Reklama
OPIS LEKU
PRAMOLAN
drażetki 50 mg
OPIPRAMOLI HYDROCHLORIDUM
Stany lękowe. Lekkie i średnie stany depresyjne. Wyczerpanie nerwowe. Bezsenność, przewlekły alkoholizm. Zaburzenia okresu przekwitania. Zaburzenia psychiczne na tle chorób sercowych (dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie), choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, astma.
Pramolan jest trójcyklicznym środkiem przeciwdepresyjnym. Preparat zmniejsza stany napięcia i lęku oraz znosi przygnębienie.
substancja czynna - opipramol hydrochloride
* Stany depresyjne przebiegające z lękiem, niepokojem, napięciem i zaburzeniami snu.
* Nerwice układu sercowo-naczyniowego i pokarmowego.
* Zaburzenia okresu przekwitania.
Leku nie wolno stosować w uczuleniu na opipramol lub leki z tej samej grupy chemicznej. Preparatu nie wolno stosować również w ostrej fazie zawału serca. Pacjenci cierpiący na epilepsję, choroby serca, zawroty głowy, podwyższone ciśnienie śródgałkowe, przerost gruczołu krokowego, utrudnienia w oddawaniu moczu, schizofrenię, nowotwór kory nadnerczy oraz niewydolność nerek i wątroby powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Pramolanem.
Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Pramolan stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków podczas kuracji należy omówić z lekarzem.
Lek upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie stosowania preparatu.


Należy zachować ostrożność podczas stosowania opipramolu u chorych:

* z padaczką, z uszkodzeniami mózgu różnego pochodzenia, ponieważ opipramol może obniżać próg drgawkowy. Chorzy powinni pozostawać pod kontrolą lekarską;
* z niedociśnieniem, ponieważ opipramol może nasilić niedociśnienie;
* z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym w wywiadzie, z jaskrą z wąskim kątem przesączania;
* z zatrzymaniem moczu (np. przerost gruczołu krokowego);
* otrzymujących znieczulenie ogólne lub miejscowe, ponieważ zwiększa się ryzyko arytmii i nadmiernego obniżenia ciśnienia krwi;
* z ciężkimi schorzeniami wątroby;
* zaleca się okresową kontrolę obrazu krwi, a szczególnie w razie wystąpienia gorączki, grypy lub anginy;
* lek należy odstawiać stopniowo w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia objawów z odstawienia;
* bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci poniżej 6 lat nie są ustalone.
Wiele działań ubocznych pojawia się jedynie na początku leczenia, aby zaniknąć w trakcie jego kontynuowania.

>1/100
- Uczucie zmęczenia.
- Wzrost apetytu.
- Zawroty i bóle głowy.
- Lekkie obniżenie ciśnienia krwi, przyspieszone bicie serca, uderzenia krwi do głowy.
- Suchość błon śluzowych jamy ustnej, dlatego niezbędna staranna higiena jamy ustnej po każdym posiłku.

1/1000
- Nadmierne pocenie się.
- Drżenia.
- Mdłości i wymioty.
- Wysypka.
- Trudności z zasypianiem.
- Nadmierne pobudzenie.
- Niepokój i lęk.
- Utrudnienia w oddawaniu moczu.
- Zaburzenia akomodacji oka.

<1/1000
- Obrzęki ciała.
- Zmniejszenie liczby białych ciałek krwi.
- Napady padaczkopodobne.
- Utrudnienie w koordynacji ruchów.
- Zmiana odczuć smakowych.
- Mrowienia kończyn.
- Zmniejszenie popędu seksualnego.
- Wypadanie włosów.
- Zaburzenia w funkcji wątroby.
- Żółtaczka.


Podczas stosowania leku występowały następujące działania niepożądane:
układ nerwowy:
bóle głowy, zawroty głowy, niepokój, zaburzenia snu, stany splątania. Bardzo rzadko występowały drgawki pochodzenia mózgowego, zaburzenia libido i potencji. W pojedynczych przypadkach obserwowano neuropatię;

układ pokarmowy:
zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), bardzo rzadko obserwowano zaburzenia czynności wątroby;

układ krążenia:
rzadko występowało obniżenie ciśnienia krwi, w pojedynczych przypadkach obserwowano podwyższenie ciśnienia krwi;

krew:
w pojedynczych przypadkach obserwowano zmiany obrazu krwi (eozynofilia, agranulocytoza);

układ moczowy:
zaburzenia oddawania moczu;

reakcje nadwrażliwości:
reakcje skórne (wysypka, pokrzywka);

inne:
obrzęki obwodowe i ogólnoustrojowe, zaburzenia smaku, kołatanie serca.

W pojedynczych przypadkach obserwowano wypadanie włosów.
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj pacjentom dorosłym w fazie początkowej leczenia stosuje się 50 mg w południe i 100 mg wieczorem. Po osiągnięciu poprawy dawka wynosi 50 mg 2 razy dziennie w południe i wieczorem. Leczenie trwa 1 miesiąc. Jeśli pacjenci przebywali na kuracji inhibitorami MAO należy odczekać 2 tygodnie przed rozpoczęciem kuracji opipramolem.


Zwykle stosuje się:
Dorośli
W stanach lżejszych: 50-100 mg (1-2 drażetki) na dobę, zwykle wieczorem.
W stanach średnich: 50 mg (1 drażetka) rano, 100 mg (2 drażetki) wieczorem lub po 50 mg (1 drażetka) 3 razy na dobę podczas lub bezpośrednio po posiłkach.
W stanach ciężkich: 3 razy na dobę 100 mg (2 drażetki) zwykle przez 2 tygodnie. Leczenie można przedłużyć do 1-2 miesięcy.

