erytrocytów).

Układ immunologiczny:
mogą wystąpić: ciężkie reakcje nadwrażliwości z obrzękiem twarzy, języka, obrzękiem wewnątrzkrtaniowym ze zwężeniem dróg oddechowych, duszność aż do napadu astmy oskrzelowej, tachykardii, obniżenia ciśnienia krwi, aż do zagrażającego życiu wstrząsu. I

nne:
rzadko: u pacjentów z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi lub niewydolnością nerek mogą wystąpić obrzęki (obrzęki obwodowe).
W pojedynczych przypadkach: palpitacja (kołatania serca), bóle w klatce piersiowej lub wysokie ciśnienie tętnicze, niewydolność serca.

W miejscu wstrzyknięcia mogą sporadycznie wystąpić miejscowe objawy niepożądane (uczucie pieczenia) lub uszkodzenie tkanek (tworzenie się jałowych ropni oraz miejscowa martwica). Ze względu na zawartość lidokainy mogą wystąpić ogólnoustrojowe reakcje: zawroty głowy, splątanie, senność, drgawki, stany dezorientacji, nudności, wymioty, bradykardia, zaburzenia rytmu serca i nagłe obniżenie ciśnienia krwi, które mogą nasilać się aż do wystąpienia wstrząsu.
Dorośli: 75 mg (pojedyncze wstrzyknięcie) na dobę.
Po ustąpieniu ostrego bólu leczenie należy kontynuować innymi postaciami diklofenaku: tabletki dojelitowe, kapsułki, czopki.
W I i II trymestrze ciąży oraz w laktacji należy starannie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka stosowania diklofenaku. Nie należy stosować w pierwszych 6 m-cach ciąży. W III trymestrze ciąży podawanie leku jest przeciwwskazane (może hamować skurcze porodowe, powodować przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego Botalla płodu, zwiększać tendencję występowania krwotoków zarówno u matki jak i u dziecka oraz zwiększać powstawanie obrzęków u matki). Diklofenak oraz produkty jego metabolizmu przenikają w niewielkich ilościach do mleka. Nie zaleca się podawania leku kobietom w okresie laktacji.
3 ampułki po 2 ml
M01AB
* Nadwrażliwość na diklofenak lub jakikolwiek składnik preparatu oraz na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne,
* nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy objawiająca się napadami astmy oskrzelowej, reakcjami skórnymi, alergicznym nieżytem nosa.
* Zaburzenia czynności układu krwiotwórczego.
* Czynna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy.
* III trymestr ciąży.
* Ze względu na zawartość lidokainy: ciężka zastoinowa niewydolność serca; blok przedsionkowo-komorowego I i II°; bradykardia, nadwrażliwość na lidokainę lub środki miejscowo znieczulające typu amidowego.
* Jednoczesne stosowanie diklofenaku i leków zawierających digoksynę, fenytoinę lub lit może zwiększyć stężenie tych substancji w surowicy krwi.
* Diklofenak może osłabiać działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych.
* Podawanie diklofenaku równocześnie z inhibitorami konwertazy angiotensyny może zmniejszać ich działanie oraz zwiększyć ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek. Jednoczesne stosowanie diklofenaku i środków moczopędnych oszczędzających potas może prowadzić do hiperkalemii. Dlatego należy kontrolować stężenie potasu w surowicy w trakcie leczenia diklofenakiem.
* Jednoczesne stosowanie diklofenaku i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych lub glikokortykoidów zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego (owrzodzenia żołądka i jelit).
* Diklofenak podany w 24 h po podaniu metotreksatu może zwiększać stężenie metotreksatu we krwi i tym samym jego hepatotoksyczność.
* Stosowanie leków zawierających probenecid lub sulfinpyrazon może powodować opóźnienie wydalania diklofenaku.
* Równoczesne podanie kwasu acetylosalicylowego zmniejsza stężenie diklofenaku we krwi i osłabia jego działanie. Badania kliniczne nie wykazały interakcji między diklofenakiem i lekami przeciwzakrzepowymi, jakkolwiek równoczesne stosowanie diklofenaku i leków przeciwzakrzepowych zwiększa ryzyko krwotoku.
* Diklofenak może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny. Istnieją doniesienia o zmianach stężenia glukozy we krwi po stosowaniu diklofenaku, co powoduje konieczność dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi podczas równoczesnego leczenia diklofenakiem.
Objawy:
zaburzenia czynności o.u.n.: ból i zawroty głowy, utrata świadomości (u dzieci mogą wystąpić drgawki miokloniczne), dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności i wymioty), mogą również wystąpić krwawienia z żołądka i jelit oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek.

Postępowanie:
brak specyficznego antidotum. Leczenie objawowe.
Roztwór wstrzyknąć głęboko do mięśnia pośladkowego wielkiego, w górny zewnętrzny kwadrant.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©