Reklama
OPIS LEKU
OMAR
kapsułki [dojelitowe twarde] 20 mg
Specyficzny, silny inhibitor pompy protonowej. Hamuje bezpośrednio ATP-azę wodorowo-potasową w komórkach okładzinowych żołądka (enzym odpowiedzialny za wydzielanie kwasu solnego). Zmniejsza wydzielanie kwasu solnego podstawowe i po stymulacji. Podwyższa pH soku żołądkowego i zmniejsza objętość wydzielanego soku żołądkowego. Wchłania się w jelicie cienkim. Max. stężenie występuje w czasie 1-3 h. Zahamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku obserwuje się po 1-2 h. Biodostępność pojedynczej dawki wynosi około 35% i zwiększa się do ok. 60% po kolejnej dawce. Metabolizowany jest w wątrobie. 80% leku jest wydalane w postaci metabolitów z moczem, pozostałe 20% z kałem. W niewielkim stopniu przechodzi przez barierę łożyskową i do mleka matki.
1 kaps. dojelitowa zawiera 20 mg omeprazolu.
Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (również ze współistniejącym zakażeniem Helicobacter pylori). Refluksowe zapalenie błony śluzowej przełyku. Zespół Zollingera-Ellisona.
Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ciężko chorych, zwłaszcza z chorobami układu krążenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy, przeprowadzić kontrolne badanie okulistyczne (ostrość widzenia i ocena dna oka), a także badanie laryngologiczne. Rozpoznanie refluksowego zapalenia przełyku powinno być potwierdzone badaniem endoskopowym. Leczenie nie jest wskazane podczas łagodnych dolegliwości żołądkowo - jelitowych. W przypadku choroby wrzodowej żołądka należy wykluczyć (na podstawie gastroskopii z pobraniem wycinka) możliwość nowotworowego charakteru wrzodu, ponieważ stosowanie omeprazolu może maskować objawy i w konsekwencji opóźniać właściwe rozpoznanie. Przy ciężkiej niewydolności wątroby wskazana jest regularna kontrola aktywności enzymów wątrobowych. U pacjentów ze stwierdzoną chorobą wrzodową dwunastnicy należy wykonać testy na obecność Helicobacter pylori, a w przypadku pozytywnego wyniku testu należy przeprowadzić leczenie zmierzające do eradykacji drobnoustroju. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci.
Na ogół łagodne i przemijające. Są to: biegunki, zaparcia, wzdęcia (połączone z bólem brzucha i oddawaniem gazów), nudności i wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kandydoza błon śluzowych oraz zapalenia trzustki, zmniejszenie płytek krwi, krwinek białych lub wszystkich krwinek, swędzenie, wysypka, wypadanie włosów, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło oraz nadmierna potliwość, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby (z żółtaczką lub bez), a u pacjentów z istniejącą wcześniej ciężka niewydolnością wątroby także encefalopatia wątrobowa, zaburzenia widzenia i smaku, osłabienie słuchu (głównie przy dużych dawkach i długotrwałym podawaniu), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, podwyższona temperatura ciała, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, alergiczne zapalenie naczyń, gorączka), uczucie zmęczenia, zaburzenia snu, zawroty i bóle głowy, stany splątania i halucynacje (głównie u osób w podeszłym wieku), depresja lub agresja, obrzęki obwodowe, osłabienie siły mięśniowej i/lub bóle mięśni i stawów, uczucie drętwienia kończyn, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ginekomastia.
Doustnie 1 kaps./dobę. Wyleczenie następuje zwykle w ciągu 2-4 tyg. Jeśli terapia nie jest wystarczająca należy ją przedłużyć o 2-8 tyg. Przy zakażeniach Helicobacter pylori 1 kaps. 2 razy/dobę w skojarzeniu z innymi lekami. Zespół Zollingera-Ellisona: dawkowanie należy dostosować indywidualnie. Zalecaną dawka początkową jest 60 mg/dobę. Leczenie powinno trwać tak długo, jak długo utrzymują się objawy kliniczne. Jeśli dawka dobowa jest większa niż 80 mg, należy ją podawać w dwóch dawkach podzielonych. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek, a także u osób w podeszłym wieku (z wyjątkiem pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona) nie należy stosować dawek większych niż 20 mg/dobę.
Lek może być zastosowany podczas ciąży i okresu karmienia jedynie, gdy potencjalne korzyści uzasadniają podjęcie ryzyka wpływu na płód i niemowlę.
7, 15 lub 30 sztuk
A02BC
Nadwrażliwość na składniki preparatu.
Wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH soku żołądkowego może być zmniejszone (np. ketokonazolu i itrakonazolu) lub zwiększone (np. erytromycyny). Eliminacja leków, które także są metabolizowane przez cytochrom P-450 np. leki przeciwzakrzepowe, heksobarbital, diazepam, fenytoina, warfaryna może być zmniejszona (konieczne zredukowanie dawek tych leków). Jednoczesne stosowanie omeprazolu i klarytomycyny wywołuje zwiększenie stężenia obydwu leków w surowicy.
Objawy: splątanie, senność, niewyraźne widzenie, przyspieszona czynność serca, nudności, pocenie się, zaczerwienienie twarzy, ból głowy, suchość w ustach oraz inne działania niepożądane. Należy zastosować leczenie objawowe.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©