Reklama
OPIS LEKU
TIALORID
tabletki
AMILORIDI HYDROCHLORIDUM + HYDROCHLOROTHIAZIDUM
Wysokie ciśnienie krwi. Gromadzenie się wody w ustroju na tle niewydolności serca, niewydolność wątroby z gromadzeniem się wody w jamie brzusznej. Preparat można podawać łącznie z innymi środkami obniżającymi ciśnienie krwi, np. blokerami receptorów beta.
Tialorid jest lekiem moczopędnym oszczędzającym potas. Hydrochlorotiazid działa moczopędnie, natomiast amilorid zapobiega ucieczce potasu oraz magnezu z ustroju, a ponadto wykazuje również działanie lekko moczopędne. Zwiększone oddawanie moczu następuje już po 1-2 godzinach od zażycia leku, jest największe po 4 godzinach oraz utrzymuje się do 12 godzin.
substancje czynne - hydrochlorotiazid, amiloride
* Lekkie lub umiarkowane nadciśnienie tętnicze (w monoterapii lub z innymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi).
* Zastoinowa niewydolność serca.
* Marskość wątroby z wodobrzuszem i obrzękami.
Preparatu nie wolno podawać pacjentom uczulonym na leki z tej samej grupy chemicznej, tj. tiazydy oraz sulfonamidy. Pacjenci cierpiący na poważną niewydolność nerek, dnę oraz znacznie ograniczone wydalanie moczu nie powinni zażywać Tialoridu. Leku nie wolno stosować w podwyższonym stężeniu potasu we krwi. W trakcie kuracji należy regularnie kontrolować stężenie potasu we krwi, zwłaszcza u starszych pacjentów. Leku nie stosuje się dzieciom
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Tialorid stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar zażywania innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem.


Lek może wywołać hiperkaliemię, która może być przyczyną groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca. Hiperkaliemia występuje częściej u pacjentów z niewydolnością nerek, u chorych na cukrzycę oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Wskazana jest kontrola stężenia potasu w surowicy krwi u wszystkich pacjentów leczonych preparatem Tialorid; szczególnie na początku leczenia i po ustaleniu odpowiedniej dawki leku. W przypadku wystąpienia hiperkaliemii, należy odstawić Tialorid i w razie konieczności podjąć działanie zmniejszające stężenie potasu.

Chociaż po zastosowaniu preparatu Tialorid istnieje mniejsze niebezpieczeństwo wystąpienia zaburzeń elektrolitowych (hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipokaliemia, hipomagnezemia), wskazana jest kontrola równowagi wodno-elektrolitowej. Taką kontrolę zaleca się szczególnie wtedy, kiedy u pacjenta wystąpią wymioty i (lub) jeśli otrzymuje on parenteralnie płyny.

Następujące objawy wskazują na zaburzenia równowagi elektrolitowej: suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, oliguria, tachykardia, nudności, wymioty. Hipokaliemia może wystąpić w wyniku szybkiej diurezy, długotrwałej terapii i ciężkiej marskości wątroby. Hipokaliemia może zwiększyć wrażliwość serca na toksyczne działanie glikozydów naparstnicy.

Hiponatremia spowodowana lekiem przebiega najczęściej łagodnie i bezobjawowo i na jej wystąpienie narażone są szczególnie osoby w podeszłym wieku.


Tialorid należy ostrożnie stosować w następujących grupach pacjentów:

* u osób z zaburzeniami czynności nerek (stężenie azotu mocznikowego większe niż 30 mg/dl lub stężenie kreatyniny większa niż 1,5 mg/dl), ponieważ istnieje u nich niebezpieczeństwo rozwoju hiperkaliemii. Mogą również wystąpić lub nasilić się objawy mocznicy wskutek kumulacji leku;
* u osób z marskością wątroby, z współistniejącym wodobrzuszem, alkalozą metaboliczną i obrzękami, ze względu na większe ryzyko wzrostu stężenia azotu mocznikowego w surowicy krwi podczas forsowanej diurezy;
* u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może wystąpić encefalopatia lub śpiączka wątrobowa;
* u osób z alergią lub astmą oskrzelową występującymi aktualnie ponieważ mogą wystąpić objawy nadwrażliwości na lek;
* u osób z chorobą serca i płuc lub niekontrolowaną cukrzycą, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju kwasicy oddechowej i metabolicznej; konieczna jest częsta kontrola równowagi kwasowo-zasadowej.

Pacjenci z cukrzycą nie powinni być w zasadzie leczeni preparatem Tialorid z uwagi na ryzyko rozwoju biperkaliemli. Jeśli zachodzi konieczność zastosowania leku, przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić stan wydolności nerek, w celu zminimalizowania tego ryzyka. Może być konieczna odpowiednia zmiana dawek leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny;

hydrochlorotiazyd zmniejsza tolerancję glukozy. U pacjentów z cukrzycą utajoną może się ujawnić postać jawna tej choroby. Hydrochlorotiazyd może podwyższać poziom cholesterolu i trójglicerydów w surowicy krwi;
u pacjentów chorych na dnę moczanową gdyż lek może podwyższać stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi i wywołać napad dny;
u osób z układowym toczniem rumieniowatym, hydrochlorotiazyd może zaostrzać objawy choroby.
>1/100
- Bóle głowy i mdłości.
- Brak apetytu.
- Uczucie słabości.
- Wysypka.
- Zawroty głowy.
- Zmęczenie.
- Biegunka.
- Bóle brzucha.
- Duszności.
- Podwyższone stężenie cukru we krwi.
- Zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi - napad dny.
- Bóle kończyn.
- Zaburzony rytm serca.

