Reklama
OPIS LEKU
TRITACE COMB
tabletki
RAMIPRIL + HYDROCHLOROTHIAZIDE
Preparat zawiera ramipril i hydrochlorotiazyd. Działanie lecznicze wywiera ramiprilat, powstający z przekształconego w wątrobie ramiprilu. Ramiprilat hamuje aktywność enzymu przekształcającego (ACE) angiotensynę I w angiotensynę II, która działa naczynioskurczowo i podwyższa ciśnienie krwi. Hydrochlorotiazyd jest lekiem moczopędnym należącym do grupy tiazydów. Działa na nerki powodując zwiększone wydalanie w moczu chlorku sodu, wody, potasu i magnezu. Działanie preparatu polegające na obniżeniu ciśnienia krwi i zmniejszeniu oporu przepływu krwi przez naczynia obwodowe rozpoczyna się po około 1 godzinie od podania doustnego, jest najsilniejsze po około 6 godzinach i trwa przez około 24 godziny.
1 tabletka Tritace 2,5 comb zawiera 2,5 mg ramiprilu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
1 tabletka Tritace 5 comb zawiera 5 mg ramiprilu i 25 mg hydrochlorotiazydu.
Obniżenie ciśnienia w nadciśnieniu samoistnym, gdy wskazane jest leczenie skojarzone.
Leczenie preparatem wymaga systematycznej kontroli lekarskiej. O przyjmowaniu należy poinformować lekarza przed rozpoczęciem odczulania i przed zabiegami chirurgicznymi. W czasie leczenia preparatem do dializy i hemodializy nie należy stosować wysokoprzepływowych błon z poliakrylonitrylu (AN 69), ponieważ w trakcie wykonywania zabiegu może wystąpić zagrażająca życiu reakcja nadwrażliwości. W przypadku konieczności pilnej dializy lub hemodializy należy odstawić preparat i zastosować inny lek nie należący do grupy blokujących ACE lub zastosować inną błonę hemodializacyjną. Podobnego typu reakcje mogą wystąpić w trakcie aferezy lipoprotein niskiej gęstości siarczanem dekstranu. Metody tej nie należy stosować u pacjentów leczonych inhibitorami ACE. Preparatu nie powinni przyjmować pacjenci ze zmniejszonym stężeniem sodu i magnezu, odwodnieni lub ze zwiększonym stężeniem potasu w surowicy. Leczenie można rozpocząć po usunięciu tych nieprawidłowości. Z powodu zwiększonego ryzyka nagłego, nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, które może powodować lub nasilać niewydolność nerek preparat powinni ze szczególną ostrożnością przyjmować pacjenci: z zaawansowanym nadciśnieniem, szczególnie nadciśnieniem złośliwym; ze współistniejącą, ciężką niewydolnością serca; u których występuje zwiększone ryzyko zmniejszenia objętości krwi krążącej lub zmniejszenia stężenia sodu i magnezu (np. z powodu niedostatecznej podaży wody i soli, biegunek, wymiotów lub nadmiernego pocenia z niemożnością wyrównania utraty wody i soli); - wcześniej leczeni lekami moczopędnymi; - ze znacznym zwężeniem tętnicy nerkowej. Ścisły nadzór lekarski jest również konieczny u pacjentów z miażdżycą tętnic wieńcowych i naczyń zaopatrujących centralny układ nerwowy. Aby ocenić skuteczność działania hipotensyjnego i ustalić najmniejszą dawkę skuteczną preparatu zaleca się wykonanie pomiarów ciśnienia krwi na początku leczenia i po każdej zmianie dawki preparatu. W razie nadmiernego obniżenia ciśnienia należy ułożyć pacjenta poziomo z uniesionymi w górę nogami i skontaktować się z lekarzem. Preparat należy odstawić, gdy wzrasta aktywność enzymów AsPAT, AlAT, ulega podwyższeniu stężenie bilirubiny, występuje żółtaczka (rzadko). U pacjentów z chorobą naczyń nerkowych (np. zwężeniem tętnic nerkowych, jednostronnym znacznym zwężeniem tętnicy nerkowej), u pacjentów z wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek lub z przeszczepioną nerką, szczególnie na początku leczenia preparatem należy wykonywać badania czynności nerek celem wczesnego wykrycia nieprawidłowości. Nieprawidłowa czynność nerek, która może wystąpić u wymienionych pacjentów przemija po odstawieniu preparatu. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu, potasu, wapnia, kwasu moczowego i glukozy w surowicy. Częste oznaczanie stężeń potasu w surowicy jest konieczne u pacjentów z współistniejącą niewydolnością nerek, szczególnie gdy otrzymują jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton) lub preparaty zawierające potas. Należy kontrolować liczbę krwinek białych, ponieważ może wystąpić ich nadmierne zmniejszenie (leukopenia). Częstsza kontrola liczby białych krwinek jest wskazana na początku leczenia oraz u pacjentów należących do grup ryzyka. W przypadku wystąpienia objawów mogących mieć związek z leukopenią, takich jak: gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie migdałków podniebiennych, należy skontaktować się z lekarzem. Również o wystąpieniu nadmiernej skłonności do krwawień spowodowanych np. zmniejszeniem liczby płytek krwi (trombocytopenia) objawiających się np. brązowo-czerwonymi wybroczynami wielkości główki od szpilki (petechiae), obszarami brązowo-czerwonych przebarwień (naśladujących czasem wysypkę) na skórze lub na błonach śluzowych (plamica) lub krwawień z dziąseł należy jak najszybciej poinformować lekarza. Jeżeli wystąpi świst krtaniowy lub gdy obrzęk naczynioruchowy obejmie twarz, język lub głośnię, leczenie preparatem Tritace 2,5 comb należy natychmiast przerwać i skontaktować się z lekarzem. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci.
Opisane działania niepożądane mogą wystąpić w czasie leczenia preparatem, ramiprilem, hydrochlorotiazydem lub innymi preparatami z grupy inhibitorów ACE i lekami moczopędnymi z grupy tiazydów. Opisane działania niepożądane mają zwykle umiarkowane nasilenie i przemijają po kilkutygodniowym stosowaniu preparatu. O każdym objawie niepożądanym, który wystąpił w czasie przyjmowania preparatu należy powiadomić lekarza.

