Reklama
OPIS LEKU
FENACTIL
drażetki 10 mg; 100 mg; drażetki 25 mg; iniekcje domięśniowe 5 mg/ml; iniekcje dożylne 25 mg/ml; kro
CHLORPROMAZINE HYDROCHLORIDE
Fenactil ma różnorakie działania, dlatego też bywa stosowany w różnego rodzaju chorobach. Psychozy, stany paranoidalne (idee prześladowcze, chorobliwa podejrzliwość), myśli i działania przymusowe, lęk, zmiany osobowości, przejawy silnej agresji. Fenactil stosuje się również w celu wzmocnienia działania środków przeciwbólowych.
Preparat wpływa rozkurczająco na mięśnie naczyń krwionośnych, co może spowodować spadek ciśnienia. Tę właściwość leku czasem wykorzystuje się w leczeniu, a czasami jest to tylko działanie uboczne.
Przewodzenie impulsów między komórkami nerwowymi w mózgu odbywa się za pomocą pewnych chemicznych substancji, tzw. substancji przekaęnikowych. W pewnych chorobach psychicznych stwierdzono zaburzenia tych chemicznych procesów. Fenactil łagodzi te zaburzenia. Fenactil ma działanie uspokajające oraz nasenne. Wzmacnia działanie środków przeciwbólowych. Fenactil ma również wpływ na centrum w mózgu sterujące temperaturą ciała.


Chlorpromazyna (pochodna fenotiazyny) wykazuje działanie przeciwpsychotyczne i przeciwwymiotne, w mniejszym stopniu hipotensyjne i uspokajające. Działanie przeciwpsychotyczne chlorpromazyny polega na blokowaniu postsynaptycznych receptorów w mózgu. Chlorpromazyna powoduje hamowanie receptorów a-adrenergicznych i zmniejszenie uwalniania podwzgórzowych i przysadkowych hormonów. Działanie przeciwwymiotne wiąże się głównie z blokowaniem nerwu błędnego. Po podaniu doustnym chlorpromazyna wchłania się szybko z przewodu pokarmowego.
substancja czynna - chlorpromazine hydrochloride

1 draż. zawiera 25 mg chlorowodorku chlorpromazyny
* Psychozy schizofreniczne i cyklofreniczne z objawami niepokoju ruchowego i objawami wytwórczymi (schizofrenia paranoidalna, katatoniczna, stany maniakalne),
* paranoja,
* parafrenia;
* objawy abstynencji w leczeniu toksykomanii;
* wspomagająco w rzucawce, tężcu, wściekliźnie, pląsawicy;
* psychozy wieku podeszłego z objawami niepokoju ruchowego;
* w premedykacji anestezjologicznej, ułatwia hibernację;
* lek wspomagający w terapii nerwobólów, zapaleń nerwów, bólów fantomowych, bólów w półpaścu, kausalgii, bólów nowotworowych.
* W objawowym leczeniu wymiotów.
Leku nie należy podawać w przypadkach przedawkowania alkoholu lub środków uspokajających. Pacjenci cierpiący na zmiany w obrazie krwi, miastenię gravis (chorobliwe zwiotczenie mięśni) nie powinni stosować leku. Osoby cierpiące na obniżone ciśnienie krwi, choroby serca, zwapnienie żył, choroby nerek lub wątroby, jaskrę, padaczkę lub inne napady skurczów mięśni powinny powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji.
Lek upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi lekami.
Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie leku.


Nie stosować w przypadku równoczesnego występowania innych stanów chorobowych, jak: choroby wieńcowej i zaburzeń rytmu, miażdżycy naczyń obwodowych i mózgowych, niewydolności nerek lub wątroby, astmy i rozedmy płuc, choroby Parkinsona lub padaczki, myasthenia gravis, przerostu gruczołu krokowego, guza chromochłonnego, niedoczynności tarczycy. Ostrożnie podawać lek pacjentom w podeszłym wieku oraz narażonym na działanie wysokich bądź niskich temperatur. Chronić skórę przed bezpośrednim kontaktem z płynną postacią leku z uwagi na możliwość wystąpienia na skórze przebarwień. W czasie stosowania leku nie należy pić napojów alkoholowych.
Działania niepożądane w wysokim stopniu uzależnione od czasu kuracji oraz rodzaju schorzenia.

1/100
- Uczucie zmęczenia oraz senność, które zanikają w miarę leczenia. Drżenia, sztywność mięśni, zwłaszcza drżenia rąk i palców.
- Duże dawki leku mogą wywołać drżenia mięśni twarzy, grymasy, niezależne od woli ruchy języka.
- Niepokój, który uzewnętrznia się niemożnością siedzenia w miejscu.
- Spadek ciśnienia oraz gwałtowne bicie serca z możliwością wystąpienia zawrotów głowy.
- Reakcje alergiczne i przebarwienia skóry, szczególnie wystawionej na światło słoneczne. Należy więc unikać naświetlania słonecznego w okresie trwania kuracji oraz w ciągu 2 następujących tygodni po jej zakończeniu.
- Suchość błon śluzowych jamy ustnej, co powoduje ryzyko uszkodzenia śluzówki oraz zębów. Dlatego zaleca się szczególnie staranną higienę zębów po każdym posiłku w okresie przyjmowania leku. Powiększenie gruczołów sutkowych.

