Reklama
Encyklopedia leków
OPIS LEKU
EUTHYROX 50; EUTHYROX 100; EUTHYROX 150
tabletki 25 µg, 50 µg 75 µg 100 µg, 125 µg, 150 µg, 175 µg, 200 µg
LEVOTHYROXINE SODIUM
Niedostateczna czynność gruczołu tarczycy. Euthyrox stosowany jest również przez pacjentów po przebytej operacji tarczycy - częściowego usunięcia płatu tarczycy, jak i pacjentów po przebytym leczeniu promieniotwórczym jodem.
Lewotyroksyna jest hormonem, który u osób zdrowych jest syntetyzowany w gruczole tarczycy. Lewotyroksyna ma decydujące znaczenie w przebiegu przemiany materii. U osób z niedoborem hormonu przemiana materii następuje znacznie wolniej niż normalnie. Zużycie tlenu jest zmniejszone, a także ilość wytworzonej energii cieplnej. Chorzy skarżą się na stałe odczuwanie zimna, osłabienie, senność, spowolnienie psychiczne i fizyczne oraz dokuczliwe bóle mięśni. Euthyrox zawiera lewotyroksynę otrzymywaną dzięki syntezie chemicznej.


Syntetyczna lewotyroksyna działająca identycznie jak tyroksyna, naturalny, główny hormon tarczycy. W tkankach obwodowych przekształca się częściowo w liotyroninę (T3) i tak jak hormon endogenny wywiera charakterystyczny wpływ na receptory T3. Organizm nie jest w stanie odróżnić lewotyroksyny endogennej od egzogennej. Podana doustnie na czczo jest wchłaniana max. w 80%, głównie w jelicie cienkim. Wchłanianie jest wyraźnie uzależnione od galenowej formy preparatu. Stężenie lewotyroksyny w osoczu osiąga max. po 6 h od podania.
W przypadku podania doustnego działanie biologiczne ujawnia się po 3-5 dniach. Lewotyroksyna wiąże się z białkami osocza w 99%. Wiązanie między białkiem i hormonem jest kowalencyjne i w osoczu hormon związany jest w stanie ciągłej wymiany z frakcją hormonu wolnego. Ze względu na to wiązanie lewotyroksyna nie poddaje się ani hemodializie ani hemoperfuzji. T0,5 wynosi średnio 7 dni. W nadczynności tarczycy jest krótszy (3-4 dni), a w niedoczynności dłuższy (około 9-10 dni). Objętość dystrybucji wynosi 10-12 l. Wątroba zawiera 1/3 całkowitej ilości lewotyroksyny pozatarczycowej, która podlega szybkiej wymianie z lewotyroksyną w surowicy. Hormony tarczycy są metabolizowane głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Całkowity klirens metaboliczny wynosi około 1,2 l osocza na dobę.
substancja czynna - levothyroxine sodium.

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 100 µg, 125 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg lewotyroksyny.
Wole obojętne, zapobieganie nawrotowi wola po resekcji, leczenie zastępcze w niedoczynności tarczycy, leczenie supresyjne raka tarczycy, terapia skojarzona w tyreostatycznym leczeniu nadczynności tarczycy po wyrównaniu jej czynności, test tłumienia czynności tarczycy.
Leku nie wolno podawać w niewydolności kory nadnerczy oraz w niewydolności przedniego płatu przysadki mózgowej. Leku nie wolno stosować w nadczynności tarczycy oraz w świeżym zawale serca. Pacjenci po przebytym zawale serca, chorzy na anginę pektoris, cierpiący na niewydolność krążenia, padaczkę lub skurcze mięśni powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Euthyroxem.
Euthyrox przyspiesza przemianę materii, lecz nie może być stosowany jako środek odchudzający. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Euthyrox stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Preparat zmniejsza działanie leków z grupy glykozydów nasercowych oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych. Żelazo utrudnia przyswajanie lewotyroksyny. Zamiar stosowania innych leków podczas kuracji preparatem należy omówić z lekarzem.


Przed zastosowaniem hormonów tarczycy należy wykluczyć lub leczyć następujące schorzenia: niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, stwardnienie tętnic, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki lub nadnerczy, gruczolak autonomiczny. Nie należy stosować leku w przypadku: nadczynności tarczycy za wyjątkiem jednoczesnego stosowania z lekami przeciwtarczycowymi, nietolerancji galaktozy, niedoboru Lapp laktazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.
Euthyrox nie powoduje działań ubocznych. W razie przedawkowania leku może pojawić się gwałtowne bicie serca, biegunka, drżenie rąk oraz nerwowość, drażliwość i bezsenność, które to objawy ustępują po zmniejszeniu dawki leku.