Układ oddechowy: dość często, prawdopodobnie w wyniku zahamowania aktywności enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE), występuje suchy, drażniący kaszel, nasilający się w nocy lub po położeniu na wznak, który częściej występuje u kobiet i pacjentów nie palących. Nasilony i uporczywy kaszel może być przyczyną odstawienia inhibitorów ACE. Prawdopodobnie wskutek zahamowania aktywności ACE mogą wystąpić takie objawy, jak: nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli i powodujący duszność skurcz oskrzeli - szczególnie u pacjentów, u których wystąpił kaszel. Sporadycznie hydrochlorotiazyd zawarty w preparacie może spowodować śródmiąższowe zapalenie płuc i gromadzenie płynu w płucach (obrzęk płuc). Jeśli wystąpią lub nasilą się trudności w oddychaniu (duszność), należy natychmiast odstawić lek i poinformować o nich lekarza.

Układ krążenia: Szczególnie na początku leczenia mogą wystąpić objawy spowodowane rozszerzeniem naczyń krwionośnych i obniżeniem ciśnienia tętniczego do wartości pożądanych, do których należą: zaburzenia koncentracji, spowolnienie szybkości reakcji, uczucie nadmiernego zmęczenia, osłabienie, przyspieszenie rytmu serca, kołatanie serca, uczucie zasłabnięcia w trakcie zmiany pozycji ciała na pionową lub po dłuższym staniu, nudności, nadmierne pocenie, zaburzenia słuchu (szumy uszne), zaburzenia widzenia, bóle głowy, uczucie niepokoju, tendencje do upadków, nadmierna senność. Może również wystąpić omdlenie. Sporadycznie mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, które mogą być spowodowane np. nadmiernym obniżeniem ciśnienia lub zaburzeniami równowagi elektrolitowej. Na początku leczenia preparatem lub po zwiększeniu dawki może wystąpić nadmierny spadek ciśnienia lub wstrząs, na który szczególnie narażeni są pacjenci: - z ciężkim nadciśnieniem, zwłaszcza nadciśnieniem złośliwym, - ze współistniejącą z nadciśnieniem ciężką niewydolnością serca, - wcześniej leczeni preparatami moczopędnymi, - odwodnieni i ze zmniejszonym stężeniem sodu w surowicy, - ze znacznym zwężeniem tętnicy nerkowej. Zaburzenia ukrwienia spowodowane zwężeniem naczyń krwionośnych mogą się nasilać w czasie leczenia. Głównie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ze znacznym zwężeniem naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg może wystąpić niedokrwienie mięśnia sercowego (np. z następczą dławicą piersiową i zawałem mięśnia sercowego) lub niedokrwienie mózgu (np. z następczymi przemijającymi zaburzeniami krążenia mózgowego lub udarem niedokrwiennym). Wystąpieniu tych działań niepożądanych sprzyja nadmierny spadek ciśnienia tętniczego krwi.

