Reklama
OPIS LEKU
PRITOR
tabletki 40mg, 80mg
Wybiórczy antagonista receptora angiotensyny II (typu AT1). Dzięki wysokiemu powinowactwu wypiera angiotensynę II z miejsc wiązania z podtypem AT1 receptora. Nie wykazuje nawet częściowego działania agonistycznego w stosunku do receptora AT1, selektywnie i długotrwale łączy się z nim i nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów.

Zmniejsza stężenie aldosteronu. Nie hamuje aktywności reninowej osocza, nie blokuje kanałów jonowych i nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (kininazy II) - enzymu odpowiedzialnego także za rozkład bradykininy.

Dawka 80 mg prawie całkowicie hamuje zwiększenie ciśnienia tętniczego wywołanego przez angiotensynę II. Maks. obniżenie ciśnienia krwi jest osiągane zwykle po upływie 4-8 tyg. od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez cały okres leczenia.

Podany pacjentom z nadciśnieniem tętniczym obniża ciśnienie skurczowe i rozkurczowe krwi, nie wpływając na częstość rytmu serca. W dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99,5%). Jest metabolizowany w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych, nie posiadających aktywności farmakologicznej. Podany doustnie jest prawie całkowicie wydalany w postaci nie zmienionej z kałem.
1 tabl. zawiera 40 mg lub 80 mg telmisartanu
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego.
Zachować ostrożność i nie przekraczać dawki 40 mg raz/dobę u chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniem czynności wątroby. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki wzrasta ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek.

U chorych z zaburzoną czynnością nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub zmniejszonym stężeniem sodu w osoczu wskutek intensywnego leczenia moczopędnego i/lub ograniczenia spożycia soli, ew. biegunki lub wymiotów może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie po pierwszej dawce leku.

U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub w przebiegu chorób nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej, podawanie leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, do których należy telmisartan, wiązało się z gwałtownym obniżeniem ciśnienia krwi, hiperazotemią, oligurią oraz - rzadko - z ostrą niewydolnością nerek.

Nadmierne obniżenie ciśnienia krwi u chorych z kardiomiopatią niedokrwienną lub z chorobą wieńcową może powodować wystąpienie zawału serca lub udaru. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub dwudzielnej, a także pacjentów z kardiomiopatią przerostową zawężającą drogę odpływu lewej komory. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z niewydolnością serca lub z cukrzycą zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy (ryzyko hiperkaliemii).

Należy zachować ostrożność stosując równocześnie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, preparatami uzupełniającymi potas, substytutami soli kuchennej zawierającymi potas oraz innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu (heparyna itp.). Nie zaleca się stosowania leku u chorych z pierwotnym hiperaldosteronizmem, gdyż zwykle nie odpowiadają na leki z tej grupy.

Wykazuje mniejszą skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego u osób rasy czarnej. Z uwagi na zawartość sorbitolu leku nie należy stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy.
Częstość występowania zdarzeń niepożądanych w czasie badań klinicznych była podobna jak po podaniu placebo.

Często: objawy zakażenia (dróg moczowych - w tym pęcherza moczowego, górnych dróg oddechowych - w tym gardła i zatok), bóle brzucha, biegunka, dyspepsja, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, problemy skórne (wyprysk), bóle stawowe, bóle pleców, skurcze lub bóle nóg, bóle mięśniowe, bóle w klatce piersiowej, objawy grypopodobne.

Niezbyt często: niepokój, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, suchość w jamie ustnej, wzdęcia, zwiększone pocenie, objawy przypominające zapalenie ścięgien.
Zazwyczaj 40 mg raz/dobę.
U niektórych pacjentów poprawa może nastąpić już po dawce 20 mg raz/dobę.

W przypadku braku zadowalającego działania dawkę można zwiększyć do 80 mg raz/dobę. Maks. działanie osiągane jest po 4-8 tyg. od rozpoczęcia leczenia.
Nie stosować w okresie ciąży i laktacji.
28 sztuk
C09CA
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, II i III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią, zaburzenia w odpływie żółci, ciężka niewydolność wątroby.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z preparatami litu. Zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi podczas równoczesnego stosowania leków zwiększających stężenie potasu (ACE, leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu, substytuty soli kuchennej zawierające potas, cyklosporyna, sól sodowa heparyny i inne).

Przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny należy kontrolować jej stężenia w surowicy krwi (z uwagi na możliwość wzrostu). Może nasilać działanie innych jednocześnie stosowanych leków o działaniu hipotensyjnym.

Jednoczesne stosowanie baklofenu i amifostyny może nasilić działanie hipotensyjne telmisartanu.

Metabolit symwastatyny (pochodna kwasowa symwastatyny) podawanej jednocześnie z telmisartanem wykazuje nieznaczne zwiększenie jego Cmax (o współczynnik 1,34) i szybszą eliminację.
Nie zanotowano. W razie ich wystąpienia należy uwzględnić fakt, że telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©