Reklama
OPIS LEKU
LOSARTIC
tabletki powlekane 50 mg
LOSARTAN POTASSIUM
Lek obniżający ciśnienie tętnicze krwi z grupy antagonistów receptorów angiotensyny II. Hamuje zależny od angiotensyny skurcz naczyń krwionośnych i produkcję aldosteronu. Dobrze się wchłania z przewodu pokarmowego. Jest metabolizowany podczas pierwszego przejścia w wątrobie do aktywnego metabolitu, osiągając najwyższe stężenie w osoczu po 1 h. Wykazuje max. działanie po 6 h, działa przez 24 h. Pełny efekt terapeutyczny osiąga po ok. 3-6 tyg. Losartan i jego metabolity są wydalane w moczu i z kałem.
1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu.
Nadciśnienie tętnicze.
U pacjentów z nadwrażliwością na lek może wystąpić obrzęk naczynioruchowy. U pacjentów ze zmniejszoną objętością płynu wewnątrznaczyniowego (np. w wyniku leczenia dużymi dawkami leków moczopędnych) mogą wystąpić objawy nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. W takich przypadkach należy przed rozpoczęciem leczenia losartanem uzupełnić objętość płynu wewnątrznaczyniowego lub zastosować mniejszą dawkę początkową losartanu.

Brak dostatecznych danych klinicznych dotyczących stosowania losartanu u pacjentów ze zwężeniem zastawki, wywołującym objawy kliniczne, lub z kardiomiopatią. Stwierdzono zwiększone stężenie losartanu we krwi u pacjentów z marskością wątroby. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki losartanu.

U pacjentów leczonych losartanem (szczególnie u pacjentów, u których prawidłowa czynność nerek zależy od właściwego funkcjonowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, tj. chorych z ciężką niewydolnością krążenia lub z istniejącą już wcześniej niewydolnością nerek) obserwowano zmiany w czynności nerek w wyniku hamowania czynności układu renina-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych albo zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy. Zmiany te zwykle ustępują po przerwaniu leczenia.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze znacznym zaburzeniem czynności nerek i pacjentów po przeszczepie nerki. W takich przypadkach obserwowano wystąpienie objawów niedokrwistości. Preparat zawiera laktozę. Nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Zaburzenia układu immunologicznego:
reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, prowadzący do zwężenia dróg oddechowych, obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka. U niektórych z tych pacjentów już wcześniej stwierdzano występowanie obrzęków naczynioruchowych po zastosowaniu innych leków, także inhibitorów ACE. Rzadko opisywano występowanie zapalenia naczyń, w tym również plamicy Henocha-Schloenleina.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:
zapalenie wątroby (notowane rzadko), zaburzenia czynności wątroby.

Zaburzenia żołądka i jelit:
biegunka.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
niedokrwistość.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
bóle mięśni, bóle stawów.

Zaburzenia układu nerwowego:
migrena.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:
kaszel.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
pokrzywka, świąd, wysypka.

Badania diagnostyczne:
zwiększenie stężenia potasu we krwi powyżej 5,5 mmol/1; należy regularnie kontrolować stężenie potasu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, i zaburzeniami czynności nerek. Rzadko obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (A1AT) we krwi. Po odstawieniu leku wartość ta wracała do normy.
Dawka początkowa i podtrzymująca: 50 mg/dobę. Najsilniejsze działanie występuje po 3-6 tyg. leczenia. U niektórych pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki do 100 mg/dobę. Pacjenci w wieku powyżej 75 lat: dawka początkowa - 25 mg/dobę. Pacjenci ze średnio nasiloną i ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) oraz pacjenci dializowani: dawka początkowa - 25 mg/dobę. U niewielkiej liczby pacjentów ze zmniejszoną objętością płynu wewnątrznaczyniowego (np. pacjenci leczeni dużymi dawkami leków moczopędnych) należy rozważyć możliwość rozpoczęcia leczenia od dawki 25 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy rozważyć stosowanie niższych, niż ogólnie zalecane, dawek losartanu.
Stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli ciąża zostanie stwierdzona w czasie leczenia losartanem, należy natychmiast przerwać jego podawanie. Przed rozpoczęciem leczenia należy upewnić się, że pacjentka nie jest w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w czasie stosowania leku. Ponieważ istnieje możliwość wystąpienia działań niepożądanych u dziecka karmionego mlekiem matki przyjmującej losartan, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu podawania leku albo, biorąc pod uwagę znaczenie stosowania leku dla zdrowia matki, zrezygnować z karmienia piersią.
28 sztuk
C09CA
Nadwrażliwość na losartan lub substancje pomocnicze. Ciąża.
Nie stwierdzono znaczących interakcji z hydrochlorotiazydem, digoksyną, warfaryną, cymetydyną, ketokonazolem, erytromycyną i fenobarbitalem. W przypadku ryfampicyny i flukonazolu obserwowano zmniejszenie stężenia czynnego metabolitu losartanu. Nie zbadano znaczenia klinicznego tych interakcji. Stosowanie innych leków prowadzących do zatrzymania potasu w organizmie lub mogących zwiększać stężenie potasu we krwi (np. leków moczopędnych oszczędzających potas, środków uzupełniających ilość potasu w organizmie lub substytutów soli kuchennej, które zawierają potas) prowadzić może do zwiększenia stężenia potasu we krwi. Nie zaleca się tego typu leczenia skojarzonego. Działanie losartanu może być osłabione, jeśli jednocześnie stosuje się NLPZ, np. indometacynę.
Najbardziej prawdopodobnym objawem przedawkowania jest zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi i przyspieszenie akcji serca. Zwolnienie akcji serca może nastąpić w wyniku pobudzenia układu przywspółczulnego (nerwu błędnego). Jeżeli wystąpi znaczące klinicznie obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, należy wdrożyć leczenie podtrzymujące. Hemodializa nie jest skuteczna.
Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©