Nerki i równowaga elektrolitowa: Podczas stosowania preparatu może wystąpić przemijające pogorszenie czynności nerek. Sporadycznie może wystąpić zagrażająca życiu ostra niewydolność nerek. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z chorobą naczyń nerkowych (np. znaczne zwężenie tętnicy nerkowej), z przeszczepioną nerką oraz pacjentów, u których występują znaczne spadki ciśnienia tętniczego, głównie w przypadku współistniejącej niewydolności serca. Sporadycznie w czasie leczenia hydrochlorotiazydem może wystąpić śródmiąższowe zapalenie nerek. Niewydolność nerek przebiega ze zwiększonymi stężeniami kreatyniny i mocznika (substancji wydalanych przez nerki) w surowicy. W czasie leczenia preparatem może nasilić się wcześniej występujący białkomocz. Wydalanie białka przez nerki może również ulec zmniejszeniu, szczególnie u pacjentów z uszkodzeniem nerek w przebiegu cukrzycy (nefropatia cukrzycowa). U pacjentów stosujących dietę ubogosolną preparat może powodować zmniejszenie stężenia sodu w surowicy. Hydrochlorotiazyd może przyczyniać się do zmniejszenia stężenia chloru i magnezu i zwiększenia stężenia wapnia w osoczu. Ponadto preparat może powodować lub nasilać zasadowicę metaboliczną. Preparat może powodować zmniejszenie lub zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Zwiększenie stężenia potasu w surowicy najczęściej występuje u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. nefropatia cukrzycowa), lub u pacjentów, którzy jednocześnie z preparatem otrzymują leki moczopędne oszczędzające potas lub preparaty zawierające sole potasu.

Objawami zaburzeń elektrolitowych (nieprawidłowych stężeń sodu, potasu, wapnia i magnezu) są: nasilone pragnienie, bóle głowy, senność, splątanie, kurcze mięśni, tężyczka, osłabienie siły mięśniowej i objawy żołądkowo-jelitowe. Szczególnie na początku leczenia, może wystąpić przemijające zwiększenie objętości wydalanego moczu. Jest to wynik działania moczopędnego hydrochlorotiazydu, ale również poprawy czynności układu krążenia. Nieuzupełniony niedobór płynów może powodować (np. u pacjentów po 65 roku życia) zagęszczenie krwi krążącej lub (w wyjątkowo nasilonym odwodnieniu) nadmierne krzepnięcie krwi (zakrzepica).

Reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne i anafilaktoidalne): obrzęk naczynioruchowy występuje sporadycznie i wymaga natychmiastowego odstawienia preparatu. Objawia się obrzękiem twarzy (np. warg, powiek), języka, gardła lub krtani (powodując trudności w połykaniu lub oddychaniu). Obrzęk naczynioruchowy języka, gardła i krtani może zagrażać życiu i wymaga szybkiej interwencji lekarskiej: należy natychmiast zawiadomić lekarza i nie przyjmować kolejnej dawki preparatu. Wystąpienie obrzęku naczynioruchowego jest przeciwwskazaniem do stosowania preparatów zawierających inhibitory ACE. Mogą również wystąpić łagodne obrzęki innego pochodzenia (nie naczynioruchowe), np. okolicy kostek, które nie wymagają odstawienia preparatu.

