Reklama
OPIS LEKU
LORISTA H
tabletki powlekane 50 /12,5 mg
LOSARTAN POTASSIUM + HYDROCHLOROTHIAZIDE
Preparat z grupy leków działających na układ renina-angiotensyna; preparat złożony, antagonista angiotensyny II i diuretyk. Substancje czynne preparatu przejawiają tzw. efekt addycyjny, zmniejszając ciśnienie tętnicze silniej niż każdy ze składników oddzielnie. Wydaje się, że efekt ten wynika z wzajemnie uzupełniających się sposobów działania obydwu składników. Działanie hipotensyjne preparatu utrzymuje się przez 24 h. Hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, zwiększa wydzielanie aldosteronu, zmniejsza poziom potasu w osoczu krwi i zwiększa poziom angiotensyny II.

Hydrochlorotiazyd powoduje pośredni wzrost poziomu kwasu moczowego, losartan zmniejsza hiperurykemię wywołaną przez diuretyki. Po podaniu doustnym działanie diuretyczne występuje po 2 h, efekt max. po ok. 4 h i utrzymuje się przez 6-12 h. Losartan wiąże się selektywnie z receptorem AT1, blokuje wszystkie fizjologicznie istotne działania angiotensyny II i poprzez hamowanie aldosteronu może zmniejszać utratę potasu wywołaną leczeniem moczopędnym. Po podaniu doustnym losartan jest dobrze wchłaniany i po pierwszym przejściu przez wątrobę tworzy aktywny metabolit kwasu karboksylowego. Śr. max. stęż. losartanu jest osiągane po 1 h, a jego aktywnego metabolitu po 3-4 h. Losartan i jego metabolit są wydalane z żółcią w 58% oraz z moczem w 35%. Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany, 61% dawki doustnej jest wydalane w postaci niezmienionej.
1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
Leczenie nadciśnienia tętniczego. Preparat złożony nie jest odpowiedni dla terapii początkowej.
Stosowanie leku nie jest zalecane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny niższy niż 30 ml/min). Leczenie skojarzone z zastosowaniem losartanu i hydrochlorotiazydu zmniejsza hiperurykemię wywołaną przez hydrochlorotiazyd. W wyniku zahamowania układu renina-angiotensyna, u wrażliwych pacjentów, zwłaszcza u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, mogą pojawić się zaburzenia w funkcjonowaniu nerek, w tym niewydolność nerek, które mogą być odwracalne po zaprzestaniu leczenia. U niektórych pacjentów może pojawić się objawowa hipotonia.

Podczas stosowania preparatu należy sprawdzać poziom elektrolitów w regularnych odstępach czasu. Leczenie diuretykami tiazydowymi może wiązać się ze wzrostem poziomu cholesterolu i trójglicerydów, upośledzeniem tolerancji glukozy, podwyższeniem stężenia wapnia w osoczu. Po zastosowaniu tiazydow obserwowano reakcje nadwrażliwości u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową, jak również zaostrzenie lub uaktywnienie tocznia rumieniowatego układowego. Produkt zawiera laktozę. Tiazydy mogą zaburzać wykonanie testów czynnościowych przytarczyc ze względu na ich wpływ na metabolizm wapnia.
W kontrolowanych badaniach klinicznych nad znacznym nadciśnieniem, jedynie zawroty głowy były działaniem niepożądanym, zgłaszanym jako związane z lekiem. Po wprowadzeniu leku na rynek najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: kaszel, ból brzucha, nudności, biegunka, dyspepsja, ból głowy, skurcze mięśniowe, bóle pleców, nóg, bóle mięśniowe, astenia, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, bezsenność. W badaniach krwi obserwowano hiperkaliemię, nieznaczne zmniejszenie wartości hematokrytu i hemoglobiny.
Zalecana dawka początkowa i podtrzymująca: 1 tabl./dobę. U pacjentów, którzy nie przejawiają właściwej reakcji na leczenie, dawkę można zwiększyć do 1x2 tabl./dobę. Max. dawka to 2 tabl. raz na dobę. Max. działanie obniżające ciśnienie występuje po 3 tyg. od rozpoczęcia leczenia.
Stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią.
28 sztuk
C09DA
Nadwrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek ze składników preparatu oraz na produkty lecznicze będące pochodnymi sulfonamidów (ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu); bezmocz.
* Nie stwierdzono klinicznie ważnych interakcji losartanu z hydrochlorotiazydem, digoksyną, warfaryną, cymetydyną, fenobarbitalem, ketokonazolem i erytromycyną. Ryfampicyna i flukonazol zmniejszają poziom jego aktywnych metabolitów.
* Jednoczesne stosowanie diuretyków oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amilorid), preparatów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas może spowodować wzrost stężenia potasu w osoczu.
* Indometacyna (niesteroidowy lek przeciwzapalny) może zmniejszać działanie hipotensyjne losartanu.
* Podawanie diuretyków tiazydowych z alkoholem, barbituranami lub środkami do znieczulenia ogólnego może nasilać hipotonię ortostatyczną. Ponadto może okazać się konieczne odpowiednie dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych (doustne i insulina).
* Jednocześnie stosowane inne leki hipotensyjne mogą wywierać efekt addycyjny. W obecności żywic jonowymiennych wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zmniejszone. Kortykosteroidy, ACTH podawane z hydrochlorotiazydem zwiększają utratę elektrolitów, szczególnie potasu.
* Lek też może zwiększać wrażliwość na środki zwiotczające.niedepolaryzujące (np. tubokuraryna).
* Diuretyki zmniejszają klirens nerkowy litu, powodując w ten sposób zwiększone ryzyko jego toksyczności.
* Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą zmniejszyć działanie diuretyków. Wysokie dawki preparatów wapnia stosowane jednoczesnie z diuretykami tiazydowymi mogą sprzyjać rozwojowi zespołu Burnetta (milk-alkali syndrome) z hiperkalcemią, alkalozą metaboliczną i niewydolnością nerek.
Leczenie jest objawowe i polega na podtrzymywaniu funkcji życiowych. Postępowanie według ogólnie przyjętych zasad.
Preparat może być stosowany razem z innymi lekami hipotensyjnymi.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©