Reklama
Encyklopedia leków
OPIS LEKU
THIORIDAZIN; THIORIDAZIN PROLONGATUM
drażetki 10 mg; 25 mg; 100 mg; tabletki 200 mg
Zmieniona interpretacja rzeczywistości z ideami prześladowczymi, urojeniami i halucynacjami. Niepokój i przygnębienie. Zmiany osobowości z napadami agresji. Splątanie u osób starszych. Niepokój i nadaktywność w alkoholizmie. Bóle, gdy leki przeciwbólowe nie odniosły pożądanego skutku.
Thioridazin, Thioridazin prolongatum łagodzi w mniejszych dawkach niepokój i lęk (objawy neurotyczne), w większych dawkach natomiast poprawia stan w chorobach dających zmienione odczucia rzeczywistości (schizofrenia, psychoza maniakalna). Leczenie preparatem daje tylko w minimalnym stopniu objawy pozapiramidowe, jak sztywność i drżenia mięśni, niepokój oraz przesadna aktywność.


Tiorydazyna jest lekiem neuroleptycznym należącym do grupy piperydynowych pochodnych fenotiazyny.
substancja czynna - thioridazine hydrochloride

1 drażetka zawiera 10 mg, 25 mg lub 100 mg chlorowodorku tiorydazyny.
Schizofrenia i psychozy schizoafektywne, choroby afektywne i psychozy egzogenne. Lek stosowany jest także w zespołach nerwicowych z objawami psychosomatycznymi, psychozach wieku podeszłego, w leczeniu psychiatrycznym u dzieci po 4 r.ż. Leczenie odwykowe, toksykomanie, alkoholizm.
Leku nie wolno podawać pacjentom ze zbyt niskim stężeniem białych ciałek krwi, w poważnych chorobach krążenia i w miastenii gravis (chorobliwe zwiotczenie mięśni). Leku nie wolno stosować pacjentom będącym pod wpływem alkoholu lub środków uspokajających i nasennych. Pacjenci cierpiący na zbyt niskie ciśnienie krwi, poważnie zakłóconą funkcję nerek i wątroby, zaburzenia w krążeniu krwi oraz pacjenci uczuleni na thioridazin powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji. Podczas 3 pierwszych miesięcy leczenia nieodzowne są regularne kontrole stężenia białych ciałek krwi. Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu.
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Thioridazin stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Lek wzmaga działanie środków przeciwzakrzepowych, przeciwpadaczkowych oraz przeciwdepresyjnych. Zamiar stosowania innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem. Thioridazin upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.
Działania uboczne są w dużym stopniu uzależnione od wielkości dawki. Nie należy jednak samowolnie bez porozumienia się z lekarzem zmieniać przepisanej dawki.

>1/100
- Zmęczenie, zwłaszcza jeśli dawka wprowadzająca jest wysoka.
- Zmęczenie zanika zazwyczaj w miarę kontynuowania leczenia.

1/1000
- Spadek ciśnienia krwi i zawroty głowy.
- Zmiany w obrazie EKG, objawy pozapiramidowe (jedynie w dużych dawkach), skurcze mięśni, niezależne od woli ruchy mięśni.
- Mlekotok z gruczołów sutkowych.
- Zaburzenia miesiączki.
- Wzrost wagi ciała, zwłaszcza w razie długotrwałego leczenia.

<1/1000
- Zmniejszenie ilości białych ciałek krwi.
- Zburzenia w rytmie serca.
- Sztywność mięśni.
- Gorączka.
- Utrata przytomności.
- Zaparcie, mdłości.
- Suchość błon śluzowych jamy ustnej, dlatego niezbędna jest dokładna higiena zębów po każdym posiłku.
- Reakcje alergiczne skóry.
- Nadwrażliwość na promienie słoneczne.
- Utrudnienia w oddawaniu moczu.
- Pogorszona ostrość widzenia.
- Impotencja.


Ze strony o.u.n.:
senność, upośledzenie koncentracji, nadmierne zahamowanie motoryczne, zaburzenia snu, depresja.

Zaburzenia neurologiczne:
zespół parkinsonowski (spowolnienie ruchów, drżenie, wzmożenie napięcia mięśniowego pochodzenia pozapiramidowego) ustępujący po lekach cholinolitycznych lub zmniejszeniu dawki. Obserwowano także: akatyzję (przymusowy niepokój ruchowy), ostry zespół dyskinetyczny (napadowe, przymusowe ruchy), napady drgawek, późne dyskinezy, zespoły dystoniczne (głównie u przewlekle leczonych w razie nagłego odstawienia lub po znacznym zmniejszeniu dawki), hipo-, hipertermię, apatię. Poza tym może również wystąpić złośliwy zespół neuroleptyczny (zahamowanie ruchowe, wzrost napięcia mięśni szkieletowych, pojedyncze ruchy mimowolne, drżenia, hipertermia, tachykardia, tachypno, wahania ciśnienia krwi, zaburzenia ze strony układu autonomicznego: zaczerwienienie twarzy, poty, ślinotok, zaburzenia przytomności włącznie ze śpiączką, leukocytoza, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe). Zaburzenia wegetatywne: zatrzymanie moczu, zaparcia, suchość błon śluzowych, zaburzenia akomodacji.

Układ krążenia: lek stosunkowo często powoduje zaburzenia przewodzenia w EKG (wydłużenie PQ, QT, pojawienie się fali U, spłaszczenie lub odwrócenie załamka T); również może wystąpić hipotensja głównie w początkowym okresie leczenia lub po stosowaniu pozajelitowym dużych dawek, hipotonia ortostatyczna, tachykardia, zaburzenia rytmu serca. Działanie kardiotoksyczne jest nasilone w przypadku jednoczesnego podawania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (np. imipraminy).

