Reklama
OPIS LEKU
FENICORT
iniekcje 25 mg.
PREDNISOLONE SODIUM TETRAHYDROPHTHALATE
Długotrwały reumatyzm stawów, reumatoidalne zapalenie mięśnia sercowego. Choroby alergiczne - astma, złuszczające się zapalenie skóry, uczulenie na leki. Waskulity (stany zapalne ścian naczyń krwionośnych), poważne stany zapalne jelita grubego z krwawieniami. Choroby tkanki łącznej. Niektóre choroby krwi jak granulocytopenia, anemia. Pomocniczo w terapii nowotworów, w niektórych nowotworach krwi, prostaty, piersi, gruczołów limfatycznych.
Fenicort jest preparatem kortyzonowym (glikokortykosterydem), który przeciwdziała reakcjom uczuleniowym i łagodzi je, a ponadto przynosi ulgę w procesach zapalnych oraz stanach reumatycznych.


Syntetyczny glikokortykosteroid pochodna kortyzonu, wykazujący działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i hamujące reakcje alergiczne.
substancja czynna - prednisolone sodium tetrahydrophthalate.

1 fiolka zawiera 25 mg soli sodowej tetrohydroftalanu prednizolonu.
Leczenie objawowe:

* hiperkalcemia w przebiegu chorób nowotworowych;
* choroby tkanki łącznej (wspomagająco i zwykle krótkotrwale) - łuszczycowe zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń układowy, początkowy okres choroby reumatycznej, ostre nieswoiste zapalenie kaletki maziowej, ostre dnawe zapalenie stawów;
* choroby skóry - pęcherzyce, ciężki rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, ciężka łuszczyca;
* choroby alergiczne - postaci ciężkie w przebiegu: astmy, kontaktowego zapalenia skóry, atopowego zapalenia skóry, choroby posurowiczej, reakcje nadwrażliwości na leki; ostre i przewlekłe alergiczne i zapalne procesy ciężkiego stopnia dotyczące gałki ocznej;
* przewlekłe choroby przewodu pokarmowego - colitis ulcerosa, choroba Leśniowskiego i Crohna;
* choroby układu oddechowego - sarkoidoza, zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, zachłystowe zapalenie płuc, piorunująca lub rozsiana gruźlica z równoczesną chemioterapią;
* choroby hematologiczne - niedokrwistość hemolityczna nabyta, niedokrwistość aplastyczna wrodzona, wtórna małopłytkowość;
* choroby nowotworowe - jako postępowanie paliatywne: białaczki i chłoniaki u dorosłych, ostra białaczka u dzieci; zespół nerczycowy bez mocznicy samoistny lub w przebiegu tocznia rumieniowatego trzewnego w celu wywołania diurezy i/lub zmniejszenia białkomoczu; gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych z blokiem podpajęczynówkowym z równoczesną chemioterapią; włośnica zlokalizowana w o.u.n. lub w mięśniu sercowym;
* w tężcu jako leczenie wspomagające.
Pacjenci cierpiący na infekcje bakteryjne, zwłaszcza gruęlicę, choroby spowodowane wirusami, wrzód żołądka lub dwunastnicy, cukrzycę, wysokie ciśnienie krwi, choroby psychiczne, niewydolność serca, zgąbczenie kości, po przebytej operacji na naczyniach krwionośnych powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Fenicortem.
Fenicortu nie należy podawać w infekcjach bez jednoczesnego stosowania antybiotyków. Zakończenie kuracji kortyzonowej powinno polegać na stopniowym wycofywaniu leku, ponieważ nagłe przerwanie podawania leku grozi zaburzeniami hormonalnymi, zwłaszcza, jeśli kuracja była długotrwała.
W razie pojawienia się gorączki, w stressie psychicznym lub fizycznym może zachodzić konieczność zmiany dawki leku, w takich sytuacjach należy zasięgnąć porady lekarza. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Fenicort stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków jednocześnie z preparatem należy przedyskutować z lekarzem.


Może maskować objawy zakażenia, nasilać niestabilność emocjonalną (zaburzenia psychiczne). Działanie leku jest nasilone u chorych ze współistnieniem niedoczynności tarczycy, marskości wątroby. Lek stosować ze szczególną ostrożnością we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, jeżeli istnieje zagrożenie perforacją lub zakażeniem bakteriami, w uchyłkowatości jelit, świeżych zespoleniach jelitowych, nieczynnej lub czynnej chorobie wrzodowej, niewydolności nerek, nadciśnieniu tętniczym, cukrzycy, osteoporozie, a także w myasthenia gravis, jaskrze, w chorobach psychicznych oraz u dzieci.
>1/100
- Zaburzenia w gospodarce wodnej ustroju, co wyraża się w obrzmieniach i zatrzymaniu wody w ustroju. Można temu przeciwdziałać stosując dietę bezsolną oraz preparaty moczopędne.
- Wysokie ciśnienie krwi.
- Zbyt małe stężenie potasu w ustroju, czemu można przeciwdziałać stosując preparaty potasu.
- Zbyt duże stężenie cukru we krwi oraz moczu. Sytuacja wraca na ogół do normy po zakończeniu kuracji kortyzonowej.
- Pojawienie się utajonej dotychczas cukrzycy.
- Fenicort osłabia samoobronę ustroju, co stwarza niebezpieczeństwo infekcji oraz rozprzestrzeniania infekcji z lokalnego stanu zapalnego na cały ustrój.
- Długotrwałe stosowanie leku zaburza równowagę wapnio-azotową, co przyczynia się do zgąbczenia kości.
- Utrudnienie gojenia ran.
- Osłabienie mięśni, zmiany w obrazie krwi.
- Niezwykła łatwość występowania krwiaków.
- Zahamowanie wzrostu u dzieci.