Działania niepożądane preparatu na skórę i błony śluzowe objawiają się: zaczerwienieniem skóry i uczuciem pieczenia, zapaleniem spojówek, świądem i pokrzywką. Rzadziej występuje wysypka plamkowo-grudkowa lub liszajowata, wykwity na błonach śluzowych, rumień wielopostaciowy, nasilone wypadanie włosów (łysienie), nadwrażliwość skóry na światło słoneczne, pojawienie się lub nasilenie objawu Raynauda (napadowe zaburzenia krążenia objawiające się nagłym zblednięciem palców dłoni i stóp). Możliwe jest wystąpienie reakcji anafilaktycznych wywołanych przez hydrochlorotiazyd. O wystąpieniu świądu skóry lub objawach pokrzywki należy natychmiast zawiadomić lekarza. Prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenie reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych (czasami zagrażających życiu szybko postępujących reakcji nadwrażliwości lub przypominających alergiczne) jest większe w czasie stosowania preparatu lub innych podobnie działających leków. Wykonywanie zabiegów odczulania u pacjentów przyjmujących preparat zwiększa ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości.

Przewód pokarmowy: Działania niepożądane preparatu na przewód pokarmowy mogą objawiać się: metalicznym smakiem w ustach, uczuciem suchości w ustach, podrażnieniem lub zapaleniem błony śluzowej jamy ustnej, zaburzeniami trawienia, zaparciami albo biegunkami, nudnościami i wymiotami, bólem jak w podrażnieniu żołądka, uczuciem dyskomfortu w nadbrzuszu. Wymienionym objawom może towarzyszyć zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AsPat, AlAt), enzymów trzustkowych, zwiększenie stężenia bilirubiny w osoczu (rzadko żółtaczka). Sporadycznie występuje zagrażające życiu zapalenie wątroby lub trzustki.

Układ krwiotwórczy: Stosowanie preparatu może powodować następujące zmiany w badaniu morfologii krwi obwodowej: umiarkowane do ciężkiego zmniejszenie liczby krwinek czerwonych i stężenia hemoglobiny (w pojedynczych przypadkach może wystąpić niedokrwistość hemolityczna), zmniejszenie liczby płytek krwi i liczby krwinek białych (nawet występujące jako neutropenia), zmniejszenie liczby granulocytów (agranulocytoza), zahamowanie czynności układu krwiotwórczego i zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi (pancytopenia). Wystąpienie wymienionych nieprawidłowości, stwierdzonych badaniem morfologicznym krwi, jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek, ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (kolegenozy takie jak toczeń rumieniowaty układowy lub twardzina), a także u pacjentów leczonych jednocześnie innymi preparatami mogącymi powodować zmiany w obrazie krwi.

