Reklama
OPIS LEKU
REXETIN
tabletki powlekane 20 mg
Paroksetyna jest lekiem przeciwdepresyjnym o silnym, wybiórczym działaniu hamującym wychwyt zwrotny serotoniny w komórkach nerwowych ośrodkowego układu nerwowego (selektywny inhibitor 5-HT). Serotonina jest aminą biogenną, która działa pobudzająco na ośrodkowy układ nerwowy.
Małe stężenie serotoniny w mózgowych komórkach nerwowych może wywołać depresję, zaburzenia stanu psychicznego oraz zmianę nastroju. Paroksetyna łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego. Podlega tzw. efektowi pierwszego przejścia (przemiany chemiczne leku zachodzące w wątrobie prowadzące do unieczynnienia leku). Po podaniu doustnym paroksetyna jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieczynnych metabolitów.
1 tabl. powl. zawiera 20 mg paroksetyny.
* Depresja: leczenie objawów depresji różnego pochodzenia, w tym depresji lękowej. Po uzyskaniu poprawy lek można stosować w leczeniu podtrzymującym.
* Zespół natręctw (zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne): leczenie objawów i zapobieganie nawrotom objawów zespołu natręctw.
* Lęk napadowy: leczenie objawów i zapobieganie nawrotom lęku napadowego z agrofobią lub bez agrofobii.
* Fobia społeczna: leczenie objawów fobii społecznej.
* Stres pourazowy: leczenie zespołu stresu pourazowego.
Należy zachować szczególną ostrożność stosując lek, gdy: w przeszłości występowały epizody manii lub hipomanii, występowały drgawki lub pacjent choruje na padaczkę, występuje jaskra z wąskim kątem przesączania, lek jest podawany pacjentom w wieku podeszłym oraz pacjentom z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby (ryzyko zwiększonego stężenia paroksetyny w osoczu krwi, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, a u osób w wieku podeszłym doprowadzić do hiponatremii).
Po dłuższym stosowaniu leku, działania niepożądane miały mniejsze nasilenie i występowały rzadziej.

Układ pokarmowy:
nudności, wymioty, zaparcie, biegunka, zmniejszenie apetytu, ciężka niewydolność wątroby i żółtaczka (w pojedynczych przypadkach). W przypadku zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych zaleca się odstawienie leku.

Ośrodkowy układ nerwowy:
senność, drżenie, astenia, w niektórych przypadkach: bezsenność, ból głowy, nerwowość, parestezje, niekiedy zawroty głowy. Rzadko zgłaszano objawy pozapiramidowe, w większości u pacjentów z zaburzeniami ruchu lub przyjmujących leki neuroleptyczne. Obserwowano objawy charakterystyczne dla zespołu serotoninowego. Występowały także, drgawki, omamy, mania, pobudzenie, niepokój, depersonalizacja, lęk napadowy.

Autonomiczny układ nerwowy:
nadmierne pocenie się, suchość błon śluzowych jamy ustnej.

Oczy: w niektórych przypadkach zamazane widzenie, rozszerzenie źrenic, jaskra ostra.

Układ krążenia:
tachykardia, nieprawidłowy elektrokardiogram, rozszerzenie naczyń, niedociśnienie tętnicze krwi, nadciśnienie, omdlenie.

Układ moczowo-płciowy:
zaburzenia wytrysku nasienia, w pojedynczych przypadkach zaburzenia seksualne, rzadko: zatrzymanie moczu.

Zaburzenia elektrolitowe:
rzadko opisywano hiponatremię z obrzękami, utratą przytomności lub drgawkami. Hiponatremia była przemijająca i ustępowała po odstawieniu leku.

Skóra i reakcje nadwrażliwości:
rzadko występowały: wysypka, rumień, wybroczyny, obrzęk twarzy, reakcje anafilaktyczne, świąd, nadwrażliwość na światło.

Inne:
opisywano przypadki miopatii z następującymi objawami: osłabienie siły mięśniowej, spowolnienie reakcji odruchowej na bodźce, bóle mięśniowe. Ponadto: bóle stawów, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, mlekotok, hipoglikemia, gorączka i objawy grypopodobne. W rzadkich przypadkach może wystąpić małopłytkowość - nie potwierdzono związku przyczynowego. Opisywano występowanie nieprawidłowych krwawień (wybroczyny i wylewy podskórne).

