Reklama
OPIS LEKU
HEPARINUM
iniekcje 25000 j.m./ml; 5000 j.m./ml
HEPARINUM NATRICUM
Zapobieganie zakrzepom krwi, gdy ryzyko ich powstania jest zwiększone, np. po operacjach chirurgicznych, w zawale serca. Heparynę stosuje się również w leczeniu zakrzepów krwi w kończynach dolnych i płucach w zatorach tętnic. Stosowanie heparyny daje również dobre wyniki w leczeniu odmrożeń i oparzeń.
Heparyna jest substancją występującą naturalnie w organizmie. Heparyna powstrzymuje procesy krzepnięcia krwi. Jej maksymalne działanie po wstrzyknięciu następuje po 2-4 godzinach.


Preparat zawiera sól sodową heparyny, która wykazuje właściwości przeciwzakrzepowe. Heparyna hamuje reakcje prowadzące do krzepnięcia krwi i tworzenia się fibrynowego skrzepu. W małych ilościach heparyna w połączeniu z antytrombiną III unieczynnia aktywną postać osoczowego czynnika X (Xa) oraz hamuje proces przekształcania protrombiny w trombinę. W większych ilościach heparyna unieczynnia trombinę oraz zapobiega przekształcaniu fibrynogenu w fibrynę i stabilizacji fibryny, hamując aktywację czynnika stabilizującego włóknik. Nie wykazuje aktywności fibrynolitycznej, nie rozpuszcza istniejącego skrzepu włóknikowego.
Heparyna nie powoduje zmiany czasu krwawienia. W zakresie dawek leczniczych (stosowanych w leczeniu zaburzeń zakrzepowo - zatorowych) heparyna powoduje wydłużenie czasu krzepnięcia (czas krzepnięcia pełnej krwi, czas kaolinowo - kefalinowy).
Początek działania przeciwzakrzepowego po podaniu dożylnym występuje w ciągu kilkunastu sekund, maksymalne działanie występuje po 10 minutach. Działanie heparyny utrzymuje się przez 2 - 4 godziny. Heparyna wiąże się z lipoproteinami o małej gęstości, globulinami (w tym alfa - globuliną) i z fibrynogenem. Dystrybucja heparyny w organizmie dotyczy praktycznie przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Objętość dystrybucji wynosi 5,5% masy ciała ( 0,07 l/kg )
Heparyna jest metabolizowana głównie w wątrobie. Klirens nerkowy heparyny wynosi 0,5 - 0,6 ml/kg m.c./min.
Objętość dystrybucji i klirens nerkowy heparyny u noworodków osiągają wyższe wartości niż u dorosłych. Dlatego u noworodków zachodzi konieczność zastosowania wyższej dawki lub szybszego tempa wlewu. Heparyna nie przenika przez barierę łożyskową i nie jest wydzielana do mleka kobiecego.
U pacjentów z niewydolnością nerek okres połowicznej eliminacji leku nie ulega zmianie.
substancja czynna - heparin sodium

1 ml roztworu:
Substancja czynna: sól sodowa heparyny 5 000 j.m.
Substancje pomocnicze: Chlorek sodu 4,0 mg; Alkohol benzylowy 9,0 mg; Woda do wstrzykiwań do 1,0 ml
* leczenie zakrzepicy żylnej,
* leczenie zatoru tętnicy płucnej,
* leczenie obwodowych zatorów tętniczych,
* diagnozowanie i leczenie ostrych i przewlekłych koagulopatii ze zużycia czynników krzepnięcia ( np. DIC - zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego).
Leku nie wolno podawać w uczuleniu na heparynę, w chorobie wrzodowej żołądka, w bakteryjnym zapaleniu wsierdzia, w złośliwych nowotworach z tendencją do krwawień, w zmniejszonej krzepliwości krwi. Leku nie wolno podawać również w uszkodzeniach oraz operacjach na centralnym systemie nerwowym, zwłaszcza w zabiegach na oczach i uszach. Pacjenci cierpiący na gruęlicę, cukrzycę, zaburzoną funkcję nerek lub wątroby, a także poważne i złośliwe nadciśnienie krwi powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji heparyną.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli heparynę stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Leki zmniejszające krzepliwość krwi, jak na przykład kwas acetylosalicylowy, oraz pochodne kumaryny nie powinny być stosowane łącznie z preparatem. Leczenie heparyną w dużych dawkach oznacza ryzyko powstawania krwawień, dlatego niezbędne jest regularne kontrolowanie czasu krzepnięcia krwi u leczonych pacjentów.


Należy poinformować lekarza o współistniejących chorobach: niewydolności wątroby, nerek, nadciśnieniu tętniczym, chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, chorobach naczyń siatkówki i naczyniówki. W rzadkich przypadkach może dojść do wystąpienia małopłytkowości immunologicznej zależnej od heparyny. Należy wtedy przerwać podawanie leku i zaniechać jego stosowania w przyszłości.
Działania uboczne w formie krwawień występują u około 10% pacjentów.

>1/100
- Krwawienia.
- Spadek liczby płytek krwi.
- Zmiany w funkcjach wątroby.

<1/1000
- Reakcje alergiczne, wstrząs alergiczny.
- Zaburzenia w funkcji kory nadnerczy.
- Zgąbczenie kości.
- Wypadanie włosów.