Inne działania niepożądane: Zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, bóle głowy, nadmierna pobudliwość nerwowa lub ruchowa, drżenia, zaburzenia snu, splątanie, utrata apetytu, obniżenie nastroju, uczucie niepokoju, zaburzenia czucia (parestezje), zaburzenia smaku: np. metaliczny smak, zmniejszenie odczuwania, rzadziej utrata smaku, kurcze mięśni, zaburzenia wzwodu i zmniejszenie libido. Może wystąpić zapalenie naczyń krwionośnych, bóle mięśni i stawów, gorączka lub zwiększenie liczby określonej populacji krwinek białych (eozynofilia). W przypadku stosowania innych inhibitorów ACE stwierdzono zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych. Opisano występowanie tocznia rumieniowatego układowego (choroba układowa tkanki łącznej) prawdopodobnie w związku ze stosowaniem hydrochlorotiazydu. Podczas stosowania hydrochlorotiazydu, a tym samym preparatu może wystąpić zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy. Może to powodować ataki dny szczególnie u pacjentów, u których już wcześniej stwierdzono zwiększenie stężenia kwasu moczowego. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie glukozy w surowicy. U pacjentów z utajonymi zaburzeniami tolerancji glukozy może po raz pierwszy ujawnić się cukrzyca. U pacjentów z cukrzycą może być konieczna zmiana dawkowania leków przeciwcukrzycowych. Hydrochlorotiazyd może powodować zwiększenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów w surowicy.
Preparat Tritace 2,5 comb należy przyjmować w najmniejszej dawce skutecznej. Dawkowanie opiera się na oczekiwanym działaniu hipotensyjnym i na tolerancji leku przez pacjenta. Zwykle stosowaną dawką początkową jest 1 tabletka na dobę. Dawkę można zwiększać co 2 do 3 tygodni, nie przekraczając dawki maksymalnej 4 tabletek preparatu na dobę. U większości pacjentów zadowalające obniżenie ciśnienia występuje po zastosowaniu 1 lub 2 tabletek na dobę. Dawkowanie u pacjentów leczonych wcześniej preparatami moczopędnymi: leki moczopędne należy odstawić na 2 do 3 dni lub wcześniej (zależnie od czasu działania danego leku moczopędnego) lub zmniejszyć ich dawkę przed rozpoczęciem leczenia preparatem. Jeśli nie jest możliwe natychmiastowe odstawienie leku moczopędnego, najpierw zaleca się podanie mniejszej dawki samego ramiprilu (jednorazowo 1,25 mg na dobę). Następnie stopniowo zmniejszając dawkę wcześniej stosowanego preparatu moczopędnego należy zastosować leczenie preparatem w dawce nie większej niż 1 tabletka na dobę. Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek: u pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi 30-60 ml/min na 1,73 m2 powierzchni ciała, leczenie zwykle rozpoczyna się od podania samego ramiprilu w jednorazowej dawce dobowej wynoszącej 1,25 mg. Po stopniowym zwiększeniu dawki ramiprilu, można rozpocząć leczenie preparatem w dawce 1 tabletka na dobę. U tych pacjentów maksymalna dawka preparatu wynosi 2 tabletki na dobę. Jeśli nie można oznaczyć klirensu kreatyniny, można go obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy, wykorzystując następujące równanie: mężczyźni: klirens kreatyniny (ml/min) = masa ciała w kg (140-wiek)/72 x stężenie kreatyniny w surowicy w mg/dl. Kobiety: wynik powyższego równania należy pomnożyć przez współczynnik 0,85. Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby: u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby metabolizm ramiprilu, a tym samym tworzenie jego aktywnego metabolitu - ramiprilatu, jest opóźniony ze względu na zmniejszoną aktywność esteraz wątrobowych, w wyniku czego zwiększa się stężenie ramiprilu w osoczu. Zalecana dawka początkowa ramiprilu u tych pacjentów wynosi 1,25 mg, a jej wprowadzenie powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarskim. Dawkowanie u dzieci: Nie ma wystarczających danych na temat skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci.
Preparatu nie powinny przyjmować kobiety w ciąży, a u kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia należy stwierdzić, że nie są w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące preparat powinny stosować skuteczną antykoncepcję. Jeśli w czasie leczenia okaże się, że kobieta jest w ciąży należy odstawić lek i zgodnie z zaleceniem lekarza zmienić sposób leczenia. Nie należy stosować w okresie karmienia piersią. Jeśli leczenie preparatem jest konieczne, należy zrezygnować z karmienia dziecka mlekiem matki.
tritace 2,5 comb - 28 sztuk tritace 5 comb - 28 sztuk
C09BA
Preparatu nie powinni stosować pacjenci, u których występują: reakcje nadwrażliwości na ramipril, hydrochlorotiazyd, inne leki moczopędne należące do grupy tiazydów, sulfonamidy i inne składniki preparatu; obrzęk naczynioruchowy w wywiadach spowodowany stosowaniem inhibitorów ACE; ciężka niewydolność nerek z klirensem kreatyniny mniejszym niż 30 ml/min na 1,73 m2 powierzchni ciała (stężenie kreatyniny większe niż 1,8 mg/dl), lub u pacjentów dializowanych (hydrochlorotiazyd ulega eliminacji z surowicy w czasie zabiegu); obustronne znaczne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki (ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu obniżenia ciśnienia i niewydolności nerek); wady serca charakteryzujące się utrudnieniem przepływu krwi przez lewą komorę serca (zwężenie zastawki aorty, zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa) - ryzyko wystąpienia znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i niewydolności nerek; zaburzenia elektrolitowe (zmniejszenie stężenia potasu i sodu oraz zwiększenie stężenia wapnia w surowicy), które mogą nasilać się w czasie leczenia (zagrożenie nadmiernym obniżeniem ciśnienia, niewydolnością nerek i pogłębieniem zaburzeń elektrolitowych); ciężka niewydolność wątroby (ryzyko zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej); ciąża.
Jednoczesne stosowanie preparatu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie (np. azotany nieorganiczne, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, środki znieczulające) może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia krwi. Nadmierne spożycie soli może osłabić działanie hipotensyjne. Również podawanie preparatu jednocześnie z niektórymi lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi (niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. kwas acetylosalicylowy, indometacyna), może osłabiać działanie hipotensyjne, a także powodować ostrą niewydolność nerek.

