Reklama
OPIS LEKU
DOTUR
kapsułki 100 mg
DOXYCYCLINE HYDROCHLORIDUM
Antybiotyk o szerokim zakresie działania. Należy do grupy modyfikowanych tetracyklin. Ma właściwości bakteriostatyczne. Mechanizm działania leku polega na hamowaniu biosyntezy białka w komórkach drobnoustrojów. Doksycyklina działa in vitro na liczne, mające znaczenie kliniczne, drobnoustroje: Bakterie Gram(+): (gronkowce, paciorkowce, dwoinki zapalenia płuc, Listeria monocytogenes, Bacillus anthracis, Clostridium pp., promieniowce); wśród ziarenkowców odsetek szczepów opornych przekracza 50%; Bakterie Gram(-): (Escherichia coli, pałeczki Shigella, Klebsiella, Calymmatobacterium granulomatosis, Enterobacter aerogenes, Yersinia pestis, Vibrio cholerae, Campylobacter fetus, Francisella tularensis, pałeczki Brucella, Haemophilus influenzae, Haemophilus ducreyi, Neisseria gonorrheae, Acinetobacter spp., Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Leptotrichia buccalis). Inne: Rickettsia, Bartonella baciliformis, Chlamydia psittaci, Chlamydia trachomatis, Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma urealyticum, Borrelia reccurentis, Leptospira, Treponema pallidum, Treponema partenue, Entamoeba histolytica, Plasmodium falciparum. Po podaniu doustnym doksycyklina jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana (90-95% podanej dawki). T0,5 wynosi około 20 h. W przeciwieństwie do innych tetracyklin, wchłanianie doksycykliny jest w niewielkim stopniu zmniejszane przez równocześnie przyjęty pokarm. Stężenia doksycykliny w moczu, żółci i kale wielokrotnie przekraczają poziom w surowicy. Lek w niewielkim stopniu metabolizuje się w organizmie. Podawany w przeciętnych dawkach terapeutycznych nie kumuluje się nawet u chorych z niewydolnością nerek. Wskutek tego doksycyklina zalicza się do najbezpieczniejszych tetracyklin w tej grupie pacjentów.
1 kaps. zawiera 100 mg doksycykliny.
* Z powodu szerokiego zakresu działania i dobrego przenikania do tkanek, lek wskazany jest w różnorodnych, wywoływanych przez wrażliwe na doksycyklinę drobnoustroje zakażeniach.
* Zakażenia układu oddechowego wywołane przez Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia spp. oraz po wykazaniu wrażliwości innych typowych drobnoustrojów np. Haemophilus influenzae.
* Zakażenia układu moczowo-płciowego: nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej (Chlamydia trachomatis i Ureaplasma urealyticum).
* Rzeżączka i rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej (Neisseria gonorrheae - duży procent szczepów opornych).
* Kiła (Treponema pallidum).
* Wrzód miękki (Haemophilus ducreyi).
* Ziarniak pachwinowy (Calymmatobacterium granulomatosis).
* Ziarnica weneryczna pachwin (Chlamydia trachomatis).
* Zakażenia układu pokarmowego i dróg żółciowych: biegunka podróżnych wywołana przez Escherichia coli, Shigella spp. po wykazaniu wrażliwości drobnoustrojów.
* Tropikalna sprue.
* Cholera (Vibrio cholerae).
* Pełzakowica (Entamoeba histolytica).
* Zakażenia skóry i tkanki podskórnej. - pomocniczo w trądziku pospolitym.
* Zakażenia krętkami Borrelia spp. - rumień przewlekły wędrujący (choroba z Lyme).
* Wąglik (Bacillus anthracis).
* Bruceloza (szczególnie gorączka maltańska).
* Bartoneloza (Bartonella bacilliformis).
* Promienica (Actinomyces israelii).
* Tularemia (Francisella tularensis).
* Dżuma (Yersinia pestis).
* Leptospiroza.
* Krętkowice (kiła endemiczna, frambezja - T. pertenue).
* Listerioza (Listeria monocytogenes).
* Wtrętowe zapalenie spojówek (Chlamydia trachomatis).
* Choroba ptasia (papuzica) (Chlamydia psittaci).
* Wywołane przez riketsje (Rickettsiae) dury, dur plamisty, gorączka plamista Gór Skalistych, ospa riketsjowa, gorączka Q (Coxiella burnetti).
* Malaria (profilaktyka i w skojarzeniu z chininą w leczeniu zakażeń wywołanych przez oporne na chlorochinę szczepy Plasmodium falciparum).
U chorych z podejrzeniem niewydolności wątroby i z wysokim czynnikiem ryzyka lek powinien być stosowany z zachowaniem szczególnych środków ostrożności. W uzasadnionych przypadkach i u chorych poddawanych przewlekłemu leczeniu badania czynności wątroby i składników morfotycznych krwi powinny być zalecane przed i, w regularnych odstępach czasu, podczas leczenia. W przypadkach koniecznych należy oznaczać stężenie doksycykliny w surowicy krwi. Podczas leczenia doksycykliną należy unikać naświetlania promieniami słonecznymi i UV, ponieważ mogą wystąpić fotodermatozy. W przypadku wystąpienia nadwrażliwości lek należy odstawić. Przy wyborze innego antybiotyku należy liczyć się z możliwością wystąpienia alergii krzyżowej na leki z grupy tetracyklin. U pacjentów z nadkażeniami należy zalecić wykonanie antybiogramu określającego wrażliwość drobnoustrojów i przepisać antybiotyk z innej grupy. W chorobach wenerycznych z podejrzeniem równoczesnego zakażenia kiłą przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać mikroskopowe badanie w ciemnym polu widzenia, a badania serologiczne krwi (WR) powinny być powtarzane co m-c przez co najmniej 4 m-ce. T0,5 w surowicy może być skrócony u pacjentów z alkoholizmem oraz u przyjmujących leki indukujące enzymy (barbiturany, karbamazepina). Należy rozważyć w takich przypadkach celowość leczenia preparatem. U chorych z ciężką i utrzymującą się biegunką należy brać pod uwagę wystąpienie, wywołanego przez antybiotyk, rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (wodnista biegunka z krwią i śluzem w kale, tępy rozprzestrzeniający się ból brzuch lub kolka, gorączka, sporadyczne parcia). Stan ten może zagrażać życiu - preparat należy natychmiast odstawić i zastosować leczenie na podstawie wyników antybiogramu. W przypadku zmian zapalnych w rzekomobłoniastym zapaleniu jelit związanych z podawaniem antybiotyków, wywołanych przez Clostridium difficile, lekiem z wyboru jest wankomycyna podana doustnie. Nie stosować leków zapierających ani hamujących perystaltykę. W przeciwieństwie do tetracyklin o działaniu antyanabolicznym, doksycyklina nie powoduje wzrostu stężenia azotu mocznikowego krwi u chorych z niewydolnością. Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek nie wymagają obniżenia dawki.
Układ pokarmowy:
nudności, wymioty, brak łaknienie, zapalenie języka, dysfagia, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie okolicy odbytu i narządów płciowych.