Zaburzenia endokrynne i metaboliczne: mlekotok, ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, hiper- lub hipoglikemia, glikozuria, impotencja, zaburzenia libido, zwiększenie m.c., wzmożone pragnienie. Zaburzenia hematologiczne: granulocytopenia, agranulocytoza, eozynofilia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna lub aplastyczna, małopłytkowość.

Układ pokarmowy: przewlekłe zaparcia (działanie cholinolityczne leku) prowadzące do zaparć nawykowych, bardzo rzadko nudności i wymioty. Cholestaza (najczęściej pomiędzy 2 a 4 tyg. leczenia spowodowana skurczem przewodów żółciowych na podłożu alergicznym) - dolegliwości przypominają WZW, jednak w badaniach laboratoryjnych obserwuje się znacznie zwiększony poziom markerów cholestazy. Dolegliwości ustępują stopniowo po odstawieniu leku.

Inne:
zmiany barwnikowe (przebarwienia powłok, złogi barwnika w rogówce i siatkówce oka), alergie skórne, fotodermatozy, złośliwa hipertermia.
Dawkę ustala lekarz. Pacjenci dorośli przeciwlękowo zazwyczaj 10-75 mg dziennie; w psychozach umiarkowanych 50-300 mg dziennie; w psychozach wymagających leczenia zamkniętego 100-600 mg dziennie.


Indywidualnie, stosownie do wskazań i reakcji chorego. Dorośli: zwykle 10-50 mg 3-4 razy dziennie, w warunkach szpitalnych 600 mg (nawet do 800 mg dziennie) w 3-4 dawkach podzielonych; duże dawki podawać nie dłużej niż 5 tyg. ambulatoryjnie 50-200 mg dziennie. Dzieci - 4 m.ż. - 7 r.ż. 10-20 mg dziennie w 2-3 dawkach podzielonych, 8-14 r.ż. 20-30 mg dziennie w 2-3 dawkach podzielonych, 15-18 r.ż. 30-50 mg dziennie w 2-3 dawkach podzielonych (w warunkach szpitalnych dawki mogą być wyższe).
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okresie karmienia.


Kategoria C. Nie stosować w okresie karmienia piersią.
drażetki 10 mg a 30 szt., a 60 szt., a 250 szt.; drażetki 25 mg a 20 szt., a 60 szt., a 250 szt.; drażetki 100 mg a 20 szt., a 60 szt., a 250 szt.; tabletki prolongatum 200 mg a 20 szt., a 60 szt., a 250 szt.
N05AC
Nadwrażliwość na lek i pochodne fenotiazyn, zatrucie lekami o działaniu depresyjnym na o.u.n. (m.in. barbiturany, narkotyczne leki przeciwbólowe), środkami fosforoorganicznymi, alkoholem, w wywiadzie przebyty złośliwy zespół neuroleptyczny, ciężka niewydolność wątroby. Względne przeciwwskazanie stanowią: choroba niedokrwienna serca znacznego stopnia, świeży zawał serca, niewydolność serca. Ostrożnie stosować w przypadku zaburzeń czynności układu oddechowego (POChP), u chorych z zaburzeniami czynności układu pozapiramidowego, dyskinezami, w myasthenia gravis, jaskrze z zamykającym się kątem przesączania, łagodnym przeroście gruczołu krokowego, zaburzeniach mikcji, w chorobie Addisona, w czynnej chorobie wrzodowej, hipotyreozie, w przypadku guza chromochłonnego, w zaburzeniach hemopoezy, ostrej niedokrwistości, nowotworach sutka, przewlekłych chorobach wątroby. Bardzo ostrożnie podawać z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.
Podawanie razem z innymi neuroleptykami nasila ich działanie antypsychotyczne i zwiększa ryzyko działań niepożądanych, cymetydyna zwiększa dostępność biologiczną leku, węglan litu może zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony o.u.n.i powodować hiperglikemię. Równoczesne podawanie z b-adrenolitykami może nasilać ich działanie hipotensyjne. W hipotonii wywołanej tiorydazyną nie powinno się stosować adrenaliny ze względu na paradoksalny spadek ciśnienia. Z lekami o działaniu cholinolitycznym (atropina i in.) zwiększa ryzyko majaczenia i osłabia działanie przeciwpsychotyczne. Podawanie leku z alkoholem i różnymi lekami o działaniu depresyjnym na o.u.n. zwiększa ich działanie uspokajające i ryzyko powikłań oddechowych. Leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina) zmniejszają jej działanie przeciwpsychotyczne, a ich działanie przeciwdrgawkowe ulega zmniejszeniu. Podawanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi zmienia profil działania przeciwzakrzepowego. W przypadku jednoczesnego stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może sumować się działanie kardiotoksyczne leków. Działanie neuroleptyczne leku może być zmniejszone w przypadku jednoczesnego podawania leków przeciwdepresyjnych, sympatykomimetyków, preparatów moczopędnych, leków przeciwprątkowych, lewodopy, leków antyparkinsonowskich o działaniu cholinolitycznym oraz leków z grupy antacida. Nie podawać z lekami mielotoksycznymi ze względu na zwiększone ryzyko upośledzenia hemopoezy (np. fenylbutazon, aminofenazon, chloramfenikol) oraz z doustnymi preparatami antykoncepcyjnymi (większe ryzyko wystąpienia objawów pozapiramidowych, zapalenia żył, nasilenie wydzielania prolaktyny). Inhibitory MAO mogą osłabiać działanie uspokajające tiorydazyny i nasilać występujące po niej działania niepożądane.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©