Reklama
OPIS LEKU
MILURIT
tabletki 100 mg; 300 mg
Dna oraz stany z przekraczającymi normę stężeniami kwasu moczowego w osoczu krwi i moczu, zwłaszcza w chorobach nerek i kamicy nerkowej. Preparat stosuje się również zapobiegawczo przeciw zwiększeniu stężenia kwasów moczowych w terapii nowotworowej cytostatykami lub naświetlaniem. Milurit podaje się często łącznie ze środkami moczopędnymi, preparatami na podwyższone ciśnienie, a także lekami na schorzenia stawów.
Milurit zmniejsza aktywność enzymu ksantynooksydazy, który odgrywa istotną rolę w wytwarzaniu kwasu moczowego w organizmie. Dzięki temu zmniejsza się stężenie kwasu moczowego we krwi oraz moczu pacjenta zażywającego lek.


Preparat hamuje przemianę kwasu moczowego poprzez blokowanie aktywności oksydazy ksantynowej, utleniającej hipoksantynę do ksantyny i następnie ksantynę do kwasu moczowego. Zmniejsza stężenie kwasu moczowego we krwi i w moczu. Zmniejsza ryzyko tworzenia złogów w nerkach i mięśniach przez zwiększenie wydalania z moczem hipoksantyny i ksantyny. Zapobiega również tworzeniu kamieni szczawianowo-wapniowych w drogach moczowych. Blokuje purynogenezę. Wchłania się w 90% z przewodu pokarmowego. Maks. stężenie w surowicy osiąga po 1,5 h, T0,5 wynosi 1-2 h, a jego wątrobowego metabolitu oksypurynolu (który również jest blokerem oksydazy ksantynowej) 15-18 h. Wydalany jest z moczem.
substancja czynna - allopurinol

1 tabl. zawiera 100 mg lub 300 mg allopurinolu.
* Profilaktyka dny moczanowej - zapobieganie ostrym napadom.
* Dnawe zapalenie stawów.
* Zapobieganie powstawaniu kamicy nerkowej lub dróg moczowych.
* Stosowany także w kamicy moczanowej lub szczawianowej dróg moczowych, w przypadku niewielkich kamieni (w sytuacjach, gdy możliwe jest ich wydalenie).
* Wtórna hiperurykemia w metaplazji szpiku, czerwienicy i innych chorobach krwi.
* Hiperurykemia w czasie leczenia radiologicznego lub chemicznego białaczki i nowotworów (leki cytostatyczne, merkaptopuryna, azatiopryna).
Nie należy podawać w uczuleniu na allopurinol. Pacjenci cierpiący na niewydolność nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Miluritem. W leczeniu preparatem może ksantyna, będąca półproduktem kwasu moczowego, gromadzić się w organizmie. Aby uniknąć gromadzenia się tej substancji w drogach moczowych należy dużo pić. Preparatu nie należy stosować w ostrych napadach dny.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Milurit stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy więc poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków łącznie z preparatem.


Ponieważ w początkowym okresie podawania leku może wystąpić nasilenie napadów dny, należy w ciągu pierwszych tygodni podawania leku stosować równocześnie kolchicynę. W czasie leczenia zaleca się podawanie dużej ilości płynów.
1/1000
- Wysypka, a czasami świąd, łuszczenie się skóry.
- W razie wystąpienia takich objawów należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

<1/1000
- Nudności, wymioty, zmiany w pracy wątroby.
- Powiększenie wątroby, stany zapalne wątroby (żółtaczka).
- Zmiany te są przejściowe i występują z reguły u pacjentów z zaburzeniami nerek lub wątroby.
- Zmiany obrazu krwi - zmniejszona liczba płytek krwi oraz białych ciałek krwi, zwłaszcza u osób z zaburzoną funkcją wątroby.
- Poważne objawy skórne z zaczerwienieniem, świądem, łuszczeniem się naskórka.

Podczas leczenia Miluritem zanotowano również następujące objawy (nie dowiedziono bezpośredniego związku objawów z działaniem leku): wypadanie włosów, zmiana barwy włosów, bóle głowy, krwawe wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawroty głowy, trudność koordynacji ruchów, utrata świadomości, depresja, brak czucia w kończynach, zapalenie nerwów, impotencja, wzrost ciśnienia krwi, cukrzyca, podwyższone stężenie tłuszczów we krwi, zaburzenia wzroku, zmętnienie soczewek, zmienione odczucia smakowe.


W przebiegu leczenia mogą wystąpić objawy uczuleniowe (zmiany skórne) lub rzadko nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. W niektórych przypadkach może wystąpić leukopenia i leukocytoza. Obserwowano ponadto objawowe podwyższenie poziomu fostatazy alkalicznej i transaminazy.
Dawkę ustala lekarz.
Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 100-300 mg dziennie. Tabletki należy zażywać w trakcie posiłków, aby uniknąć zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.


Najmniejsza skuteczna dawka do leczenia dny: 100 mg/dobę. Zwykle 200-400 mg/dobę w 2-4 dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa - 800 mg. Dawkę dobiera się do chwili zmniejszenia stężenia kwasu moczowego do 6 mg/100 ml krwi. Na początku leczenia można stosować łącznie z kolchicyną, indometacyną (podany sam może wywołać napad dny). We wtórnej hiperurykemii stosuje się podobne dawkowanie. W leczeniu hiperurykemii związanej ze stanami nowotworowymi: dorośli 600-800 mg/dobę przez 2-3 dni, dzieci 300 mg/m2 p.c./dobę. Należy zapewnić alkaliczną diurezę forsowaną (dobowa diureza powinna wynosić 3 l/m2 p.c.). Stosując jednocześnie azatioprynę lub merkaptopurynę, należy zmniejszyć ich dawki do 1/4-1/3. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny 10-20 ml/min) podaje się 100-200 mg/dobę allopurynolu, gdy klirens jest mniejszy niż 10 ml/min, nie należy podawać więcej niż 100 mg/dobę. Podczas leczenia podawać dużo płynów (dobowa diureza powinna wynosić 2 l), odczyn moczu winien być obojętny lub alkaliczny.
Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania Miluritu podczas ciąży.
Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.


Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią jest przeciwwskazane.
tabletki 100 mg a 50 szt.

50 lub 30 sztuk
M04AA
* Nadwrażliwość na allopurinol.
* Ostry napad dny.
* Dzieciom można podać lek jedynie w przypadku wtórnej hiperurykemii w przebiegu choroby nowotworowej.
Nie podawać z solami żelaza i ampicyliną (ryzyko wystąpienia zmian skórnych). Benzjodaron, benzbromaron i probenecyd zmniejszają aktywność allopurynolu. Allopurynol nasila działanie merkaptopuryny lub azatiopryny - należy więc zmniejszyć dawkę cytostatyku podczas jednoczesnego stosowania. Wpływa również stymulująco na działanie chlorpropamidu (zwłaszcza w niewydolności nerek). Zwiększa działanie toksyczne cyklofosfamidu na szpik. Zwiększa stężenie teofiliny we krwi i działanie leków przeciwzakrzepowych. Reakcje alergiczne mogą być spowodowane łącznym podaniem leków moczopędnych i kaptoprylu. Sulfinpyrazon zmniejsza efekt działania allopurynolu.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©