Skórne:
nadwrażliwość na promienie nadfioletowe, wysypka grudkowo-plamkowa i rumieniowa, zapalenie skóry złuszczające.

Reakcje nadwrażliwości:
pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, choroba Schonleina i Henocha, zapalenie osierdzia, zaostrzenie liszaju rumieniowatego układowego.

Hematologiczne:
anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, eozynofilia. Podawany w okresie rozwoju i wzrostu uzębienia może powodować trwałe przebarwienie zębów i łatwiejsze uleganie próchnicy oraz opóźnienie wzrostu szkieletu.
Dorośli i młodzież o mc. powyżej 50 kg:
pierwszego dnia w dawce jednorazowej 200 mg/dobę, w następne dni dawka podtrzymująca 100 mg/dobę. Chorzy z ciężkimi zakażeniami powinni otrzymywać przez cały okres leczenia 200 mg/dobę. Przerwy w przyjmowaniu poszczególnych dawek leku nie powinny być dłuższe niż 24 h. Leczenie należy kontynuować przez 2-3 dni po ustąpieniu objawów klinicznych.
Nie stosować w ciąży, zwłaszcza w drugiej połowie, chyba że w przypadkach koniecznych, gdy inne leki nie są skuteczne lub nie mogą być użyte, ponieważ doksycyklina może powodować przebarwienie zębów i odwracalne opóźnienie rozwoju kośćca u płodu i noworodków. Doksycyklina podawana podczas karmienia piersią wydziela się do mleka karmiących kobiet, dlatego należy w zależności od znaczenia leku dla matki karmiącej, zadecydować o niepodawaniu leku lub niekarmieniu piersią.
10 sztuk
J01AA
Stwierdzona nadwrażliwość na tetracykliny oraz ciężka niewydolność wątroby. Druga połowa ciąży, wiek do 12 rż.
Nie należy przyjmować równocześnie związków zobojętniających kwasy zawierających jony Al, Ca i Mg jak również dwuwartościowego Fe, gdyż osłabiają wchłanianie doksycykliny.

Żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestipol) mogą prawdopodobnie także zmniejszać wchłanianie. Mogą być podawane dopiero po upływie co najmniej 2 godzin po przyjęciu ostatniej dawki preparatu.

Tetracykliny obniżają aktywność protrombiny osocza, dlatego potęgują działanie leków przeciwzakrzepowych. W przypadku równoczesnego stosowania należy rozważyć obniżenie dawki leków przeciwzakrzepowych.

Przewlekłe podawanie leków indukujących enzymy mikrosomalne takich jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital lub rifampicyna może przyśpieszać metabolizm doksycykliny w wątrobie i obniżać jej poziom w osoczu. Taki sam wpływ na metabolizm doksycykliny ma alkohol.

Tetracykliny mogą hamować metabolizm alkaloidów sporyszu w wątrobie, co może doprowadzić do objawów zatrucia. Doksycyklina może jako bakteriostatyczny antybiotyk hamować działanie antybiotyków b-laktamowych, dlatego też ich równoczesne podawanie jest bezcelowe. Próby na obecność glukozy w moczu oraz urobilinogenu mogą być fałszywie dodatnie.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©