Podczas przyjmowania paroksetyny może wystąpić zmniejszenie mc. lub otyłość.
Lek może być stosowany w okresie ciąży wyłącznie wtedy, kiedy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji w okresie leczenia. Paroksetyna jest wydzielana z mlekiem kobiecym. Jeżeli konieczne jest leczenie paroksetyną, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią.
30 sztuk
N06AB
* Nadwrażliwość na składniki preparatu.
* Paroksetyny nie należy stosować jednocześnie z ihibitorami MAO oraz w okresie 2 tyg. po zakończeniu leczenia tymi lekami.
* Nie należy stosować jednocześnie z tiorydazyną.
* Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci. Z tego względu nie zaleca się stosowania paroksetyny u dzieci.
* Równoczesne przyjmowanie z odwracalnymi i selektywnymi inhibitorami MAO wywołuje hipertermię, sztywność mięśni, drgawki kloniczne, zaburzenia czynności autonomicznego układu nerwowego (niekiedy z szybkimi zmianami podstawowych parametrów życiowych) oraz zaburzenia psychiczne.
* Jednoczesne przyjmowanie z tryptofanem może wywołać zespół serotoninowy (zaczerwienienie twarzy, przyspieszone bicie serca, ból i zawroty głowy, nudności i nadmierne pocenie się).
* Stosowanie z warfaryną może spowodować zwiększenie skłonności do krwawień przy nie zmienionym czasie protrombinowym (należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe).
* Równoczesne stosowanie paroksetyny z sumatryptanem lub tramadolem nasila objawy serotoninowe.
* Paroksetyna może hamować metabolizm trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem cytochromu P 450 IID 6 (może dojść do zwiększenia stężenia tych leków w osoczu krwi, konieczna może być redukcja dawki trójcyklicznego leku przeciwdepresyjnego) oraz leków przeciwarytmicznych typu 1C.
* Podczas jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami neuroleptycznymi, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi lub litem mogą wystąpić objawy pozapiramidowe (należy monitorować stężenie litu we krwi).
* Paroksetyny nie należy stosować jednocześnie z tiorydazyną.
* Leki pobudzające (fenobarbital) lub hamujące enzymy wątrobowe (cymetydyna), uczestniczące w metabolizmie leków mogą wpływać na metabolizm paroksetyny, co może prowadzić do zmniejszenia lub zwiększenia działania terapeutycznego leku.
* Podczas jednoczesnego stosowania paroksetyny i fenytoiny stwierdza się zmniejszenie stężeń paroksetyny w osoczu krwi i nasilenie działań niepożądanych.
* Nasilenie działań niepożądanych obserwowano również w przypadku jednoczesnego podawania paroksetyny i innych leków przeciwdrgawkowych. U pacjentów z padaczką, stosowana łącznie z karbamazepiną, fenytoiną lub solą sodową kwasu walproinowego paroksetyna była dobrze tolerowana, a drgawki nie występowały.
* Paroksetyna w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi i podawana pacjentom stosującym inne leki silnie wiążące się z białkami osocza krwi może zwiększyć stężenie wolnej postaci tych leków, co potencjalnie może być przyczyną działań niepożądanych. Paroksetyna zwiększa stężenie procyklidyny w osoczu krwi.
* W przypadku występowania objawów działania antycholinergicznego należy zmniejszyć dawkę procyklidyny. Ze względu na brak odpowiednich badań, zaleca się monitorowanie stężeń teofiliny podczas jednoczesnego stosowania z paroksetyną.
Objawy:
nudności, wymioty, drżenie, rozszerzenie źrenic, suchość błon śluzowych jamy ustnej, zmiany ciśnienia krwi, drażliwość, gorączka, nadmierna pocenie się, ból głowy, zawroty głowy, uderzenia gorąca do twarzy, pobudzenie, niepokój, sporadycznie obserwowano zmiany w EKG. W rzadkich przypadkach przedawkowania paroksetyny z jednoczesnym przyjęciem innych substancji lub bez opisywano zgony.

Postępowanie:
Nie ma swoistego antidotum. Należy zapewnić drożność dróg oddechowych, zapewnić odpowiedni dopływ tlenu i wentylację. Należy opróżnić żołądek przez wywołanie wymiotów lub/i płukanie żołądka. W większości przypadków po opróżnieniu żołądka co 4 do 6 h w ciągu pierwszych 24 do 48 h po przedawkowaniu leku można podać 20-30 g węgla aktywowanego. W przypadku objawów zaburzeń czynności układu sercowo-naczyniowego, należy zastosować monitorowanie czynności serca. Ponadto, należy często kontrolować podstawowe czynności życiowe i wnikliwie obserwować pacjenta. Ze względu na dużą objętość dystrybucji paroksetyny stosowanie wymuszonej diurezy, dializy, hemoperfuuzji lub transfuzji wymiennej nie przynosi korzyści.
Leczenie musi trwać odpowiednio długo, aż do całkowitego ustąpienia objawów. Czas trwania leczenia po uzyskaniu poprawy może wynosić co najmniej 4 do 6 m-cy w depresji, a nawet może być dłuższy w zespole natręctw w lęku napadowym (do 1 roku). Należy unikać nagłego odstawiania leku.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©