1/1000- <1/1000
- Zaburzenia wzroku, zwłaszcza po długotrwałej kuracji.
- Zmiany w obrazie krwi.
- Nagłe skurcze mięśni.
- Reakcje alergiczne.
- Żółtaczka bez uszkodzenia wątroby.
- Obstrukcja.
- Brak pociągu seksualnego - impotencja.
- Utrudnienia w oddawaniu moczu, zwłaszcza u starszych mężczyzn.
- Przejściowe pogorszenie wzroku.
- Wzrost wagi ciała.
- Gorączka występująca łącznie ze sztywnością mięśni jest bardzo rzadkim objawem.


Najczęściej występowały: akatyzja (niepokój mięśniowy), zaburzenia widzenia związane z efektem antycholinergicznym, zaburzenia widzenia w wyniku powstawania nieprzejrzystych złogów pigmentowych w soczewce i rogówce oka, objawy pozapiramidowe dystoniczne (skurcze mięśni twarzy, szyi i pleców, tikopodobne drgania ciała, niemożność poruszania oczami), objawy pozapiramidowe parkinsonowe (trudności w mówieniu i połykaniu, zaburzenia równowagi, maskowaty wygląd twarzy itd.), hipotensja (omdlenia), retinopatia pigmentowa (zaburzenia widzenia kolorów) - częściej występujące przy wyższych dawkach leku, opóźnione dyskinezy (obrzmienie policzków, szybkie lub robaczkowe ruchy języka, niekontrolowane ruchy żujące) - częściej występują u pacjentów w podeszłym wieku, kobiet i chorych z uszkodzeniami mózgu, trudności w oddawaniu moczu, zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne, skórne reakcje alergiczne związane z miejscowym kontaktem z lekiem, agranulocytoza (zapalenie gardła, wysoka temperatura, nietypowe krwawienia lub krwiaki), żółtaczka cholestatyczna, udar cieplny (sucha, gorąca skóra, brak pocenia, osłabienie mięśni), ostry zespół neuroleptyczny (drgawki, trudności w oddychaniu, przyspieszone lub nieregularne tętno, puls), melanozy (niebieskosine przebarwienie skóry, nasilające się po opalaniu), zaburzenia miesiączkowania, obniżenie libido, mlekotok, przyrost mc.
Dawkę ustala lekarz. Dawka zależy od rodzaju schorzenia.
Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.


Dorośli:
początkowo zwykle 25-50 mg 3 razy dziennie, w razie potrzeby dawki można zwiększać powoli nawet do 100 mg 3 razy dziennie; w leczeniu psychoz w warunkach szpitalnych 250-750 mg dziennie i więcej; czasem po paru tyg. leczenia poprzez domięśniowe podawanie leku przechodzi się na leczenie doustne 50-100 mg dziennie; leczenie podtrzymujące może trwać m-ce lub lata; ambulatoryjnie w leczeniu nerwic lub odwykowym do 150-200 mg dziennie.

Dzieci: 4-18 rż.
25-50 mg dziennie w 3-4 podzielonych dawkach; zwykle podaje się doustnie 1-2 mg/kg mc. Nie przekraczać dawki 50 mg dziennie.
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z lekarzem.


Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu.
drażetki 10 mg a 20 szt., a 30 szt., a 60 szt.; drażetki 25 mg a 20 szt., a 60 szt.; drażetki 100 mg a 20 szt. a 30 szt., a 60 szt. Jelfa SA; iniekcje domięśniowe 5 mg/ml a 5 ampułek po 5 ml; a 50 ampułek po 5 ml; iniekcje dożylne 25 mg/ml a 10 ampułek po...
N05AA
Leku nie należy stosować w przypadkach: stwierdzonej nadwrażliwości na pochodne fenotiazyny; ostrych zatruć alkoholem, lekami nasennymi, przeciwbólowymi oraz psychotropowymi; zaburzeń czynności układu krwionośnego (np. w agranulocytozie); jaskry z wąskim kątem przesączania.
Podczas jednoczesnego stosowania chlorpromazyny z lekami o działaniu depresyjnym na o.u.n. np. barbituranami, narkotycznymi lekami przeciwbólowymi dochodzi do zwiększenia ich depresyjnego działania. Chlorpromazyna zwiększa w surowicy krwi stężenie trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych takich jak: amitryptylina, imipramina, doksepina i inne oraz zwiększa efekt hipotensyjny leków obniżających ciśnienie krwi, jak: atenolol, kaptopril, enalapril, epinefryna, propranolol. Podczas jednoczesnego stosowania dochodzi do zwiększenia siły działania leków blokujących receptory b-adrenergiczne. Wzajemne hamowanie metabolizmu każdego z leków powoduje wzrost ich stężenia w surowicy krwi, co prowadzi do sumowania efektów hipotensyjnych, a nawet arytmii. Obniżenie skuteczności działania chlorpromazyny przy jednoczesnym stosowaniu leków o właściwościach adsorpcyjnych, alkalizujących oraz związków litu. Obniżenie stężenia chlorpromazyny w surowicy krwi przy jednoczesnym stosowaniu ranitydyny, cymetydyny itp. Zmniejszenie skuteczności działania chlorpromazyny zastosowanej razem z amfetaminą ze względu na antagonizm działania obu leków. Zwiększenie poziomu prolaktyny w surowicy przy równoczesnym podaniu z chlorpromazyną. Hamowanie skuteczności działania leków hamujących łaknienie w przypadku jednoczesnego podawania z pochodnymi fenotiazyny.
Nie istnieje specyficzna odtrutka. Stosuje się leczenie objawowe.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©