Krwawienia, małopłytkowość immunologiczna zależna od heparyny, zespół białego zakrzepu, martwica skóry w miejscu wstrzyknięcia; rzadko uogólnione reakcje alergiczne (pokrzywka, zapalenie spojówek, gorączka, nieżyt nosa, łzawienie), przejściowe łysienie, osteoporoza, hipoaldosteronizm, hiperkaliemia, zwiększenie aktywności aminotransferaz.
Dawkę ustala lekarz dostosowując ją do potrzeb pacjenta oraz rodzaju schorzenia. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.


Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego w powtarzanych wstrzyknięciach lub w ciągłym wlewie.
Dawki preparatu należy ustalać indywidualnie na podstawie wyników testów czynności układu krzepnięcia.
Heparynę stosuje się zwykle przez 7 - 10 dni.

Dorośli
Wstrzyknięcie dożylne: dawka wstępna 5 000 j. m. (1ml roztworu heparyny 5 000 j.m./1ml), następnie 5 000 - 10 000 j.m. co 4 -6 godzin.
Wlew dożylny: po dawce wstępnej podanej w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus)
5 000 j.m, do tej samej żyły podaje się heparynę z szybkością 1 000 - 1 500 j.m. /h lub około 20 j.m./kg m.c./h za pomocą pompy infuzyjnej; w przypadku braku pompy infuzyjnej, po dawce wstępnej 5 000 j. m. można zastosować ciągły wlew kroplowy, podając pacjentowi (0,7 ml/min) połowę dawki dobowej (ok.250 j.m./kg m.c.) w 500 ml 0,9% roztworu NaCl co 12 godzin.

Pacjenci w wieku podeszłym:
Nie ma konieczności modyfikowania dawki u osób w wieku podeszłym. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na kobiety po 60 r.ż. ze względu na większe ryzyko powikłań krwotocznych.

Dzieci
Leczniczo, dostosowując dawkę indywidualnie, w zależności od wyników testów czynności układu krzepnięcia - dawka wstępna 50 j.m/kg m.c. wstrzyknięta dożylnie, następnie 25 j.m./kg m.c./h we wlewie dożylnym. Maksymalna jednorazowa dawka dożylna heparyny u dzieci wynosi 10 000 j.m.

Upośledzenie czynności nerek
Nie ma konieczności modyfikowania dawkowania u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek.
Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania heparyny podczas ciąży.
Heparyna nie przenika do mleka matki.


Heparynę można podawać kobietom w ciąży tylko w sytuacjach, gdy jest to niezbędne dla zdrowia matki. Heparyna nie jest wydzielana do mleka kobiecego.
iniekcje 25000 j.m./ml a 1 ampułka po 1 ml a 1 fiolka 5000 j.m/ml.

Fiolki - opakowanie zawierające 5, 10, 50 lub 100 fiolek o pojemności 5 ml Ampułki - opakowanie zawierające 5, 10, 50 lub 100 ampułek o pojemności 5 ml
Chronić od światła.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Uwaga:
Po pobraniu pierwszej dawki fiolki należy przechowywać w lodówce nie dłużej niż 3 dni.
Przed zastosowaniem leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu, nie stosować po terminie ważności.
Nie należy stosować heparyny w następujących przypadkach:

* nie poddające się kontroli krwawienia,
* skazy krwotoczne, z wyjątkiem zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego,
* małopłytkowość
* nadwrażliwość na heparynę,

Nie należy stosować heparyny u osób, u których nie ma możliwości odpowiednio częstego monitorowania parametrów układu krzepnięcia krwi.
Leki hamujące czynność płytek krwi np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (kwas acetylosalicylowy, fenylbutazon, indometacyna), dekstran, dipirydamol, niektóre cefalosporyny - latamoksef, cefamandol, cefoperazon, mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe heparyny.
Dodatkowe wydłużenie czasu krzepnięcia pełnej krwi może być wynikiem jednoczesnego podawania heparyny i aprotininy.
Nitrogliceryna oraz glikozydy naparstnicy, tetracykliny, nikotyna i leki przeciwhistaminowe mogą również osłabiać działanie przeciwzakrzepowe heparyny. Heparyna może być przyczyną wzrostu aktywości aminotransferaz wątrobowych.
Penicylina, tetracyklina, erytromycyna, gentamicyna, kanamycyna, kolistyna, nowobiocyna, wankomycyna, chlordiazepoksyd, hydroksyzyna, prochlorpromazyna, wodorobursztynian hydrokortyzonu oraz morfina i jej pochodne tworzą nierozpuszczalne kompleksy z heparyną.
Podstawowym objawem przedawkowania są krwawienia. W przypadku krwawień o małym nasileniu należy zmniejszyć dawkę preparatu lub całkowicie zaprzestać jego podawania.
W razie wystąpienia krwawień należy dożylnie podać 1% roztworu siarczanu protaminy (1 mg siarczanu protaminy neutralizuje ok. 115 j. m. heparyny ). W sytuacjach zagrażających życiu należy rozważyć przetoczenie świeżej krwi lub świeżego mrożonego osocza.
Heparyna nie oddziałuje na zdolność prowadzenia urządzeń i pojazdów mechanicznych.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©