Reklama
OPIS LEKU
TORECAN
czopki 6,5 mg; iniekcje 6,5 mg/ml; tabletki powlekane 6,5 mg; drażetki 6,5 mg
THIETHYLPERAZINE
Mdłości i wymioty o różnym podłożu, jak np. migrena, zatrucia lekami, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, po urazach czaszki, po operacjach, w chorobie lokomocyjnej. Silne zawroty głowy i zespół Meniere`a (choroba ucha środkowego wyrażająca się silnymi zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi oraz mdłościami) oporne na leczenie innymi środkami.
Torecan działa na rdzeń przedłużony w centralnym systemie nerwowym oraz łagodzi lub usuwa zawroty głowy, czkawkę, mdłości i wymioty. Preparat wchłania się dobrze zarówno podany doodbytniczo jak i doustnie. Lek zaczyna działać po 30 minutach od jego podania, maksymalne działanie występuje między 2-4 godziną od chwili podania i trwa około 10 godzin.


Preparat należy do grupy leków pochodnych fenotiazyny. Lek wpływa na struktury w rdzeniu przedłużonym, które regulują procesy fizjologiczne związane z wymiotami. W ten sposób hamuje reakcję organizmu na bodźce, które pobudzają nudności i wymioty.

Działa również na ośrodki w o.u.n., które regulują i koordynują bodźce z narządu równowagi w uchu wewnętrznym i aparatu lokomocyjnego i w ten sposób łagodzi różne postacie zawrotów głowy. Działanie rozpoczyna się 30 min po podaniu leku i trwa około 4 h.
substancja czynna - thiethylperazini maleate

1 czopek zawiera 6,5 mg tietyloperazyny w postaci dwumaleinianu. 1 tabl. powl. zawiera 6,5 mg tietyloperazyny w postaci dwumaleinianu.
Lek jest przeznaczony do leczenia i zapobiegania wymiotom w następujących stanach: po zabiegach chirurgicznych, po chemioterapii przeciwnowotworowej, po radioterapii, po stosowaniu leków o działaniu wymiotnym, w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych i wydzielania żółci, w nieleczonej ciężkiej niewydolności nerek (mocznicy), w niektórych stanach chorobowych głowy (migrenie, zwiększonym nadciśnieniu wewnątrzczaszkowym, urazach głowy), nudnościach w chorobie lokomocyjnej. Lek stosuje się w leczenie i zapobieganiu zawrotom głowy w następujących stanach: wstrząśnięciu mózgu, zwapnieniu naczyń mózgowych, różnych zaburzeniach narządu równowagi.
Preparatu nie wolno podawać w uczuleniu na pochodne fenotiazyny. Torecanu nie podaje się dzieciom poniżej 15 roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia w tej grupie wiekowej ubocznych działań pozapiramidowych (patrz: działania niepożądane).
Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu.
Lek należy podawać ostrożnie pacjentom starszym. Leczenie pacjentów starszych nie powinno trwać dłużej niż 2 miesiące. Osoby cierpiące na jaskrę, niewydolność serca lub nerek, niewydolność wątroby, utrudnienia w oddawaniu moczu powinny powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Torecan stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Torecan wzmaga działanie preparatów obniżających ciśnienie krwi oraz osłabia działanie leków przeciwparkinsonowych. Zamiar stosowania innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem.
Lek upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.


Preparat może maskować objawy niektórych chorób układu pokarmowego i o.u.n., oraz niepożądane działania innych leków. Przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien poinformować lekarza o następujących przypadkach: dolegliwości związane z niskim ciśnieniem krwi; ciąża z szczególną postacią zwiększonego ciśnienia krwi z równoczesnymi obrzękami kończyn (stan przedrzucawkowy); zaburzenia czynności wątroby; występowanie kiedykolwiek w przeszłości chorobowo uwarunkowanych mimowolnych ruchów ciała, stosowanie leku bromokryptyny.

Preparat może spowodować wystąpienie grupy zmian chorobowych złośliwego zespołu neuroleptycznego który się przejawia wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zmianą stanu psychicznego i wahaniem ciśnienia krwi. W takim przypadku należy natychmiast przerwać leczenie. Ponieważ u chorych w podeszłym wieku po dalszym leczeniu mogą wystąpić mimowolne ruchy, leczenie powinno trwać najwyżej 2 m-ce. W zależności od wieku chorego należy ograniczyć czas trwania leczenia.

Torecan może istotnie zmniejszyć zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu, zwłaszcza jeśli się go stosuje łącznie z alkoholem, lekami uspokajającymi lub nasennymi. Dlatego w czasie leczenia zalecana jest ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.
> 1/100
- Zmęczenie.