Dzieci od lat 6
50 mg (1 drażetka) na dobę. Maksymalnie 100 mg (2 drażetki) na dobę.

Leczenie należy prowadzić jeszcze przez kilka tygodni po ustąpieniu objawów.
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z lekarzem.


Ciąża:
kategoria C
W badaniach na zwierzętach opipramol nie powodował deformacji płodów, jednak bezpieczeństwo stosowania leku u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Dlatego lek można stosować u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę tylko wtedy, jeśli jest to bezwzględnie konieczne, ale w takich przypadkach pod koniec ciąży należy zmniejszyć dawki leku (ze względu na działanie atropinowe), a u noworodka kontrolować objawy neurologiczne i czynność układu trawiennego.

Stosowanie w okresie laktacji
Opipramol w niewielkich ilościach przenika do mleka kobiecego. Nie należy przyjmować leku w czasie karmienia piersią lub zaniechać karmienia piersią w czasie stosowania leku.
drażetki 50 mg a 20 szt

Lek dostępny w opakowaniach po 20 drażetek.
N06AA
Leku nie należy stosować:

* w nadwrażliwości na opipramol lub inne pochodne dibenzoazepiny;
* jednocześnie z nieselektywnymi inhibitorami MAO, ponieważ mogą wystąpić ciężkie, zagrażające życiu reakcje (ciężka postać stanu drgawkowego, wysoka gorączka, śpiączka, nagły wzrost ciśnienia krwi a nawet zgon. Patrz: Interakcje z innymi lekami). U chorych leczonych inhibitorami MAO, leczenie opipramolem jest możliwe po upływie minimum 14 dni od chwili odstawienia tych leków.
* Lek stosowany w połączeniu z nieselektywnymi inhibitorami MAO może wywołać śpiączkę, nagły wzrost ciśnienia tętniczego krwi, gorączkę, drgawki, a nawet zgon (patrz: Przeciwwskazania).
* Z alkoholem nasila działanie hamujące czynność ośrodkowego układu nerwowego.
* Neuroleptyki zwiększają stężenie opipramolu w osoczu.
* Opipramol nasila działanie leków wywierających działanie przeciwcholinergiczne takich jak np. fenotiazyny, atropina, leki stosowane w chorobie Parkinsona oraz leki przeciwhistaminowe.
* W czasie znieczulenia ogólnego u chorego leczonego opipramolem mogą wystąpić zaburzenia przewodnictwa w sercu. W nagłych przypadkach zabieg chirurgiczny może być realizowany bez uprzedniej przerwy w leczeniu opipramolem, przy jednoczesnej kontroli elektrokardiogramu.
* Leki aktywujące enzymy wątrobowe monooksygenazy (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, nikotyna, doustne leki antykoncepcyjne) mogą przyspieszać metabolizm opipramolu i zmniejszać jego skuteczność. Należy zmniejszyć dawki barbituranów, karbamazepiny, fenytoiny podczas jednoczesnego stosowania.
* Opipramol nasila działanie adrenaliny, efedryny, izoprenaliny, noradrenaliny, fenylefryny i fenylpropanolaminy, znajdujących się również w środkach miejscowo-znieczulających i lekach zmniejszających przekrwienie błony śluzowej nosa.
* Obserwowano wzrost stężenia leków przeciwdepresyjnych w surowicy podczas równoczesnego podawania z fluoksetyną. Leczenie opipramolem można rozpocząć dopiero po upływie 2-3 tygodni po odstawieniu fluoksetyny, ze względu na długi okres półtrwania fluoksetyny i jej aktywnego metabolitu – norfluoksetyny.
Objawy przedawkowania
Suchość w ustach, rozszerzenie źrenic, zatrzymanie moczu, objawy ze strony układu krążenia np. bloki serca, tachykardia i inne zaburzenia rytmu, zaburzenia przewodzenia, spadek ciśnienia tętniczego krwi, objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego: dezorientacja, drgawki, śpiączka.
Leczenie przedawkowania
Brak swoistej odtrutki dla opipramolu. Należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. W przypadku zatrucia wszyscy chorzy, a szczególnie dzieci, powinni być jak najszybciej hospitalizowani i powinni pozostawać pod kontrolą lekarską przez 72 godziny po zatruciu. U chorych przytomnych należy wykonać płukanie żołądka i sprowokować wymioty szczególnie, jeśli nie upłynęło więcej niż 12 godzin od chwili zatrucia, ponieważ działanie antycholinergiczne opipramolu opóźnia opróżnianie żołądka. Przed płukaniem żołądka chorych nieprzytomnych należy intubować. Nie prowokować wymiotów!
Zastosowanie węgla aktywowanego zmniejsza wchłanianie leku.
Leczenie objawowe: intensywna terapia z równoczesną kontrolą czynności układu krążenia, elektrolitów i prężności gazów we krwi.

W razie konieczności stosować leczenie:

* przeciwdrgawkowe;
* sztuczne oddychanie;
* wszczepienie rozrusznika serca;
* leki krwiozastępcze, dopaminę lub dobutaminę we wlewie kroplowym;
* resuscytację.

Hemodializa lub dializa otrzewnowa są nieskuteczne.
Pramolan może upośledzać sprawność psychomotoryczną. Dlatego należy poinformować chorego o niebezpieczeństwie związanym z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i obsługą maszyn będących w ruchu.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©