1/1000
- Zawroty głowy przy zmianie pozycji ciała na pionową.
- Szybka akcja serca.
- Mrowienie kończyn.
- Niesmak w ustach.
- Wymioty.
- Zaparcie.
- Wzdęcia.
- Czkawka i pragnienie.
- Kwaśne odbicia.
- Zaburzenia snu.
- Drażliwość.
- Przygnębienie.
- Splątanie.
- Bóle w klatce piersiowej i w stawach.
- Impotencja.
- Dna.
- Zaburzenia wzroku.
- Zatkany nos.

<1/1000
- Reakcje uczuleniowe na promienie słoneczne.
- Zapalenie żył.
- Nadmierne pocenie się.
- Omdlenia.
- Zaburzenia bilansu sodu i potasu w organizmie.
- Pogorszenie wydolności nerek.
- Krwawienia z przewodu pokarmowego.
- Niezwykle lekko pojawiające się krwiaki.
- Anemia.
- Żółtaczka.
- W razie wystąpienia uporczywych i uciążliwych objawów należy skontaktować się z lekarzem.


Objawy niepożądane występujące po zastosowaniu leku Tialorid są związane z jego działaniem moczopędnym, terapią tiazydami lub z zasadniczą chorobą i mogą być następujące (potwierdzone klinicznie):

przewód pokarmowy:
brak łaknienia, nudności wymioty, skurcze, biegunka, zaparcia, bóle żołądka, krwawienia, uczucie pełności w jamie brzusznej, pragnienie, czkawka;

ośrodkowy uklad nerwowy:
zawroty głowy, parestezje, osłupienie, niepokój ruchowy;

psychiczne:
bezsenność, nerwowość, zaburzenia pamięci, depresja, senność;

układ krwiotwórczy:
leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna;

układ krążenia:
arytmie, tachykardia, zwiększenie toksyczności glikozydów naparstnicy, niedociśnienie, również ortostatyczne, choroba niedokrwienna serca;

układ moczowo-płciowy:
impotencja, zaburzenia w oddawaniu moczu, oddawanie moczu w nocy, nietrzymanie moczu zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek;

skóra:
świąd, wysypka, zaczerwienienie twarzy, obfite pocenie się;

układ mięśniowo-szkieletowy:
bóle kończyn, kurcze mięśni, bóle stawów;

układ oddechowy:
duszność;

narządy zmysłów:
niesmak, zaburzenia widzenia, zatkanie nosa;

metabolizm:
hiperkaliemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej, odwodnienie, dna;

ogólne:
bóle głowy, osłabienie, znużenie, bóle w klatce piersiowej i bóle pleców, złe samopoczucie, omdlenia.

W razie wystąpienia objawów niepożądanych, zwłaszcza umiarkowanych i ciężkich, należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie.
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj tabletki zażywa się rano.

Dawkę leku należy ustalać indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby i reakcji pacjenta na lek. Zwykle stosuje się następujące dawkowanie:

U dorosłych
W nadciśnieniu tętniczym krwi
Początkowo 1/2 tabletki na dobę. W razie konieczności, dawkę można zwiększyć do 1 tabletki na dobę, podawanej jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych.

W zastoinowej niewydolności krążenia
Początkowo 1/2 tabletki na dobę. W razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać. Nie należy przekraczać dawki 2 tabletek na dobę.

W marskości wątroby
Leczenie rozpoczyna się małymi dawkami, które zwiększa się stopniowo aż do uzyskania odpowiedniego działania moczopędnego. Nie należy przekraczać dawki 2 tabletek na dobę. Po ustąpieniu obrzęków należy zmniejszyć dawkę leku. Dawka podtrzymująca może być mniejsza od dawki początkowej.

Dawkowanie u niemowląt i dzieci
Tialorid nie jest wskazany do stosowania u dzieci.

Dawkowanie u osób w podeszłym wieku
U tych pacjentów dawkę leku należy dobierać w zależności od stanu czynności nerek i klinicznej reakcji na leczenie.
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okresie karmienia.


Ciąża: kategoria B
Lek może być stosowany w ciąży w przypadku zdecydowanej konieczności. Tiazydy przekraczają barierę łożyska. Leki te nie są wskazane u kobiet ciężarnych, nawet do leczenia umiarkowanych obrzęków, ponieważ nie zapobiegają rozwojowi zatrucia ciążowego, ale mogą spowodować hipowolemię, zwiększyć lepkość krwi i zmniejszyć ukrwienie łożyska. Obserwowano żółtaczkę u płodów i noworodków oraz trombocytopenię u noworodków urodzonych przez matki, które stosowały tiazydy w czasie ciąży. U kobiet, które stosowały tiazydy przed porodem, zwiększało się stężenie kwasu moczowego i kreatyniny w płynie owodniowym.

