Reklama
Encyklopedia leków
OPIS LEKU
GENSULIN M10; -M20; -M30; -M40; -M50
inj. [zawiesina] 100 j.m./ml; 40 j.m./ml
INSULINUM HUMANUM + INSULINUM ISOPHANUM
Insulina jest hormonem wytwarzanym w wyspecjalizowanych komórkach trzustki. Bierze udział w przemianach węglowodanów, tłuszczów i białek, powodując m.in. obniżenie stężenia glukozy we krwi. Niedobór insuliny w organizmie powoduje cukrzycę. Insulina podawana w postaci wstrzyknięć działa identycznie jak hormon wytworzony w organizmie. Po podaniu doustnym insulina jest rozkładana całkowicie w przewodzie pokarmowym, dlatego jej preparaty podaje się w postaci wstrzyknięć. Preparaty insuliny ludzkiej Gensulin w postaci zawiesin izofanowych dwufazowych - mieszanek Gensulin M10, M20, M30, M40 i M50, po podaniu których początek działania występuje w ciągu 30 min, działanie max. - pomiędzy 2-8 h, a długość działania wynosi do 24 h i zależy od wielkości dawki. U ludzi zdrowych insulina jest związana w około 5% z białkami krwi. Wykazano obecność insuliny w płynie mózgowo-rdzeniowym, w stężeniach wynoszących około 25% wartości obecnych w surowicy krwi. Insulina jest metabolizowana w wątrobie i nerkach. Małe ilości są metabolizowane w mięśniach i tkance tłuszczowej. U chorych na cukrzycę insulina jest metabolizowana tak samo jak u osób zdrowych. Insulina jest eliminowana przez nerki. Śladowe ilości wydzielane są z żółcią. T0,5 insuliny ludzkiej wynosi około 4 min. Choroby nerek i wątroby mogą opóźniać eliminację insuliny. U pacjentów w podeszłym wieku eliminacja insuliny przebiega wolniej i czas działania hipoglikemizującego jest przedłużony.
1 fiolka (10 ml) Gensulin M10 (10/90) zawiera 400 j.m. lub 1000 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 10:90.
1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) Gensulin M10 (10/90) zawiera 300 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 10:90.

1 fiolka (10 ml) Gensulin M20 (20/80) zawiera 400 j.m. lub 1000 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 20:80.
1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) Gensulin M20 (20/80) zawiera 300 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 20:80.

Gensulin M30 (30/70) zawiera 400 j. m. lub 1000 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 30:70.
1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) Gensulin M30 (30/70) zawiera 300 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 30:70.

Gensulin M40 (40/60) zawiera 400 j.m. lub 1000 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 40:60.
1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) Gensulin M40 (40/60) zawiera 300 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 40:60.