1/1000
- Podniecenie.
- U osób z zaburzeniami psychicznymi może nastąpić uaktywnienie choroby z urojeniami, halucynacjami, maniami prześladowczymi i depresją.
- Wzmożona tendencja do powstawania zakrzepów krwi.
- Podniesienie ciśnienia śródgałkowego, zmętnienie soczewek.

<1/1000
- Podwyższenie ciśnienia śródczaszkowego.


Ryzyko ujawnienia się działań niepożądanych zwiększa się wraz z wydłużeniem czasu leczenia. Najczęstsze to: zatrzymanie wody i sodu w organizmie, hipokaliemia, zasadowica hipokaliemiczna, zastoinowa niewydolność serca u podatnych chorych, ryzyko wystąpienia zakrzepów (szczególnie u chorych unieruchomionych), nadciśnienie tętnicze, osłabienie mięśniowe, miopatia posteroidowa, zmniejszenie masy mięśniowej, osteoporoza, patologiczne złamania kości długich, choroba wrzodowa (perforacje, krwotok), zapalenie trzustki, zaniki skóry, zwiększona podatność na uszkodzenia, wybroczyny i wylewy podskórne, wzmożona potliwość, trądzik, rozstępy, utrudnione gojenie ran, hamowanie reakcji na testy alergiczne; zawroty i bóle głowy, zaburzenia psychiczne, drgawki, objawy rzekomego guza mózgu (zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego i obrzęk tarczy nerwu wzrokowego), zaburzenia miesiączkowania, jatrogenny zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórne zahamowanie reaktywności osi przysadkowo-nadnerczowej (ujawnienie się objawów w sytuacjach stresowych - uraz, zabieg, zakażenie), zmniejszenie tolerancji węglowodanów do wystąpienia cukrzycy włącznie, zwiększenie zapotrzebowania na insulinę, zaćma, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, jaskra wtórna. Powoduje ujemny bilans azotowy i zwiększoną podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze. Może wywoływać reakcje alergiczne.
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od większej dawki, którą następnie zmniejsza się do określonej dawki podtrzymującej. Zakończenie kuracji należy przeprowadzać stopniowo zmniejszając dawkę. Nie należy przerywać leczenia bez porozumienia się z lekarzem. Zastrzyki domięśniowo, dożylnie, podskórnie lub wlewy wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.


Dawkowanie indywidualne.
Dożylnie lub domięśniowo, najczęściej w dawce 25-50 mg jednorazowo dla dorosłych, 1,5-2,5 mg/kg mc./dobę dla dzieci, w zależności od wieku. W razie potrzeby dawkę można powtórzyć.
Doodbytniczo (colitis ulcerosa) 20-40 mg leku po rozcieńczeniu w 25-250 ml wody.
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z lekarzem.


Kategoria C. Nie należy stosować w okresie karmienia piersią.
iniekcje 25 mg a 10 fiolek z substancją suchą.
H02AB
* Nadwrażliwość na składniki preparatu.
* Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy,
* niewydolność nerek,
* osteoporoza,
* zakażenia bakteryjne, wirusowe,
* zakażenia grzybicze układowe i oczu,
* pełzakowica,
* gruźlica (z wyjątkiem wcześniej wymienionych wskazań),
* jaskra,
* zaburzenia psychiczne.

Nie stosować 8 tyg. przed szczepieniami ochronnymi, 2 tyg. po szczepieniach. Do względnych przeciwwskazań należą: choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, ostra i przewlekła niewydolność serca, cukrzyca, choroba zakrzepowo-zatorowa, podeszły wiek, u chorych z gruźlicą w wywiadzie.
Podawanie prednizolonu powinno odbywać się zgodnie z rytmem dobowym wydzielania hormonów przez korę nadnerczy. W sytuacji stresowej (zakażenie, zabieg) może być konieczne zwiększenie dawki. Dawki podtrzymujące podaje się w godzinach rannych codziennie lub (gdy jest to możliwe) co drugi dzień. W trakcie długo trwającego leczenia ze względu na supresję wydzielania endogennych kortykosteroidów, lek należy odstawiać stopniowo. Schemat zmniejszania dawek zależy od wskazania, stanu pacjenta, tolerancji i okresu leczenia.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©