Reklama
OPIS LEKU
MIANSERIN
tabletki powlekane 10 mg
Depresje o różnym podłożu - okresu przekwitania, na tle tragicznych przejść, depresje endogenne - psychozy depresyjne.
Powody depresji psychicznych nie są do końca wyjaśnione. Wiadomo jednak, że u pacjentów przeżywających depresje występuje niedobór substancji przekaęnikowych, przewodzących impulsy między komórkami nerwowymi mózgu. MIANSERIN zapobiega niedostatkowi wymienionych substancji w mózgu i w ten sposób łagodzi stany depresyjne. MIANSERIN przeciwdziała również lękom. Efekt działania leku pojawia się po 2-3 tygodniach leczenia.


Czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny z grupy pochodnych pirazynoazepiny o działaniu przeciwlękowym oraz uspokajającym. Podobnie jak w przypadku innych leków poprawiających nastrój, mechanizm działania mianseryny nie został do końca poznany. Wiadomo, że lek blokuje presynaptyczne receptory a2-noradrenergiczne oraz zwiększa przemianę i uwalnianie mózgowej noradrenaliny. Działa również antagonistycznie wobec niektórych receptorów serotoninergicznych oraz blokuje receptory histaminowe H1. Nie wykazuje istotnego działania cholinolitytycznego (suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, przyspieszenie czynności serca, zaparcia, utrudnienie oddawania moczu) - typowego dla trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje również wychwytu zwrotnego amin katecholowych. Maksymalne stężenie we krwi pojawia się w 2-3 godzin od doustnego przyjęcia leku. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 90%. W wyniku metabolizmu wątrobowego powstają aktywne farmakologicznie pochodne, które są wydalane prawie całkowicie przez nerki w postaci wolnej lub skoniugowanej, natomiast tylko 4-7% leku jest wydalane w postaci niezmienionej. Około 14% leku wydala się z kałem. Uśredniony okres połowicznej eliminacji mianseryny wynosi 21,6 godzin. Działanie leku ujawnia się po kilku dniach, zaś poprawa kliniczna występuje po 2-3 tygodniach leczenia.
substancja czynna - mianserin hydrochloride

1 tabl. powl. zawiera 10 mg chlorowodorku mianseryny.
Objawy zespołu depresyjnego.
MIANSERIN nie wolno podawać pacjentom maniakalnym. Pacjenci cierpiący na choroby nerek, epilepsję, niedoczynność wątroby powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji MIANSERIN.
Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli MIANSERIN stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych preparatów w trakcie leczenia MIANSERIN należy omówić z lekarzem. Działanie preparatu zmniejsza się pod wpływem leków przeciwpadaczkowych, jak fenytoina, karbamazepina lub fenobarbital.
MIANSERIN upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie stosowania preparatu.
>1/100
- Ospałość.

<1/1000
- Zmniejszona liczba białych ciałek krwi.
- Niskie ciśnienie krwi.
- Napady epileptyczne.
- Zawroty głowy.
- Omdlenia.
- Manie prześladowcze.
- Zaburzona funkcja wątroby.
- Bóle stawów.
- Gromadzenie się wody w ustroju.
- Powiększenie gruczołów sutkowych u mężczyzn.
- Wzrost wagi ciała.
- MIANSERIN może pogarszać odporność organizmu, co może wyrażać się nagłym wystąpieniem gorączki oraz bólem gardła.
- W razie pojawienia się tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.


Obserwowano w rzadkich przypadkach: skazy krwotoczne, drgawki, hipomanię, hipotonię, zaburzenia czynności wątroby (w razie wystąpienia żółtaczki przerwać leczenie), bóle stawowe, obrzęki, ospałość w pierwszych dniach leczenia. Zaparcia, suchość w jamie ustnej, niewyraźne widzenie zwykle nie ulegają nasileniu podczas leczenia depresji mianseryną, w wielu wypadkach zmniejszają się lub ustępują. Podczas leczenia może wystąpić granulocytopenia (agranulocytoza) w postaci takich objawów jak: bóle gardła, zapalenie jamy ustnej i gardła, gorączka - należy wówczas przerwać leczenie i skontrolować leukocytozę. Zwykle obserwowano powyższe objawy u chorych w podeszłym wieku (po 4-6 tyg. leczenia). Po przerwaniu leczenia reakcje tego typu ustępowały.
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 60-90 mg dziennie.
Zanim nastąpi efekt działania leku upływa zazwyczaj 2-3 tygodni. Na początku kuracji może nawet wystąpić pogorszenie samopoczucia. Należy zatem przestrzegać zaleceń lekarza i nie przerywać przedwcześnie leczenia lub samowolnie zmieniać dawki.

Doustnie, początkowo: 30-40 mg/dobę, następnie dawkę należy dostosować do stanu klinicznego pacjenta, efektywna dawka dobowa wynosi 30-90 mg (najczęściej 60 mg). U osób w podeszłym wieku: początkowo maks. 30 mg/dobę, zwiększając stopniowo dawkę w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Dawkę dobową można przyjmować w dawkach podzielonych lub jednorazowo na noc. Maks. dawka dobowa wynosi 200 mg. Leczenie w dawce powyżej 90 mg na dobę wymaga monitorowania szpitalnego.
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.


Lek można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści wynikające z leczenia przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Nie stosować w okresie karmienia piersią.
tabletki 10 mg a 100 szt.

30 lub 90 sztuk
N06AX
Zespół maniakalny, padaczka, ciężka niewydolność wątroby.
Działa synergicznie z lekami o działaniu hamującym na o.u.n. i alkoholem. Nie podawać z niewybiórczymi inhibitorami MAO (podawanie mianseryny należy rozpocząć dopiero po 2-tygodniowej przerwie od momentu odstawienia niewybiórczych inhibitorów MAO). Nie stwierdzono interakcji z: betanidyną, klonidyną, metylodopą, guanetydyną, propranololem (sam lub w skojarzeniu z hydralazyną). Jednak podczas leczenia mianseryną zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego.
Objawy ograniczają się do dłużej trwającej sedacji, natomiast nie obserwowano zaburzeń rytmu, drgawek, ostrego spadku ciśnienia krwi, niewydolności nerek. Leczenie polega głównie na płukaniu żołądka i postępowaniu objawowym.
W zaburzeniach czynności wątroby lub niewydolności nerek należy zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami. Na początku leczenia należy przeprowadzać badania morfologiczne krwi co 4 tyg. przez 3 miesiące w celu uniknięcia powikłań hematologicznych. U chorych na cukrzycę należy regularnie kontrolować glikemię; u chorych z chorobą nadciśnieniową przyjmujących leki hipotensyjne należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi. Podczas przyjmowania leku nie należy prowadzić pojazdów, obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu ani pić alkoholu.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©