Stosowanie w okresie karmienia piersią
Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego. Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią z uwagi na możliwość wystąpienia objawów niepożądanych u karmionych niemowląt.
tabletki a 50 szt.

Lek dostępny w opakowaniach po 50 tabletek.
C03C
* Nadwrażliwość na amiloryd, hydrochlorotiazyd lub inne sulfonamidy.
* Hiperkaliemia (stężenie potasu w osoczu powyżej 5,5 mmol/l).
* Podwyższony poziom wapnia w surowicy.
* Stężenie mocznika we krwi powyżej 10 mmol/l, kreatyniny powyżej 130 µmol/l.
* Leczenie preparatami litu.
* Leczenie innymi lekami oszczędzającymi potas (np. triamteren, amiloryd).
* Stosowanie leków uzupełniających potas lub dieta bogata w potas (w ciężkich i opornych przypadkach hipokaliemii można stosować Tialorid Mite pod kontrolą).
* Ciężka niewydolność wątroby.
* Stan przedśpiączkowy w marskości wątroby.
* Ciężka niewydolność nerek.
* Bezmocz.
* Nefropatia cukrzycowa.
* Cukrzyca.
* Choroba Addisona.
* Laktacja.
* Nie zaleca się stosowania u dzieci, gdyż bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u nich leku nie zostały ustalone.
* Chlorpropamid wykazuje działanie synergiczne z preparatem Tialorid, co zwiększa ryzyko hiponatremii.
* Może być konieczna zmiana dawkowania insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.
* Tialorid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Podczas jednoczesnego stosowania z guanetydyną, metyldopą lub preparatami blokującymi receptory adrenergiczne może wystąpić ciężka hipotonia ortostatyczna. Należy zmniejszyć dawki tych leków.
* Podczas jednoczesnego stosowania preparatu Tialorid z inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko hiperkaliemii. Należy wówczas kontrolować stężenie potasu w surowicy.
* Leczenie diuretykami należy zakończyć na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami ACE, aby zapobiec hipotonii występującej często po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE.
* Podczas równoczesnego stosowania preparatu Tialorid i amin presyjnych (np. adrenaliny) zmniejsza się reaktywność naczyniowa amin.
* Tialorid stosowany równocześnie z solami litu zwiększa ich toksyczność (zmniejsza się klirens litu i zwiększa jego stężenie w surowicy krwi). W zasadzie należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków.
* Podczas stosowania hydrochlorotiazydu z barbituranami, opioidami lub alkoholem może nasilać się niedociśnienie ortostatyczne.
* Podczas równoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) zwiększa się ryzyko wystąpienia niewydolności nerek; NLPZ poprzez hamowanie działania prostaglandyn zmniejszają przepływ nerkowy i mogą zmniejszać diuretyczne, natriuretyczne i hipotensyjne działanie hydrochlorotiazydu.
* Cholestyramina lub kolestypol wiążą hydrochlorotiazyd i zmniejszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego, odpowiednio o 85% i 43%. W przypadku, gdy cholestyramina jest przyjmowana po 4 godzinach po podaniu hydrochlorotiazydu, wchłanianie hydrochlrotiazydu jest mniejsze o 30-35%.
* Kortykosteroidy lub ACTH mogą nasilać wywołaną przez tiazydy utratę elektrolitów, zwłaszcza hipokaliemię.
* Tialorid nasila zwiotczające mięśnie działanie leków z grupy tubokuraryny.
* Testy laboratoryjne - Hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm wapnia, dlatego lek należy odstawić przed wykonaniem badań czynności przytarczyc.
Brak swoistej odtrutki na Tialorid, a także danych dotyczących usuwania leku z ustroju za pomocą dializy.

Objawy zatrucia
Najpoważniejsze z nich to utrata wody i elektrolitów, a także inne, jak: tachykardia, hipotensja, wstrząs, osłabienie, stany splątania, zawroty głowy, kurcze mięśni łydek, parestezje, zmęczenie, utrata świadomości, nudności, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria lub anuria, hipokaliemia, hiponatremia, alkaloza, podwyższone stężenie azotu mocznikowego w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leczenie zatrucia
Leczenie powinno być objawowe i podtrzymujące czynności życiowe. W razie zatrucia należy spowodować wymioty i zastosować węgiel aktywowany. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi i korygować je w razie potrzeby.
W hiperkaliemii prowadzić leczenie normalizujące stężenie potasu w surowicy tj. zastosować Natrium bicarbonicum i.v. lub glukozę z insuliną szybko działającą.
Tialorid może wywołać objawy niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak: osłabienie, znużenie, zawroty głowy, osłupienie. Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia tego typu objawów niepożądanych istnieje niebezpieczeństwo związane z prowadzeniem pojazdów samochodowych i obsługą urządzeń będących w ruchu.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©