Gensulin M50 (50/50) zawiera 400 j.m. lub 1000 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 50:50.
1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) Gensulin M50 (50/50) zawiera 300 j.m. mieszaniny insuliny ludzkiej i izofanowej w stosunku 50:50.
Leczenie chorych na cukrzycę, którzy wymagają stosowania insuliny. Cukrzyca ciężarnych.
Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić, czy u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła reakcja uczuleniowa na preparat insuliny (jeśli tak to należy przeprowadzić testy skórne przed rozpoczęciem leczenia), a także na inne leki, pokarm, środki konserwujące, barwniki. W czasie stosowania insuliny należy monitorować stężenie glukozy w surowicy krwi (np.: za pomocą testów paskowych) oraz w moczu, stężenie glikolowanej hemoglobiny (HbA1) i fruktozaminy. Objawy hipoglikemii mogą pojawiać się w różnym czasie i mieć różne nasilenie. Jeśli pojawiają się często, należy zmienić dawki insuliny lub dietę. Pacjenci, u których zmienia się rodzaj stosowanej insuliny (insulinę pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką), mogą wymagać zmniejszenia dawki insuliny (możliwość wystąpienia hipoglikemii). Wczesne objawy hipoglikemii mogą być słabsze u pacjentów: zmieniających rodzaj insuliny; u których stężenie glukozy uległo wyrównaniu; w długotrwałej cukrzycy, neuropatii cukrzycowej lub w razie równoczesnego stosowania leków b-adrenolitycznych. Zarówno nie leczona hipoglikemia jak i hiperglikemia mogą być przyczyną utraty świadomości, śpiączki lub zgonu. Ważne jest ścisłe przestrzeganie regularności i obfitości posiłków, oraz kontrola lekarska (zwłaszcza w pierwszych tyg. leczenia). Zwiększony wysiłek fizyczny zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę. Zwiększona praca mięśni w okolicy wstrzyknięcia insuliny przyspiesza wystąpienie hipoglikemii. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmienić: zaburzenia czynności przysadki mózgowej, nadnerczy lub tarczycy; wysoka gorączka, ciężkie zakażenie (może znacznie zwiększać zapotrzebowanie na insulinę); przeżycia emocjonalne; choroby i zaburzenia czynności przewodu pokarmowego, przebiegające z nudnościami i wymiotami, biegunką, powolnym opróżnianiem żołądka, zaburzeniami wchłaniania. W niewydolności nerek eliminacja insuliny jest zmniejszona, a czas jej działania wydłuża się. Cukrzyca związana z chorobami trzustki, cukrzyca współistniejąca z chorobą Addisona lub niedoczynnością przysadki mózgowej wymaga stosowania bardzo małych dawek leku. Podczas długotrwałego leczenia insuliną może rozwinąć się oporność na insulinę (należy zastosować większe dawki insuliny). Z powodu hipoglikemii (występujące bóle głowy, niepokój, podwójne widzenie, zaburzenia kojarzenia i odległości); na początku leczenia insuliną, w czasie zmiany preparatu, w przypadku stresu lub nadmiernego wysiłku fizycznego (gdy występują duże wahania stężenia glukozy we krwi) może wystąpić upośledzenie zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń będących w ruchu. Zalecana jest kontrola stężenia glukozy we krwi w czasie długiej podróży. U osób zamierzających przekroczyć przynajmniej dwie strefy czasowe należy zmienić schemat podawania insuliny. W czasie podróży lotniczej należy insulinę przechowywać w bagażu podręcznym, a nie w luku bagażowym (nie może ulec zamrożeniu).
Najczęściej hipoglikemia mogąca prowadzić do utraty przytomności, a w skrajnych przypadkach zagrażać życiu. Sporadycznie ustępujące po kilku dniach/tyg. reakcje uczuleniowe takie jak rumień, obrzęk i świąd w miejscu wstrzyknięcia, czasami występujące na skutek działania substancji drażniących występujących w środkach do odkażania skóry lub też złej techniki wykonania wstrzyknięcia. Rzadziej ogólnoustrojowe objawy uczuleniowe (uogólniona wysypka, duszność, świszczący oddech, obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, przyspieszone tętno i pocenie się), które w ciężkich przypadkach mogą stanowić zagrożenie dla życia chorego i wymagają natychmiastowego leczenia. Zmiana insuliny lub odczulanie mogą okazać się konieczne. W miejscu wstrzyknięcia może wystąpić lipodystrofia (zanik podskórnej tkanki tłuszczowej).
W praktyce klinicznej znanych jest wiele schematów leczenia insuliną ludzką. Doboru właściwego z nich, indywidualnie dla konkretnego pacjenta, w zależności od jego zapotrzebowania, musi dokonać lekarz. Dawkę oraz rodzaj preparatu insuliny na podstawie stwierdzonego stężenia glukozy we krwi, ustala się indywidualnie. Pacjent nie może stosować żadnego innego typu insuliny poza tym jaki zalecił lekarz. Pacjent nie powinien mieszać przepisanej insuliny z innym rodzajem insuliny, o ile nie zalecił tego lekarz. Preparaty Gensulin są przeznaczone do wstrzyknięć podskórnych. W wyjątkowych przypadkach preparaty Gensulin mogą być podane domięśniowo.
Ciąża u chorej na cukrzycę jest wskazaniem do stosowania insuliny (hiperglikemia u kobiet w ciąży może powodować anomalie u płodu). W I trymestrze ciąży następuje zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę z koniecznością zmniejszenia dawki insuliny, które jednak stopniowo wzrasta w ciągu II i III trymestru, przeciętnie o 75% dawki sprzed okresu ciąży. Bezpośrednio po porodzie zapotrzebowanie gwałtownie zmniejsza się. Karmienie piersią podczas leczenia insuliną jest dopuszczalne. W czasie laktacji zapotrzebowanie na insulinę jest mniejsze niż przed ciążą, a wyrównanie do pierwotnego zapotrzebowania następuje po 6-9 m-cach.
Fiolka 10 ml 5 wkładów do wstrzykiwaczy 3 ml
A10AD
Hipoglikemia. Nadwrażliwość na insulinę ludzką lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
Preparatu nie należy mieszać z insulinami pochodzenia zwierzęcego, oraz z innymi insulinami biosyntetycznymi. Wiele często stosowanych leków (m.in. niektóre leki obniżające ciśnienie, leki nasercowe, leki obniżające poziom lipidów w surowicy, stosowane w schorzeniach tarczycy, niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, salicylany, leki przeciwbakteryjne, doustne preparaty antykoncepcyjne) może wpływać na działanie insuliny i na skuteczność terapii insulinowej. Dotyczy to również leków bez recepty. Leki i substancje nasilające działanie insuliny: leki b-adrenolityczne, chlorochina, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory MAO (leki przeciwdepresyjne), metyldopa, klonidyna, pentamidyna, salicylany, steroidy anaboliczne, cyklofosfamid, sulfonamidy, tetracykliny, chinolony przeciwbakteryjne oraz alkohol etylowy. Leki zmniejszające działanie insuliny: diltiazem, dobutamina, estrogeny (również doustne środki antykoncepcyjne), fenotiazyny, fenytoina, hormony tarczycy, heparyna, kalcytonina, kortykosteroidy, leki przeciwwirusowe stosowane w zakażeniu HIV, niacyna, tiazydy moczopędne.
Nie istnieje jednoznaczna definicja przedawkowania insuliny, ponieważ stężenie glukozy w surowicy krwi jest rezultatem złożonych zależności pomiędzy poziomem insuliny, dostępnością glukozy i innych procesów metabolicznych. Zastosowanie zbyt dużej dawki insuliny prowadzi do hipoglikemii. Objawy: apatia, stan splątania, kołatanie serca, ból głowy, pocenie się, wymioty. Postępowanie. Łagodna hipoglikemia ustępuje po doustnym podaniu glukozy oraz produktów zawierających cukier. Pacjenci z umiarkowanie ciężką hipoglikemią wymagają domięśniowego lub podskórnego zastosowania glukagonu, a następnie po wystąpieniu poprawy stanu zdrowia, doustnego podania węglowodanów. W przypadku braku pozytywnej reakcji na zastosowanie glukagonu należy podać dożylnie roztwór glukozy. W przypadkach ciężkiej hipoglikemii z towarzyszącą śpiączką, konieczne jest podskórne lub domięśniowe wstrzyknięcie glukagonu. Jeżeli glukagon jest niedostępny albo stan zdrowia pacjenta nie poprawia się po podaniu glukagonu, wówczas należy podać dożylnie roztwór glukozy. Zaraz po odzyskaniu przytomności pacjent powinien spożyć posiłek.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©