Przy właściwym stosowaniu pod kontrolą kliniczną i laboratoryjną nie należy przewidywać działań niepożądanych ze strony preparatu. W przypadku nietolerancji lub przedawkowania lewotyroksyny szczególnie w przypadku zbyt szybkiego zwiększania dawki mogą wystąpić typowe objawy nadczynności tarczycy, jak tachykardia, zaburzenia rytmu serca, bóle dusznicowe, ból głowy, osłabienie i drżenie mięsni, niepokój, bezsenność, nadmierna potliwość, utrata masy ciała, biegunka. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę dobową lub odstawić preparat na kilka dni.
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 150-200 mg dziennie, lecz stosuje się również dawki znacznie większe lub mniejsze. Lek należy przyjmować rano, co jest zgodne z naturalnym rytmem wydzielania się hormonu.


Dawka oraz okres leczenia powinny być ustalone na podstawie badań laboratoryjnych i klinicznych indywidualnie. Wole obojętne u dorosłych oraz zapobieganie nawrotowi wola po jego resekcji: 75-200 µg; niedoczynność tarczycy - dorośli - dawka początkowa: 25-50 µg, dawka podtrzymująca: 100-200 µg, dzieci - dawka początkowa: 12,5-50 µg, dawka podtrzymująca: 100-150 µg/m2 powierzchni ciała; terapia skojarzona w tyreostatycznym leczeniu nadczynności tarczycy: 50-100 µg; rak tarczycy: 150-300 µg. Dawkę dobową należy przyjmować jednorazowo rano, na czczo, co najmniej 0,5 h przed śniadaniem, z niewielką ilością płynu.
Lek podaje się w ciąży wyłącznie na zalecenie lekarza. Euthyrox przenika do mleka matki, lecz jego oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne. Należy jednak omówić z lekarzem ewentualne stosowanie leku w czasie karmienia piersią.


W okresie ciąży i karmienia piersią, leczenie hormonami tarczycy powinno być szczególnie konsekwentne. W tym czasie wymagania dotyczące dawkowania mogą wzrosnąć. Stosowanie lewotyroksyny jako leku uzupełniającego w leczeniu nadczynności tarczycy lekami przeciwtarczycowymi jest w okresie ciąży przeciwwskazane. W odróżnieniu od lewotyroksyny, leki przeciwtarczycowe przenikają przez łożysko w ilościach działających na płód. Leczenie skojarzone lewotyroksyną wymaga podawania większych dawek leków przeciwtarczycowych, co może spowodować niedoczynność gruczołu tarczowego u płodu. Z tego względu w przypadku leczenia nadczynności tarczycy w okresie ciąży powinna być stosowana monoterapia małymi dawkami leków przeciwtarczycowych. Ilość hormonu tarczycy przenikająca do mleka matki, nawet w przypadku stosowania dużych dawek lewotyroksyny nie jest wystarczająca do wywołania nadczynności tarczycy lub hamowania wydzielania TSH u niemowlęcia.
tabletki 25 µg - 50 lub 100 szt. tabletki 50 µg - 50 lub 100 szt. tabletki 75 µg - 50 lub 100 szt. tabletki 100 µg - 50 lub 100 szt. tabletki 125 µg - 50 lub 100 szt. tabletki 150 µg - 50 lub 100 szt. tabletki 175 µg - 50 szt. tabletki 200 µg - 50
H03AA
Nadwrażliwość na substancję czynną, nie leczona niedoczynność nadnerczy lub przysadki, nie leczona tyreotoksykoza, zawał mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego lub wszystkich warstw serca.
Lewotyroksyna może osłabić działanie leków przeciwcukrzycowych. Działanie środków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny może ulec nasileniu, ponieważ lewotyroksyna wypiera antykoagulanty z ich wiązań z białkami osocza. Cholestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny i preparaty je zawierające powinny być podawane po 4-5 h od jej przyjęcia. Leki zawierające glin (leki zobojętniające, sukralfat) mogą osłabić działanie lewotyroksyny. Salicylany, dikumarol, duże dawki furosemidu (250 mg) i klofibrat mogą wypierać lewotyroksynę z jej wiązań z białkami osocza i nasilać jej działanie, co prowadzi do zwiększenia frakcji fT4. Propyltiouracyl, glikokortykosteroidy, amiodaron, b-adrenolityki i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodową konwersję T4 do T3. Setralina, chlorochina/proguanil zmniejszają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają stężenie TSH w surowicy. Barbiturany i inne substancje posiadające zdolność indukowania enzymów wątrobowych mogą zwiększyć klirens wątrobowy lewotyroksyny.
Zwiększone stężenie T3 jest wiarygodnym wskaźnikiem przedawkowania, bardziej wiarygodnym niż zwiększenie stężenia T4 lub fT4. W przypadku przedawkowania i zatrucia występują objawy miernego lub znacznego zwiększenia przemiany materii. W takim przypadku zalecane jest odstawienie leku i przeprowadzenie badania kontrolnego. W przypadku wystąpienia objawów charakterystycznych dla nadczynności tarczycy dolegliwości można złagodzić stosując leki adrenolityczne. Podawanie preparatów przeciwtarczycowych nie jest wskazane, ponieważ czynność tarczycy jest w pełni wyrównana. W przypadku skrajnie dużych dawek (próby samobójcze) może być pomocna plazmofereza.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©