1/1000
- Wzmożona akcja serca.
- Suchość błon śluzowych jamy ustnej, dlatego nieodzowne jest przestrzeganie higieny zębów po każdym posiłku.
- Ostre skurcze mięśni.
- Parkinsonizm, niepokój wewnętrzny, niezależne od woli ruchy mięśni, również mięśni twarzy, oczu i języka powtarzające się w regularnych odstępach czasu.
- Niezależne od woli ruchy mięśni są szczególnie uporczywe u pacjentów starszych.
- To działanie uboczne obserwowano u pacjentów starszych w 3 miesiące po zaprzestaniu podawania leku.
- Parkinsonizm może pojawić się również u młodych uczulonych pacjentów. Niezwykle zwiększona potrzeba snu.

<1/1000
- Bardzo duży spadek ciśnienia krwi, zaburzenia w funkcji wątroby.
- Złośliwy syndrom neuroleptyczny w postaci sztywności mięśni z gorączką i utratą przytomności.


Torecan może wywołać działania niepożądane ze strony o.u.n.: senność, oszołomienie, bóle głowy, niepokój oraz ciężkie działania niepożądane jak np. silne drgawki i inne oznaki zaburzeń o.u.n. (sztywna i skręcona szyja, ogólna sztywność, mimowolne obracanie gałek ocznych i grymasy twarzy).

Te zaburzenia zwykle ustępują po zaprzestaniu leczenia lub zmniejszeniu dawki. U chorych w podeszłym wieku po dalszym leczeniu mogą wystąpić mimowolne ruchy ciała. Rzadko występuje wrażenie suchości jamy ustnej i brak łaknienia.

Niepożądane działania preparatu na układ sercowonaczyniowy obejmują gromadzenie się płynów ustrojowych jako obrzęki kończyn i twarzy, zmniejszenie ciśnienia krwi i przyspieszone bicie serca. Po długotrwałym leczeniu może wystąpić zmętnienie soczewki oka, zamglone widzenie i powiększenie piersi u mężczyzn. Opisano pojedyncze przypadki żółtaczki.
Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla dorosłych wynosi 1 tabletka lub 1 czopek 1 - 3 razy dziennie. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.


Doodbytniczo, zwykle 1 czopek na dobę. Można zwiększyć dawkę do 2 lub 3 czopków.
Doustnie 1 tabl. na dobę. Można zwiększyć dawkę do 2 lub 3 tabl.
Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.


O stosowaniu i dawkowaniu w okresie ciąży i karmienia piersią decyduje lekarz.
czopki 6,5 mg a 6 szt.; czopki 6,5 mg a 6 szt.; iniekcje 6,5 mg/ml a 5 ampułek po 1 ml; tabletki powlekane 6,5 mg a 20 szt., a 50 szt.; drażetki 6,5 mg a 20 szt.

czopki - 6 sztuk tabletki - 50 sztuk
A04AD
Nadwrażliwość na tietyloperazynę (wysypka, świąd, trudności oddychania, silne obniżenie ciśnienia krwi) lub inny składnik preparatu oraz nadwrażliwości na pochodne fenotiazyny; w ciężkich zaburzeniach świadomości lub innych oznakach zaburzonego działania o.u.n.; w silnym obniżeniu ciśnienia krwi; u dzieci poniżej 15 lat oraz u dzieci i młodzieży z objawami lub oznakami podobnymi do nagłej ciężkiej choroby mózgu z równoczesnym upośledzeniem wątroby (zespół Reyea).
Równoczesne podawanie preparatu i niektórych leków może doprowadzić do oddziaływania leków między sobą, dlatego może się zmniejszyć albo zwiększyć efekt każdego z tych leków. Pacjent powinien poinformować lekarza szczególnie w przypadku stosowania następujących leków: leków działających na o.u.n. (leki nasenne, opiaty o działaniu przeciwbólowym, leki uspokajające, leki przeciwdepresyjne) leku hamującego wydzielanie niektórych hormonów (bromokryptyna) leków do leczenia chorób nowotworowych (prokarbazyna).
Za duże dawki mogą spowodować suchość jamy ustnej, oszołomienie, splątanie, mimowolne ruchy i omdlenia z powodu zmniejszonego ciśnienia krwi. Przy cięższej postaci przedawkowania mogą dodatkowo wystąpić ciężkie zaburzenia świadomości, drgawki i inne oznaki zaburzeń działania o.u.n. Należy wywołać wymioty by zapobiec przenikaniu leku do krwi.
Czas leczenia zależy od przebiegu choroby zasadniczej i jest określany przez lekarza.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©