Preparat może osłabiać działanie niektórych leków powodujących skurcz naczyń krwionośnych i podwyższenie ciśnienia krwi. Kortykosteroidy, karbenoksolon, duże ilości lukrecji, przewlekle stosowane leki przeczyszczające i inne leki powodujące zwiększone wydalanie potasu w moczu mogą zmniejszać stężenie potasu w osoczu. Zwiększenie stężenia potasu w surowicy najczęściej występuje u pacjentów, którzy jednocześnie z preparatem otrzymują sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas lub heparynę. Stosowanie preparatów naparstnicy (glikozydów nasercowych) może nasilać ich działania niepożądane u tych pacjentów, u których w czasie leczenia preparatem wystąpiły zaburzenia stężeń elektrolitów w surowicy (np. zmniejszenie stężenia potasu i magnezu).

Lek może nasilać i przedłużać działanie zwiotczających mięśnie środków kuraropodobnych stosowanych w czasie znieczulenia ogólnego. Lek zmniejsza wydalanie soli litu. Może to być przyczyną zwiększenia stężenia litu w surowicy, który może uszkadzać mięsień sercowy i układ nerwowy. Allopurinol, leki hamujące czynność układu immunologicznego, kortykosteroidy, prokainamid, leki przeciwnowotworowe i inne leki mogące wpływać na obraz morfologiczny krwi stosowane jednocześnie z preparatem mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zmian w morfologii krwi. Jednoczesne stosowanie metyldopy i preparatu może zwiększać rozpad czerwonych krwinek. Preparat może osłabiać działanie leków zmniejszających stężenie glukozy (leków przeciwcukrzycowych, takich jak insulina i pochodne sulfonylomocznika).

Doustnie podawane żywice jonowymienne, takie jak cholestyramina zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu i osłabiają działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu. Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne preparatu. U pacjentów przyjmujących preparat lub inne inhibitory ACE w czasie hemodializy z użyciem niektórych typów błon wysokoprzepływowych (np. z poliakrylonitrylu) mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości i wstrząs. Reakcje takie mogą również wystąpić w czasie oddzielania z osocza lipoprotein o niskiej gęstości (hemafereza) siarczanem dekstranu. Oceniając wyniki badań czynności przytarczyc należy wziąć pod uwagę, że hydrochlorotiazyd zawarty w preparacie nasila wchłanianie zwrotne wapnia przez nerki i może zwiększać stężenie wapnia w osoczu.
Objawy przedawkowania preparatu to: wydalanie zwiększonej objętości moczu, nadmierne obniżenie ciśnienia, wstrząs, niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca (bradykardia), zaburzenia świadomości, śpiączka, drgawki pochodzenia mózgowego, niedowłady, niedrożność porażenna jelit. U pacjentów ze zwężeniem dróg moczowych (np. w wyniku przerostu prostaty) zwiększone wydalanie moczu może powodować ostre zatrzymanie moczu i nadmierne rozciągnięcie pęcherza moczowego. Postępowanie zależy od czasu, który upłynął od przedawkowania preparatu, dawki preparatu i nasilenia objawów.

O przedawkowaniu należy jak najszybciej powiadomić lekarza. W ciągu 30 min. od przedawkowania skuteczne są następujące czynności mające na celu usunięcie z organizmu niewchłoniętego leku: sprowokowanie wymiotów, płukanie żołądka, podanie środków adsorbujących, podanie siarczanu sodu. Konieczna jest kontrola czynności nerek, stężeń elektrolitów w surowicy, od wyników których uzależnione jest specjalistyczne postępowanie (np. dożylne podanie elektrolitów czy leków podwyższających ciśnienie krwi). Hydrochlorotiazyd ulega eliminacji z organizmu w czasie dializy. Ramipril nie ulega eliminacji w czasie dializy.
Reklama
Reklama

KONTAKT NaszeLeki.pl ® ©